Yazar:
Antonio Altarriba
Çevirmen:
Murat Tanakol
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
“Öldürmek bir suç değildir, öldürmek bir sanattır.” (s. 5)
“Ben ne okudum!” diyeceğim türden, oldukça farklı bir çizgi roman okudum. Altarriba kesinlikle çok yetenekli bir yazar; Keko ise çizimleriyle adeta onun zihnini ve ruhunu çözmüş.
İlk kez bir çizgi romanı anlamakta zorlandım. Hani bazen diline alışık olmadığımız düz metin kitaplarda birkaç kez başa dönüp okumamız gerekir ya, bunu bir grafik romanda ilk defa yaşadım. Kitap, üniversitede akademisyen olan ve “sanat ve zulüm” ile Goya’nın (Gölgelerin Ressamı) eserleri üzerine araştırmalar yapan bir adamın işlediği “sanatsal” cinayetleri anlatıyor. Bir yandan karakterin zihninden geçenleri, diğer yandan da konuşmalarını okuyoruz. Daha önce hiç karşılaşmadığım bu anlatım tarzı sayesinde kendimi sanki bir senaryonun ya da filmin içindeymiş gibi hissettim.
Adamın karısı da en az kendisi kadar sıra dışı! :) O da bir kitap yazıyor ve Pamuk Prenses masalındaki üvey anneyi yücelten bir metin kaleme almış. Açıkçası gerçekten merak ettim; keşke böyle bir kitap olsa da okuyabilsek. Bu kitabın içinde yer yer o metine göndermeler şeklinde "kırmızı elma" doğurganlık, reglin sembolü olarak kullanılmış. Diğer yandan akademi dünyasının “Dallasvari”, insanların birbirlerinin kuyusunu kazdığı tarafları da oldukça ince işlenmiş.
Ancak kitap çok sert eleştiriler içeriyor. Günümüz şartlarında her türlü zemine çekilmeye müsait bir eser. Üzerine tezler yazılabilir. Anti-karakterlerin yer aldığı kitaplara alışkın olabilirsiniz; ancak bu kitabın varlığı başlı başına “anti”. Her şeyin ters yüz edildiği bir dünyayı andırıyor. Katil cinayetleri yüceltiyor, sanat bambaşka bir yere çekiliyor, din ve sistem eleştirileri çok acımasız. Zaten daha giriş cümlesinden itibaren bunun sinyallerini de veriyor. Çevirmen 
murat tanakol, sayfa 72’de yağan
murat tanakol, sayfa 72’de yağan
Yazar Hakkında
Antonio AltarribaYazar · 5 kitap
1952'de Zaragoza'da dünyaya geldim ve her zaman kurgu tarafından emilmiş ve kaçırılmış insanlar arasında yaşıyorduk.
Çocukken, her türlü öyküyü tutkuyla okudum, ancak okumaktan çok bunları icat etmeyi sevdim. Çabalar çizmek veya oyuncaklarımı hazırlayan düzinelerce Hintliler için entrikalar ararken saatler harcadım. En olağanüstü gezileri ya da en tuhaf maceralarını hayal etmek için Atlas'ı (Salinas, 1958 baskısı) açmam yeterliydi.
Arkadaşım Antonio Sarrablo'ya hikayeler anlatmaktan da keyif aldım. Gittik ve sınıfdan bir araya geldik ve ev portalına ulaşınca eylemin zirveye ulaşmasını sağlamayı başardım. Böylece ertesi gün Sarrablo, yalnızca devamını bilmek isterse gelip beni alacağına dair bana güvence verdi. Hâlâ sonsuz hikayenin bölümlerinden bazılarını hatırlıyorum (muhtemelen 1963 - 1966) ve arkadaşımın özenli dikkati. Bunlar, çizgi romanlar, filmler, radyo dizileri, macera romanları ve hormonal patlamadan bu yana sayılan hikayelerdi. Anlatı sanatında başlama şekli baştan beri başkaları gibi benim de istediğim ya da en azından okula eşlik etmem için yazdıklarını açıkça belirtti.
Benim için en az şey söyleme yoluydu. Ve medyayı umursamam değil, ama değiştirmek istiyorum. Ben hayalgücünü farklı kanallar vasıtasıyla kanalize edip vinyetlere, fotograflara veya kelimelere döktüm. Bu yüzden değişirim ve hep aynı hikayeyi yazmadığım yanılsamam var. Çeşitlilik ve eğlencenin etimolojide değil yalnızca el ele gittiğini düşünüyorum.
Kullandığım farklı tür ve medya türlerini sınıflandırdım. Bu rastgele sınıflandırmadır, ancak yazmış olduğum hemen hemen her şeyi bir araya getirir.
