Puan
8.610 üzerinden
Gaza suçlu mu,yoksa kurban mı?·392 syf.·
10/10
2026 34. kitabı
Yeraltı edebiyatının klasikler arasına girmeye aday bir eser olduğunu kitabın sonunda bizzat söylüyor sevgili yazarımız Hakan Günday. Ama bana göre bu bir adaylıktan çok daha fazlası; Günday, yeraltı edebiyatının tartışmasız en güçlü kalemlerinden biri, hatta “kralı” olmayı hak ediyor. Kalemiyle ilk kez bu kitapta tanıştım ve büyük bir hayranlık duydum. Ne söylesem eksik kalır.
Gelelim romanımıza…
“Babam katil olmasaydı ben doğmazdım” diyen Gaza’nın hikâyesi bu. Ancak bu sadece bir karakterin hayatı değil; savaş, açlık ve yoksullukla mücadele etmekten yorulmuş insanların, ülkelerini terk etmek için girdikleri illegal yolların zorluğunu ve gördükleri zulmü de içinde barındırıyor. Fakat hikâye, o kaçak göçmenlerden birine değil; onları kaçıranlardan biri olan Gaza’ya odaklanıyor.
Gaza, daha dokuz yaşındayken babası tarafından karanlık bir kaderin içine sürükleniyor. Hayata, insana ve dünyaya dair öğrenmesi gereken ne varsa, insan kaçakçılığı yaparak öğreniyor. Karanlık bir yaşamın içine doğan Gaza’nın geleceği de bu karanlıktan nasibini alıyor. Hayatı boyunca açılan her kapı bir şekilde yüzüne kapanıyor; mutluluğa bir türlü ulaşamıyor ve insanlara karşı kendi içinde duvarlar örüyor.
Sayfaları çevirdikçe sürekli “Artık sıra sende Gaza, bu sefer mutlu olacaksın” diye düşündüm. Ama her seferinde geçmişin karanlık yüzüyle yüzleşmek zorunda kaldı. Bazen gözlerimi kapatıp ona sarıldığımı hayal ettim. Onun isyanını, öfkesini, kullandığı sert dili ben de içimde hissederek paylaştım.
Ve kitap bana şunu tekrar tekrar düşündürdü:
Çocuklar… Onlar bu kadar kıymetliyken, nasıl olur da böyle bir karanlığın içine itilirler? Hayalleri neden ellerinden alınır? Bu, bencillik değil de nedir?
Saçlarımı yola yola, sarsıla sarsıla, derin nefesler alarak okuduğum bir kitaptı. Etkisi uzun süre
Ben Kinyas ve Kayradan başka böyle ağır bir kitabını okumam sanıyordum. Ama kalem Hakan Gündaya sahipse şaşırmamak lazımmış. Okumak o kadar uzun çekti ki, sırf piskolojim kaldırmadığı için. Hele Gaza'nın insan enkazının altındaki kadının cesetiyle yaptığı şeylerin olduğu bölüm.. O bölümü okuduktan sonra kitaba 2 gün dokunamadım. Kamyonun kaza yaptığı anı, depoda olanları, insan enkazı altında kaldığı günleri öyle bir detaylarla, cümlelerle yazmış ki, bunu yaşamayan bir insan nasıl bu kadar emin böyle hislerden diye düşünüyor insan. "Hakan Günday nerden biliyor bunları? Herhalde bir kamyondan kaza sebebiyle üstüne yağıp etrafında duvar yaratan insan enkazının ve cesetlerin altında kalmamıştır" dedirtiyor insana. Kinyas ve Kayradan sonra okuduğum en güzel ve ağır kitabıydı, ama mükemmeldi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yeraltı Edebiyatı, ülkemizde yeterince gelişim olanağı bulamamış olan türlerden. Türk yazarların çok rağbet etmediği bir tür aslında. Belki de rağbet etmek alışkanlıkları olan kişilerin yazarlığı sorgulanabileceğinden dolayı bu türü kaldıramayacaklar. O yüzden böylesi daha isabetli oluyor olabilir. Hakan Günday ise bu tür yazarlardan değil. Düzensiz aralıklarla dört parçaya ayrılmış kitap. Her bir parçasına Rönesans resmindeki dört temel tekniğin isimleri verilmiş. Daha doğrusu dört kanonik resim modlarının isimleri. Sfumato, Cangiante, Chiaroscuro ve Unione. Bu da kitabı ilgi çekici kılmış. Her bir kanonik resim modunun ardından hikaye biraz daha şekil değiştiriyor. Kitapta yazarın kendi görüşleri olduğunu sezdiğiniz bazı görüşler, uzun monologlar bulunuyor yer yer. Ama bunlar sıkmıyor. Temel seviyede felsefe eğitimi görür gibi veriliyor okuyucuya bunlar. Kısacası iyi bir kitap. İçeriğini anlatmak istemiyorum pek, çünkü fazla kaptırıyorum kendimi. Umut dolu kitaplara...
Şimdi kim suçlu? Ben mi, Babam mı, İnsanlar mı, Yoksa.......? Ben bir çocuğum, yani çocuktum....
Bir canavarın oğluydum ben, bana ne öğretiliyorsa, ne gösteriliyorsa, ne söyleniyorsa onu gördüm, onu yaptım, ben bana anlatılan dili yaşadım, başka dil bilmiyorum...Bir aslanın oğlu aslan olmaz mı? Ya da bir varlığın herhangi bir yavrusu onun türünden olmaz mı? Ben bir canavarın oğluysam da canavar olmak kaçınılmaz yazgım değil miydi?
Ben kimim? Ben nasıl bu hâle geldim, ne Tanrı biliyorum ne başka bir şey...iyi olan hiçbir şey yok... yok etmekten başka .. kırdım, parçaladım, ezdim, öldürdüm, yok ettim... zayıf olan neyse, kimse hepsine saldırdım, öyle bi şeye dönüştüm ki ben, bir ölüye, ölü bedene bile saygım yoktu, ona dokundum tahrik oldum, okşadım, haz aldım, ya bir ölüye....bana ne oldu böyle.... şeytanın oğlu değilim ben şeytanın ta kendisiymişim... Kaçabilir miydim kendimden? Denedim ama travmalar, geçmiş beni sürekli durdurdu... insanların içinde olmaya dayanamıyorum, birinin bana dokunmasına katlanamıyordum, onlar dokundu bana bende dokundum, onlar ezdi yok etti beni bende ettim...onlar her yerde... nasıl kaçacağım onlardan, nasıl kaçacağım kendimden? Bana ne oldu, bana ne oldu? Şimdi kim affeder beni? Kim?
.... .Herkese Keyifli Okumalar Diliyorum......
Her şeyin DAHA'sı...
Yine karanlık, içinde insan denen canavarların yaşadığı, alışılagelmişin dışında bir hayat ve bu hayatta nefes almaya çalışan bir karakter. Gaza...
İnsan kaçakçısı babasıyla yaşayan Gaza, aynı zamanda babasının iş ortağı ve sadece 9 yaşında. 9 yaşında büyümek zorunda kalan bir çocuk. Doğunca annesi tarafından öldürülmek istenen ama babası tarafından buna engel olunup hayatı kurtulup başka bir çukura atılan Gaza.
Gaza, okulda ciddi başarı sağlayan çok zeki bir çocuk. Babasının ona olan alışkanlığı yüzünden gerçek potansiyelini gösteremez çünkü imkânı olsa yurt dışında burs alıp eğitim alabilecek biri.
Bir kaza sonucu babasını kaybeden ve ağır bir travma yaşayan Gaza, hayata tutunmak ister fakat hayatın zorlu patikalarında devam etmek zordur. Hele travma sonrası stres bozukluğu yaşıyorsa bu katlanılmaz bir acıdır.
Hakan Günday kendini her ne kadar yeraltı edebiyatı olarak kategorize etmese de benim için yerin altını üstünden farklı derinlikte ve keşfedilmemiş dehlizleri gösterecek nitelikte bir yazar.
Hararetle tavsiye ediyorum... Keyifli okumalar.