Puan
8.810 üzerinden
“Ben His Alatav,” dedim olaylara en başından başlamayı tercih ettiğimde. “Babasının yıkılmaz kalesi olmak için küçüklüğünden itibaren türlü türlü eğitimlerden geçmiş bir kız çocuğu olarak yetiştirildim. Ailemin planlı ölümünden sonra askeri savunma birliğinin kalbi olan KALE’ye alındım ve bir asker olmak üzere eğitildim.”
Aynadaki aksim beni taklit etti. “Başarısız olduğum operasyondan ötürü bana bir ceza verildi. Ceza bununla da sınırlı kalmadı. Yaşamak için bu görevi başarmam gerekiyordu. Beynime ve kalbimin içine bir çip yerleştirdiler,” dedim. Bir damla suya hasret kalan, kuruyan dudaklarımın arasında konuşmak öylesine zordu ki, ağzımdan dökülen harfler benden kaçmak istiyordu.
“Geleceğimi almak istediler. Bir gelecek yaratmama izin vermediler. Dünyaya kimseyi getirmeyecek hâle çevirmek istediler ama ben bir şekilde kaçtım. Karnımda kocaman bir kesikle, oradan son anda kaçtım fakat bedenime çipler çoktan yerleştirilmişti.” Fısıldayan sesimle mırıldandığımda konuştuğum kelimeler bana yabancıydı. “Kalbimde ve beynimde durmak üzere olan bir sayaç var.”
Ölmek üzereydim. Ölüm tarihimi biliyordum. Öleceğimi bile bile yaşıyordum.
“Sayaç tam altı yıl önce başlamıştı. Bitmesi yakındır, az bir vaktim kaldı. 365 günden daha az olduğunu biliyorum artık,” derken gözlerimde pusu belirdi. “Görevim belliydi.”
Görevi aldığım anı hatırlıyordum. Soğuk bir zamandı ve olayların bu raddeye geleceğini hiç düşünmemiştim.
“Planlanan bir başkaldırının oluşmasına engel olacak; o kişiyi ortadan kaldıracak ve kartını ele geçirecektim. Kartı olmadan bir hiçti.
Bu kişi Bronz’du.”
Ona Bronz derler.
‘Yirmi altıncı yaşımı doldurduğumda... Yani 6 Haziran 2023’te bu sayaç duracak. Hem beyin ölümüm hem de kalbimin durması gerçekleşecek şekilde ayarlandı.”
“Kaderime hoş geldin, bir mum
Spoiler dolu bir tepki yazısı, İnceleme değil·552 syf.·
10/10
2024 105. kitabı
ʙɪ̇ʀ ışıᴋ ʏᴀᴋ ʙᴜ sᴀᴛıʀʟᴀʀᴀ, ᴀʏᴅıɴʟᴀɴsıɴ sᴀʏғᴀʟᴀʀ. ᴄ̧ᴜ̈ɴᴋᴜ̈ ɪ̇ᴍᴘᴀʀᴀᴛᴏʀɪ̇ᴄ̧ᴇ ᴋᴀʀᴛʟᴀʀı ʏᴇɴɪ̇ᴅᴇɴ ᴅᴀɢ̆ıᴛᴍᴀʏᴀ ɢᴇʟɪ̇ʏᴏʀ...
Yazar bizi neden her kitap sonunda bir düğümün içine atıp bitiriyor 3. Kitap çıkana kadar ne yapar bu insanlar demiyor:(
İnceleme yazısı filan olamayacak, durup içimden geçen tepkileri buraya yazmalıyım ki her özlediğimde gelip hissettiklerimi okumam lazım.
Bu kitap daha çok geçmişleri ortaya çıkarmıştı geçiş eseri gibi. Karakterleri asıl burada tanıdık. Bizden gizlenenleri çıkarmaya başladık. Önceki kitaptaki son katliam sahnesinden öncesinden başladık.
Bu kitapta aklımda en çok kalan sahne sanırım geçmişte başarısız olduğu için His'i rahmini alarak cezalandırdıkları anı okumak oldu, kanım dondu. His'i ilk defa çaresiz gördük ve ben güçsüz bir His okumayı hic sevmedim canım acıdı.
Bronz'un ilk kitapta gösterilmeyen acıklı çocukluğunu gördük. Kitapta travması olmayan karakter çok az da olsa Bronz'un takım elbise takıntısının kaynağına indik. Ailesinden gördüğü baskı da kötüydü.
Serdal ve His sahnelerini gözlerim yaşlı izledim. Katliam anında His'e inanmadığı sahne ise kalbimi çok kırdı. His içinden sana kimse inanmayacak dediği anda hayır Serdal seni kardeşi olarak görüyor inanacak dedim olmadı, kırıldım. Ama sonrasında Serdal'ın ailesinin hologramıyla yaşadığı anları His'in görmesi çok can acıtıycı. İkisinin abi kardeş gibi olduğu anlar benim için çok kıymetliydi.
Atlas'ın kuklacı olması beni şaşırtmadı. Arada aklıma getirdiğim bir ihtimaldi.
His'in babasının ölmediğini tahmin ediyordum ama general olması ve kızına hâlâ işkence etmeye, kuklası yapmaya devam ediyor olması mahvetti beni.
Annesinin abisine söylediği nininin anlamı da yıktı beni. Hangi anne kendi kızından, canından bu kadar nefret edebilir. Tamam doğmasını istemedin ama o çocuk da
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
6/10
2025 4. kitabı
Başta konusu ilgimi çektiği için okumaya başlamıştım. Aksiyon, polisiye içerikli olduğunu görmek cazip gelmişti. İlk kitap tam olarak olaylar başlangıcıyla bitti, anlayabilmek için ikinciyi de okudum. Ancak daha devam serisinin olduğunu bilmiyordum. Yani karanlık bir örgüt var, oluşum var, yok çeteler ve düşmanlar var diyelim. Bunlar üç bin küsur sayfada anlatılacak kadar ağır bir konu muydu gerçekten? İkiden sonra akıcı da olsa tamam dedim, yeterli.
Arkana'nın tarihi anlatılırken günümüzde tüm idaresine baş karakterlerin sahip olması, koca binayı barlar sokağındaki her hangi bir bara çevirmeleri de cabası. Karakterler yetişkin olmasına rağmen ergen gibi hareket ediyorlar. Karakterlerin yapısı tam olarak oturamamış, okuyucuya bazı yerlerde his geçmiyor. Buna rağmen de Manas Destanı gibi sayfalar uzadıkça uzuyor, devam kitaplarını okuyacak olan okurlara başarılar dilerim. Yazarın da kalemine sağlık
Yine aynı noktadayız, seriler ilerledikçe size anlatmakta oldukça zorlanıyorum. Pekala spoiler vermeden deneyeceğim. İlk kitap ne ki dedirten cins ile karşımızdayım.
Karakter geçmişlerine indiğimiz, daha çok olayın iç içe yaşandığı ve elbette çok daha akıcı bir aksiyonla taçlanmış Bronz 2'de her şeyin "enleri" toplanmış. Kitaba şöyle bir bakayım diye düşünenler ilk kitabın sonuna rica etsem bakabilir mi? Yazar resmen her bölümde bize -ilk kitapta olduğu gibi- minik sırlar verip "hadi bakalım birleştir" diyor. Hisar'ın ara ara bize zihinsel telapeti yapıp ona karşı sonsuz bir merak beslememiz sağlaması mı desem, kimin kime güveneceğini bilemememiz mi desem, Kulakçı'nın nihayet kim olduğunu öğrenip şaşkınlık yaşamamız mı desem inanın hangisinden söz etsem hiç bilmiyorum. Yazarın kaleminde en çok sevdiğim şey ise asla sıkılmamanız. Şuradan çıkardığım sonuçta yazarın tıpkı biz gibi okurlar gibi akıcı kitapları okumayı sevdiği gerçeği. Ne kaos bitiyor ne aksiyon, resmen ilk kitap sadece hazırlık olarak kalmış. Bronz 2 çok çok daha iyiydi. O son sayfalar arkadaşlarım, işte o son sayfalar bize niçin serinin 3. kitabı tam şu an elimizde yok dedirtiyor.
Okumanızı ısrarla tavsiye ediyorum. Ciddi anlamda yazarın kalemi çok güzel. Evet nerede kalmıştık? 3. kitap lütfen, en acilinden rica ediyorum.
#bronz2 #özgenaz #renyayınları
Bu kitabı herkes okumalı.
Bronz serisi gerçekten çok özel bir kitap. Bunu okurken anlayabiliyorsunuz. Karakterler, olaylar gerçekten çok tutarlı bir şekilde yazılmış. Kimin ağzından okuyorsanız onun duygularını iliklerinize kadar hissedebiliyorsunuz.
Bazı olaylarda gerçekten şok oldum. Asla beklemediğim yerlere doğru evrildi. Tahmin ettiğim yerler de vardı ama kitabın gizemli oluşunu çok seviyorum. Öyle olaylar dönüyor ki sürekli sizi düşünmeye itiyor. Beyninizi sürekli çalıştırıp 'acaba şimdi ne olacak, bu olaylar nereye bağlanacak?' diye kendi kendinize sorular soruyorsunuz.
İlk kitabı çok sevmiştim ama bu kitap benim favorim oldu. Hatta 2023 favorim kesinlikle bu kitap oldu. Bence herkes bu kitaba şans vermeli, kesinlikle çok seveceğinize eminim.