Колесо Времени. Книга 7. Путь кинжалов
Robert JordanPuan
8.810 üzerinden
Bu inceleme spoiler içerecektir.
Yedinci kitabı da bitirdikten sonra su ana kadar gözlemlediğim bir şeyden bahsetmek istiyorum. "Zaman Çarkı"okuyucularının çoktan fark etmiş olabilecekleri; karakterlerin çok keskin hatlar ile cinsiyet rollerine ayrıldıldığı ve her fırsatta hemen hemen her karakter tarafından bu rollerin belirtilmesinden başka, bir diğer dikkatimi çeken bir olgu var kitaplarda; o da yine hemen hemen her karakterin bir diğer karakteri kendi düşünce sistemine ve kendi değer yargılarına göre değerlendirip, iyi- kötü, ahlaklı- ahlaksız, olması gereken doğru şey ve bunun gibi bütün ayrımları kendi değer yargılarına göre belirlemeleri ve bunları everensel "objektif doğrular" olarak belirlemeleri. Karakterler genellikle diğer karakterlerin şartlarını bilmeden kendilerine göre değerlendirip karara varıyorlar. Buna saklanan dünya kadar sır ve bazen inanılmaz boyutlara varan önyargılar da eklenince bazen bakış açıları saç baş yolduracak kıvama geliyor. Mesela aklıma gelen bir örnek Egwene'nin "kızıl el birliğini" Mat'ın kendisinin kuramayıp Rand'ın ona verdiğini düşünmesi. Çünkü pek çok karaktere göre Mat bunu yapamaz. Kendince haklı sebepleri var ama akıllarına sormak gelmiyor ve direk yargıya varıyorlar. Bir başka çok tipik olabilecek bir örnek Avi'nin genel olarak bütün "ıslak topraklılara" karşı küçümseyici ve "ıslak topraklı kadınların" güçten yoksunluğu ile ilgili vurguları ama bu kitapta Deniz Halkı insanların soruları karşısın da "nasıl böyle bir şeye inanabilirler" tepkisi. Tabi bazı istisna karakterler var Birgitte bu karakterlerden biri gibi geldi bana.
Bu kitapta ilk Rand için konuşacak olursam; çok fazla onun bakış açısından okumadık bu bölüm. Genellikle başka karakterler anlattı onu. Öncelikle delirmenin artık onda çok belirgin bir
Zaman Çarkı serisinin 7. kitabı Kılıçtan Taç , yeni karakterlerin katıldığı, farklı halk ve kültürlerin tanıtıldığı, gittikçe genişleyen ve zenginleşen evreni, karanlıkla savaşın her cephede sürdürüldüğü temposu yüksek kurgusu ile heyecanlı bir macera içeriyor. Kendilerine ait kehanetleri,özgün kültür ve inançları ile Deniz Halkı, kendi aralarında bölünen ve farklı amaçların peşinde Aes Sedailer'i, Efsaneler Çağı'ndan kalma olağanüstü güçlere sahip nesneler olan Angrealleri, yıkıcı ama aynı zamanda etkileyici yetenekleri olan Ashamanlar'ı, özgün büyülü varlıkları, Karanlığa yemin etmiş Terkedilmişler'i ve kendi hedefleri doğrultusunda mücadeleye devam eden ana karakterleri ile soluksuz okunan etkileyici bir kurguya sahipti.
Buradan sonrası 7.kitabın konusu ile ilgilidir.
Rand Al Thor, Dumai Kuyuları savaşından değişmiş, yıpranmış ama farklı planları yürürlüğe koyarak çıkmayı başarmıştır. Çevresindeki Aes Sedailer'e güven konusunda kararsızlık yaşarken, tüm Aes Sedailer'in korku ve saygı ile karşıladığı Cadsuane Sedai ziyaretine gelir. Herkesin onun üzerinde kontrol sağlamaya çalıştığı böyle bir dönemde Min ve görüleri ona ne kadar yardım edecektir?
Nynaeve, Elayne ve Aviendha ise Ebou Dar'da Kraliçe Tylin'in sarayında Rüzgarlar Çanağı'nı bulmak için yeni yollar aramaktadır. Bu yollardan biri onları Mat ve Taverenliğini kullanma fikrine götürür. Mat'in saraya taşınması onun için beklenmedik olayların başlangıcını oluştururken, Nynaeve, Elayne ve Aviendha yönlendirebilen kadınlar olan Kandaşlar'la karşı karşıya gelir. Deniz Halkı, Kandaslar ve Aes Sedailer Karanlık Varlığın iklime olan müdahalesini değiştirebilecekler mi?
Perrin ise Rand ile yaşadığı tartışma sonucu Cairhien'de sürülür. Ancak bu herkesten gizlenen bir planın ilk aşamasını oluşturacaktır.
Gittikçe
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
A Crown of Swords (Wheel of Time #7) Kılıçtan Taç (Zaman Çarkı #7)
Goodreads: 4/5
1000kitap: 7,8/10
5/5
““Dostluğunuzun benim için ne demek olduğunu, sizlerin benim için anlamını ifade etmem imkansız.” Her şeye rağmen, basit gerçek buydu. “Her göz kırpışımda bütün dünya değişiyor gibi. Siz üçünüz, o dünyadaki kararlı noktalardan birisiniz.”
“Dünya değişiyor gerçekten,” dedi Amys hüzünle. “Dağlar bile rüzgarla yıpranıp gidiyor ve kimse aynı tepeye iki kez tırmanamıyor. Umarım senin gözlerinde her zaman dostların oluruz, Egwene al’Vere. Her zaman su ve gölge bulasın.””
Zaman Çarkı’nı övmekten, “Okuyun, okuyun, okuyun…” diye ısrar etmekten asla bıkmayacağım. Son yıllarda bu kadar okuyup sevdiğim sadece Kral Katili Güncesi vardı ve zirvede ikisi zihnimde yarışacak gibi görünüyor. Elayne, Aviendha ve Nynaeve Ebou Dar’da Rüzgarlar Çanağı’nı arıyorlardı Kaos Lordu’nda ve bu kitapta buluyorlar. Ben Ebou Dar’dan ayrılmalarını beklerken hala bir süre daha orada olaylar devam edecek gibi görünüyor. Ayrıca Ebou Dar’da Kandaşlar ile karşı karşıya geldiklerinde oldukça şaşırdım. Aes Sedai’lerden kimse saklanamaz çünkü kolay kolay. Kandaşların gizliliği ise büyük bir başarı. Mat’i çok seviyorum ve yegane yüzümü güldüren karakter kendisi. Zor durumlardaki pratik zekası ve esprileri kahkaha attırıyor. Perrin’i başlarda sevmiş olsam da Faile’nin aramıza katılmasıyla Perrin’e olan azıcık sevgimi de kaybetmiş oldum. Ta’veren ama yan karakter olma özelliklerine bile sahip değil bence. Moghedien’in kaçması ile birlikte olaylar en çok Nynaeve için zorlaşıyor ve karşı karşıya geldiklerinde verecekleri savaşı çok merak ediyorum. Lan’e gelince, Lan’i uzun bir süre okumuyoruz. Hatta o kadar uzun ki yazar, unuttu zannettim karakteri. Lan’i tekrar okuduğumda bölümde ise oldukça üzüldüm.
Serinin bu kitabı ile birlikte, hikayenin biraz daha karışmasına, gidişatın beklenmedik şekilde değişmesine ve ana karakterin forsunun bir tık azalmasına tanıklık ediyoruz. Öncelikle, bana göre bölümler arası geçiş, diğer kitaplara oranla biraz daha dandirik olmuş. Hele ki benim gibi kitabı uzun aralıklarla okuyorsanız bir yerde betimlemelerin de etkisiyle ana konudan sapmalar yaşıyorsunuz. Yaşanan bazı olaylar saçma geliyor veya tanıdığınız karakterlere yakıştıramıyorsunuz. Final sahnesinde ise çok ucuz bir bölüm sonu canavarı win’i var yani bunu yazmayayım dedim ama yani çok sade ve saçma bir win alıyor sevgili ejderimiz…
Kılıçtan Taç ile seriyi yarılamış durumdayım.Hala kusurları olmakla beraber okuması keyifliydi diyebilirim.Karakterler üstünden gideceğim.Spoiler içermez.Rahatlıkla okuyabilirsiniz.
Rand’ın yine ve yine arka planda kaldığını görmek beni üzdü.Yazarın bunu yapma mantığını hala çözebilmiş değilim. 
Kaos Lordu dan sonra bizi daha farklı bi Rand bekler diye ummuştum.Ama sadece daha fazla sinirli, gergin ve ‘deliriyor muyum ben’ endişesiyle dolup taşması dışında bir değişiklik yoktu maalesef.
Bir tek benim mi gözüme batıyor bilmiyorum ama bu Min karakteri neden yazılmış ne amaçla yazılmış anlamış değilim.Bu kadar mı kurguda hiçbir etkisi olmaz insanın.Sözde çok nadir bi yetisi var.Peki bir işe yaradı mı şimdiye kadar?Asla.Anca gizemli görülerde bulunuyor bölük pörçük.Bir tanesi de işe yarasın diye bi umut bekliyoruz.Ama yok.Olan olduktan sonra öğreniyoruz.Onun dışında ise öyle Rand’ın yanında gezinip duruyor sadece.
Egwene’i bu kitapta çok fazla göremedik.Sadece konumunu sağlamlaştırmaya çalışmalarına tanık olduk.
Nynaeve artık bi sal demekten dilimde tüy bitti.Süreki öfkeli sürekli gergin.Valla bunaldım ya.Şükür ki tıkanıklığı bu kitapta son buldu.Sonunda kendini güce teslim etti.Sonra da ‘A bu kadar mıymış?Tamamen kendini güce vermek?’ diyip sevindi.Ta en başından beri herkes sana aynı şeyi söylemedi miiiii?Bi zahmet yani artık..
Çok ilginç bir şey söyleyeceğim.Bu kitapta en sevdiğim karakter Mat oldu.Kendim de şoklardayım.Aldığı her sorumluluğu sonuna kadar üstlenmesi mi, söylenip dursa da hayır diyememesi mi yoksa Olver ile olan bağı mı bilmiyorum.Ama keyifle okudum.Nynaeve ile Elayna’nın ona olan muamelesine ise sinir oldum.Kitabın yarısı boyunca adama yok muamelesi yaptılar.Sonra baktılar olmuyor bizim yardıma ihtiyacımız var dediler.Mat ise tamam ederim ama bana bi
Kaos Lordu dan sonra bizi daha farklı bi Rand bekler diye ummuştum.Ama sadece daha fazla sinirli, gergin ve ‘deliriyor muyum ben’ endişesiyle dolup taşması dışında bir değişiklik yoktu maalesef.
Bir tek benim mi gözüme batıyor bilmiyorum ama bu Min karakteri neden yazılmış ne amaçla yazılmış anlamış değilim.Bu kadar mı kurguda hiçbir etkisi olmaz insanın.Sözde çok nadir bi yetisi var.Peki bir işe yaradı mı şimdiye kadar?Asla.Anca gizemli görülerde bulunuyor bölük pörçük.Bir tanesi de işe yarasın diye bi umut bekliyoruz.Ama yok.Olan olduktan sonra öğreniyoruz.Onun dışında ise öyle Rand’ın yanında gezinip duruyor sadece.
Egwene’i bu kitapta çok fazla göremedik.Sadece konumunu sağlamlaştırmaya çalışmalarına tanık olduk.
Nynaeve artık bi sal demekten dilimde tüy bitti.Süreki öfkeli sürekli gergin.Valla bunaldım ya.Şükür ki tıkanıklığı bu kitapta son buldu.Sonunda kendini güce teslim etti.Sonra da ‘A bu kadar mıymış?Tamamen kendini güce vermek?’ diyip sevindi.Ta en başından beri herkes sana aynı şeyi söylemedi miiiii?Bi zahmet yani artık..
Çok ilginç bir şey söyleyeceğim.Bu kitapta en sevdiğim karakter Mat oldu.Kendim de şoklardayım.Aldığı her sorumluluğu sonuna kadar üstlenmesi mi, söylenip dursa da hayır diyememesi mi yoksa Olver ile olan bağı mı bilmiyorum.Ama keyifle okudum.Nynaeve ile Elayna’nın ona olan muamelesine ise sinir oldum.Kitabın yarısı boyunca adama yok muamelesi yaptılar.Sonra baktılar olmuyor bizim yardıma ihtiyacımız var dediler.Mat ise tamam ederim ama bana bi