Puan
8.110 üzerinden
Zaman tek başına insan aklının süzgeçten geçmesine yetmiyormuş..
Bu sözleri yazdım not defterime kitabın ilk sayfalarını okurken, çünkü aradan asırlar geçmiş olmasına rağmen salgın gibi olaylara karşı insan denen canlının boşvermişliği, başıboşluğu ve o hep bana bir şey olmaz yaygarası bundan asırlar önce de varmış.
Zaman denen ilacın yaralara iyi geldiği gibi insan aklının daha da gelişmesine ve toplumsal olaylara daha duyarlı hale gelmesine vesile olmasını dilerdim. Evet teknolojik acıdan eskiye oranla ileride olmuş olabiliriz. Belki de sadece teknolojik acıdan ilerledik şimdiye kadar ama insancıl duyguların olmadığı yerde gerçekten de makineden farkımızın kalmayacağını hepimiz biliyoruz. Ve bu tür konularda maalesef hala gerilerde olduğumuzu yeniden görmüş oluyoruz bu kitapla.
1348' de yaşanan veba salgınının verdiği korkudan kaçıp kurtulmak isteyen 7 kadın ve 3 erkeğin uşaklarıyla beraber salgının ve salgının etkilerinin olmadığı uzak yerlere gidip, her gün kendileri arasında seçmiş oldukları kral ve kraliçeyle günlerini gün ederek, dans edip, şarkılar söyleyerek ve birbirlerine ilk gün karışık konularda ama sonraki günlerde kral ve kraliçenin belirlemiş olduğu konu sınırı içinde (yalnızca Dioneo karakterini sistemin dışında bırakırlar. Çünkü sistemden ayrı istediği herhangi bir konuyu anlatma ayrıcalığını ister) değişik ve ibretlik öyküler ele alınmış. Her gün 10 öykü, 10 gün boyunca toplam 100 öykünün bulunduğu bu eşsiz kitap, gerçekten ilk öykü kitabı olmayı hak etmiş. Öyküler bizlere ders niteliğinde oldukları gibi günümüzde de yaşamamızı veya karışımıza çıkmaları hiçte olası dışında değil. Özellikle bu salgın zamanlarını öykülerle geçirmek isteyen dostlara bu güzel kitabı sade ve içten anlatımıyla okumalarını tavsiye ediyorum.
Herkese iyi okumalar...
1348 yılındaki veba salgınından kaçan 7 kadın ile 3 erkeğin 15 günlük macerasını anlatıyor kitap. Floransa’daki salgın ve ölümden kaçan bu insanlar 10 gün boyunca birbirlerine öyküler anlatarak salgının geçmesini beklerler. Her gün içlerinden birini kral/kraliçe seçerek ve farklı konular belirleyip hikayeler ile vakit geçirirler.
Ne yalan söyleyeyim bazı öyküler, bayağı cinsel içerikle dolu. Tabi, kelimelerden ziyade olaylardan anlaşılıyor. Rahatsız eden kelimeler değil de olaylar. Rahatsızlık derken öğrencilerime okutmak adına değerlendiriyorum. Zaten kitabın sonunda Boccaccio, bu tarz eleştiriler için açıklamalar yapmış ve karakterlerin tercihiydi diyor.
Edebiyatta ilk öykü eseri sayılan Decameron’u, ben biraz 1001 Gece Masalları’na benzettim. Birbirine yakın zamanlarda yazılmasa da etkileşim olduğunu düşünüyorum. Biraz da halk kültürünün ortak noktalarını yakalama noktasında önemli fikir veriyor. Yani devir ve yer değişse de halkın yaşantısı biraz birbirine benziyor..
Reklam
aman Allahim insan oglu nelere qadirmis??? hec din mensublari rahib ve kesisler de onlardan geri qalmir.... bu kitabdaki bir-birinden maraqli ehvalatlar adami dusunmeye vadar edir...
10/10
2014 66. kitabı
Yunan filolojisine düşkünlüğüyle bilinen Boccaccio, eserine verdiği "Decameron" adını da bu dilden devşirmişti: Yunanca, déka ("on") ile hēméra ("gün") sözcüklerinin birleşmesiyle oluşturulmuş olan "Decameron", "on günlük bir olay" anlamına gelmektedir. 100 öyküden oluşan eserde de günde 10 öykü anlatılır ve öyküler 10 günde sona erer.
"Giovanni Boccaccio, İtalyan dilinde düzyazının temelini atan adamdır. Yazı dili olarak Latince'nin kullanıldığı on dördüncü yüzyıl İtalya'sında, Boccaccio başyapıtı
Decameron'u, halk ağzıyla (İtalyanca) yazmış, bu kitabında hem bir çağın günlük yaşama biçiminden gerçekçi gözlemler atarmış, hem de İtalyan dilinin daha sonraki gelişme aşamalarına kaynak oluşturacak bir düzyazı düzeni kurmuştur.
10 gün boyunca anlatılan 100 öyküden oluşur. Her günü bir kral ya da kraliçe yönetir. Bunlar, veba salgınından kaçmak için toplanan yedi genç kadınla (Pampinea, Filomena, Lauretta, Emilia, Ellisa, Fieametta ve Neifile) üç erkektir (Panfilo, Filostrato, Dioneo).
Reklam
Reklam