"Bir kelebeğin kanatları üstünde 2000 yılı genç ressamlarının karşısına çıkmak isterim."
Bonnard'ın doğuştan şakacı bir yanı hiç yoktu ve yaşlandıkça daha fazla içine kapandı, hatta başkalarına karşı biraz güvensiz hale geldi.
Aslında, hayatı boyunca, hatta Nebiler grubu içinde yer alırken bile, başkalarıyla birliktelikten ziyade yalnız kalma gereğini duydu; daha doğrusu gerek duyduğu şey, sanatıyla baş başa bırakılmaktı.
Bonnard'ın varmayı amaçladığı uyumun temeli, insanın ve doğanın mutlu birlikteliğiydi.
"Bir insan figürünün canlılık kattığı bir oda tasvirine mi, yoksa iç mekânın arka-plan işlevini gördüğü bir günlük yaşam sahnesine mi baktığımıza karar vermek hiç de kolay değildir."
Donuk gözler genellikle insanın başkalarıyla paylaşmadığı düşünceleri gizler.