35 bir kadının hayatını okudum bitti. Kadınların tek başına yaşamayacağını erkeklere aşık olmasının nasıl sancılarına yol açacağını okudum. . . . Zengin bir bayansanız erkeklerin sizi nasıl sömürdükleri okudum. . . . Dünyanın gerçeklerini okudum . Ama yazar ben değiştim diyor inşallah değişmiştir. Gerçek bir kadın ortaya çıkarmıştır. . . . Yaşadığı travmalar sonuncunda intiharı düşünen bir kadını okudum . Bu akşamda 35 İdil Olgaç in kitabının yorumu ile geldim karşınıza... Kitabımız bir bayanın 2005 yılından 2020 yılına kadar ki günlüklerinden notlar gibi XXXIV bölüm ve iki kapanış denemesi ile bitiyor. Beyoğlu, Beyoğlu'ydu. Ara sokaklarda fahişeler, uyuşturucu satıcıları. İstiklal'de pullar ve rockerlar. Tehlikeliydi Beyoğlu' nun her yeri ama Taksim Meydanı'ndan Tünel'e doğru inerken yankılanan insan kalabalığı sesi hayatımın fon müziğiydi. Cebimde biber gazım ve üzerimde mini eteğimle hayatta hicbir şeyden korkmuyordum. Babasız kızlar korosunun başkanıydım. Erkekler oyuncağımdı, ben ise Barbie bebektim. ✒#idilolgac #35 #alıntı Sürekli tırnaklarını yiyen bir kız çocuğu vardı. Konuşmaya korkan, insanlardan çekinen. Kendini beğenmeyen. Güzel kız arkadaşların en iyi dostu, şişman arkadaş. Dolmuşa binince parasını uzatmaya çekinen. Topluluk içinde yüksek sesle konuşamayan. Konuşmaya çalışınca sesi kısılan. Ben o kız çocuğundan bir kadın yarattım. Hakkını savunan, yüksek sesle konuşan. O kadından da başka bir kadın yarattım. Daha dingin, daha kendine güvenen. Gereksiz konuşmayan, herkesi sevmeyen. Ben yeni bir kadın yarattım “Hayır” demeyi öğrenen. Ben yaşamaya yemin ettim... #arkakapak #ciniusyayınları Doğum günümde kimseyi istemiyordum. Sadece Duygu, Poyraz'ın çocukluk arkadaşı ve Emre. Hani çok sevdiğin birinin ölüm haberini aldığında kalbine bir bıçak saplanır

Kadın

35İdil Olgaç · Cinius Yayınları · 20203 okunma

Yazar Hakkında

İdil OlgaçYazar · 3 kitap

1985 senesi ocak ayında doğmuşum. Koca yanaklı, küçücük gözlü ve etrafa sürekli gülümseyerek... İlkokulu Erenköy İlköğretim, ortaokulu Semiha Şakir ve liseyi Marmara Radyo TV Gazetecilik Anadolu Meslek Lisesi’nde okudum. Liseden sonra bir buçuk sene Ay Yapım’da ve daha sonra da on sene Digitürk’te çalıştım. Yirmi beş yaşında yönetmen olduğumda hayatımın hayali olduğunu düşünüyordum. Otuz bir yaşıma geldiğimde ani bir kararla istifa ettim! Yıllar süren set hayatı beni mutlu etmemeye başlamıştı. Yeni bir şeyler arıyordum ve "herkes" gibi kafe açtım. Tabii ki battım. Olsun, diyerek yoluma devam ettim. Şimdilerde kitap yazmak ve yazdırmak işiyle meşgulüm. Hayatımdan da son derece mutluyum! Herkesin sevdiği işi yapabilecek imkânı bulmasını diliyorum.