Arbat Çocukları
Anatoli RibakovYazar:
Anatoli Ribakov
Çevirmen:
Uğur Büke
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
10/10
2017 193. kitabı
Üniversite yıllarında okumayı düşündüğüm fakat fırsat bulamadığım bir kitaptı. Şehrimin bildiğim tek ve küçük sarraf dükkanında yerlere dizilmiş kitapları karıştırken görünce hazine bulmuş gibi hissettim. Çünkü yeni basımı maalesef yok. "Arbat Çocukları" ve devamı niteliğindeki "Arbat Çocukları 1935 Ve Sonrası" bir ideolojinin çıkış noktasında savunulan romantik teorinin, pratiğe dökülmesi ile birlikte zamanla gücün tek bir insanın elinde toplandığında, ideolojinin gerçeğe uyarlanmasında en büyük emeğe sahip kitlelere karşı nasıl bir yıkıcı ve ölümcül silaha dönüştüğünü " Komünizm "ve "Stalin " özelinde aktarıyor. Nasıl liberal ekonomik politakalar , bir avuç zengine yaşama imkanı verip geri kalan kitleleri ipin ucunda oynatılan kuklara dönüştürüyorsa, ortak mülkiyet ve kolektifleşme idealiyle toplumda eşitlikçi refah ilkesini teoride benimseyen komünist araçlarında doğasında bencillik ve gücü daha çok güç elde etmek hırsıyla kullanan kişilerin elinde yozlaştırılmasının yalın anlatımı mevcut bu eserlerde. Stalin'in muhalifleri bastırmak ve sarsılmaz bir diktatörlük algısı yerleştirmek için uyguladığı politikalarında, halkın huzuru, güvenliği vb.ihtiyaçlarını sağlamak ve denetlemek için kurulmuş kurumları nasıl kendi çıkarlarına uygun amaçlarla kullandığını gerçekçi ve yarı kurgu karakterlerle kendince anlatmaya çalışmış yazar.
Sonraki araştırmamda öğrendim ki Stalin 1953'te öldükten sonra başa geçen Kruşçev'in, Stalin'in kendi adını ve yaptıklarını sonraki nesillere kanıtlama çabasıyla adını verdiği sokak isimlerini ve yaptırdığı büstlerini tamamen ortadan kaldırması ; insana milyonlarca kişinin öldürülmesi ve sürgünlerde harap olması neyi kazandırdı ve kanıtladı dedirtiyor.
İçinde sınırlı sayıda mutluluk ve umut barındırdığı için distopik tarzda eserlere alışık
Hayat Rüzgarındaki Gençlerİnsan ve Duygular
Puan vermedi
Dönemin gençlerinin hayatlarına ışık tutan, yerinde gözlemler ve tanımlamalar yapan, insanın kimi hatalarının ve pişmanlıklarının karar alışını gençliğinde yaptığı, dönülmez bir yola girdiği için kaderine boyun eğdini anlatır.
Kitapta devlet yönetiminden, stalinin, leninin ve yönetimin iyi kötü yanları kimi yerde her ne kadar otobiyografik olarak anlatılmış olsa da ister istemez satır aralarında sistem islerliğindeki tıkanmalara ve sistemin yarattığı korku anlaşılabiliyor.
Bu kitabı bitirdikten sonra, yolunuz Moskova’ya düşerse Arbat Caddesinde (ki bizim İstiklale benzer) bu kitabın anlattıklarını hatırlayarak yürüyün.
Arbat Çocuklarının yaşadıklarının benzerini aynı yıllarda Türkiye’deki komünistler yaşıyordu. Düşünün ki Arbat çocuklarının şehrinde Türkiye’den kaçan Nazım Hikmet’in mezarı da var.
Stalin’e kaçanlar da, Stalin’den kaçanlar da aynı acıları çekmiş. Bir de hiç bir yere kaçamayanların çaresizliği var.
İdeoloji, ülke, isim farketmeksizin bütün diktatörlerin düşünen, sorgulayan beyinlere uyguladıkları zulüm bire bir aynı.
Yıllar önce okumuştum, kütüphanede denk geldi. Baskısı kalmamıştır sanırım ama sahaflardan bulmanız mümkün.
