(Sonuç kısmından alıntıdır.) Yaptığımız bu araştırma göstermiştir ki, din-dışı te- mellerden 'duygu' ile temelendirilen ahlâk felsefelerinde ahlâkî hükümler, ferdî duyguların ifadesine indirgenmek- tedir. Bu sebepten doğrulanıp-yanlışlanmamaktadır. Do- layısıyla bu tür ahlâk anlaşıylarında genel geçer, objektif ahlâk doğrularından söz edilmemektedir. Objektif bir değer teorisini kabul etmeyen bu teorilerde, ahlâkî de- ğerler insanın zihnî bir ürünü olarak kabul edildiğinden, farklı mekân ve zamanlarda değişmeyen, yükümlülük yük- leyen mutlak ahlâkî değerlerden bahsedilmemektedir. Böy- lece, bütün insanlar için bağlayıcı temel ilkeleri olan kural koyucu (normative) bir ahlâk sistemi kurulmamaktadır. Ahlâkî değerlerin, insanın sırf zihnî ürünü olarak kabul edilmesi insanlığın varolduğu günden bu yana ger- çekleştirmeye çalıştığı ahlâkî faziletleri, içi boş birer zarf du- rumuna düşürür. Böylece adâlet, zulüm, doğruluk, ya- lancılık gibi kavramların anlamları, kişiye ve bağlı olduğu topluma göre değişir. İşte bütün bunlar, kural koyucu (normative) bir ahlâk sisteminin ortadan kalkması de- mektir. Bu ise ferd ve toplum hayatından ahlâkın kay- bolmasının başka şekildeki ifadesidir. Çünkü bu durumda gerek ferd bazında gerekse toplum bazında gerçekleştirmek için gayret gösterilecek ahlâkî standart kalmayacaktır. Sezgi ile temellendirilen ahlâk teorisinde ise, değerlerin objelere ait "tabiî-olmayan", tarif ve tahlil de edilemeyen ve fakat doğrudan doğruya kavranılan nitelikler olarak gö rülmesi "şüpheciliğin", kabulüdür. Bunun gibi temel ahlâk ilkelerinin doğruluk ve yanlışlığının "apaçık" bir şe kilde görülmesinin kabulü ise "ahlâkî relativizm"in be nimsediği bir esastır. Ahlâkî relativizm ve şüpheciliğin hâkim olduğu bir ahlâk anlayışında ise, evrensel karakterde temel

Felsefe

Ahlakın Dini TemeliRecep Kılıç · Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları · 201232 okunma

Reklam

Yazar Hakkında

Recep KılıçYazar · 4 kitap

Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesi (1980) mezunu. Bir süre Diyanet görevlisi olarak İstanbul (1980-83) ve Elazığ’da (1983-85) çalıştı. 1985 yılında Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesine araştırma görevlisi olarak atandı. Yüksek lisans (1980) ve doktora çalışmalarını Ankara Üniversitesinde tamamladı. Londra ve Manchester üniversitelerinde (Temmuz 1988-Haziran 1989) alanıyla ilgili araştırmalar yaptı. 1991’de “Ahlâkın Dinî Temelinin Önemi” adlı tezi ile doktorasını tamamladı. Kırgızistan Osh Devlet Üniversitesi İlahiyat Fakültesinde (15 Eylül-15 Ekim 1997) din felsefesi seminerleri verdi. 1995’te doçent, 2001’de profesör oldu. Çalışmalarını Ankara Üniversitesi İlâhiyat Fakültesinde öğretim üyesi ve Felsefe ve Din Bilimleri Bölümü Başkanı olarak sürdürdü. İlk yazısı “George Edward Moore’de Ahlâk Felsefesi”, 1991 yılında Felsefe Dünyası dergisinde çıkmıştı. Diğer yazılarını Felsefe Dünyası (1991), Türkiye Günlüğü (1992), Türk Yurdu (1993), AÜ İlâhiyat Fakültesi (1995), Dini Araştırmalar Dergisi, Türk Kültürü dergilerinde yayımladı. Felsefe Dünyası dergisi yazı kurulu üyeliği (1992-97), Dini Araştırmalar dergisi danışma kurulu üyeliği yaptı. Birçok konferansa, panele ve sempozyuma katılarak bildiriler sundu. Diyanet Araştırma Merkezinde Araştırma Grubu Başkanı, Türk Felsefe Derneği, Türkiye ve Türk Dünyası İktisadi ve Sosyal Araştırmalar Vakfı ve Türkiye İlâhiyatlılar Birliği Vakfı üyesidir.