Yazar:
Cemile Kurtaş
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Cemile kurtaş'ın okuduğum ilk kitabı. Genel olarak insanların geçmişte yaşadıklarının hayatlarını nasıl etkilediğini akıcı ve sade bir dil ile anlatmaktadır. Baş kahraman Agah ile iç dünyasının çatışmalarını severek okuyacaksınız.
Bazı kitapların mevsimleri vardır. Mesela Rus bir yazarın kitabını okuyacaksanız “ kışın” okuyun. En iyi o zaman kitaptan alacağınız verimi alır ne okuduğunu anlar sonra Dostoyevski’ye “yuh bir
“İnsan geçmişinden kaçabilir mi, yoksa zaman herkesi aynı yere mi döndürür?"
Yıllar geçtikçe ebeveynlerinize benzediginizi düşünüyor musunuz hiç?Mesela kadınsanız annenize ,erkeksiniz babanıza
Agâh tek başına bir adamım, diye haykırırken aslında en kalabalık yalnızlığın içindedir. Âsi susar. Çocuklar kapı aralıklarında büyür. Ev, rakı kadehlerinin buğusunda yavaş yavaş erir. Ama mesele yalnızca bir adamın öfkesi değildir.
Mesele; bir bakışın körlüğü, aynada tanınmayan bir yüz, çamurdan yapılan bir baba…
”Ben babam gibi olamayacağım.” Bir çocuk bunu söylediğinde dünya gerçekten değişir mi? Yoksa akrep ile yelkovan sonsuza dek aynı kavgayı mı sürdürür?
Yazarın dili duygusal ve akıcı. Özellikle karakterlerin iç düşüncelerine yoğunlaşması kitabı daha etkileyici hale getiriyor. Hikâye, okuyucuya şu soruyu düşündürüyor:
“İnsan gerçekten değişebilir mi, yoksa sadece kendini mi kandırır?” Kısaca; duygusal, psikolojik ve düşündüren kitapları seviyorsan seni içine çeken, yer yer karanlık ama merak uyandıran bir roman diyebilirim.
Bu roman alkolün buğusuna, erkekliğin ezberine, suskun kadınların sabrına, baba gölgesinde ezilen çocuk kalbine ve değiştir diye haykıran bir ruhun paramparça yankısına ayna tutuyor. Kendinizi bir anlığına Ağah’ın yerine koyun. Ya da Ezelin. Ya da çamurdan yapılmış o toprak babanın…
Yazar ile tanışma kitabım oldu iyiki de kalemi ile tanıştım. Okuması zevkli çok güzel bir hikaye okudum. Yazarın dili duygusal ve akıcı. Duygusal , psikolojik ve düşündüren kitapları seviyorsanız tavsiye ederim.
İnsan gerçekten değişebilir mi, yoksa sadece kendini mi kandırır?
”Ve insan, bazen nefes aldığı hâlde tükenirdi.”
”Çünkü söylenmeyen her söz , söylenen sözlerin gölgesinden daha büyüktür.”
Cemile Kurtaş’la ilk tanışma kitabım oldu ve gerçekten kalemine tek kelimeyle mest oldum diyebilirim
Çok etkileyici bir aile dramı okudum. Kitap, bir ailenin sessizliğini nasıl bir yük gibi taşıdığını o kadar güzel anlatıyor ki... Ama beni asıl vuran şey, yazarın o keskin psikolojik gözlemleri oldu.
Özellikle Agâh karakteri çok etkileyiciydi ve ilginçti. Agâh’ın o iç dünyasındaki karmaşayı, 'değişmek' için çabalarken aslında kendi geçmişinin, yani o 'baba mirasının' içinde nasıl sıkışıp kaldığını görmek çok sarsıcıydı. İnsanın kendiyle ve geçmişiyle olan o sessiz savaşı, yazarın kaleminde adeta somut bir şeye dönüşmüş. Agâh'ı okurken sanki sadece bir kurgu karakterini değil, hepimizin içinde o belli belirsiz taşıdığı o 'değişme arzusunu' ve onun getirdiği o ağır sorumluluğu okudum.
Edebiyatın bu kadar derin bir psikolojik derinlikle buluştuğu kitapları seviyorum. Eğer siz de ailenin görünmeyen yaralarına ve insanın kendiyle olan mücadelesine dokunan metinlerden hoşlanıyorsanız, Cemile Kurtaş'ın bu kalemine mutlaka şans verin derim.
Değişim nerede başlar?
.
.
.
Yazarın kalemi ile tanışma kitabımdı ve şunu söyleyebilirim ki sarsıcı ve derin bir iz bırakıyor...
.
İnsanın hayatını kader mi belirler, yoksa kökleri mi? Köklerimizi, ait olduğumuz yeri değiştiremeyiz. Peki ya kaderimizi?
Garip ve Agâh bize bu soruların cevaplarını tüm gerçekliğiyle sunuyor: Zaman akıp gider, yelkovan da sürekli akrebin peşinden gider. Peki ya akrep? Ya yelkovan çocuklar akrep de zehirli kökleri temsil ediyorsa?
O zaman zamanı durdurmak mümkün mü?
.
.
Kitap, melankolik bir atmosferle sarıyor sizi. Bazen bir sessizlikte, bazen tek bir bakışta tüm gerçeklerle yüzleşiyorsunuz.
Karakterin psikolojik dönüşümünü adım adım izlemek büyük bir keyifti.
Yer yer tekrar hissi ve durağanlık dikkat çekse de bunun bilinçli bir tercih olup olmadığı konusunda kararsız kaldım.
Bu, soluksuz okuyacağınız bir kitap değil; aksine, sindirerek ilerlemeniz gereken bir hikâye. Ama bir kez başladığınızda elinizden bırakmanız da kolay olmayacak. ️
Bazı kitaplar sadece okunmaz…
İnsanın içine yerleşir.
Değiştir tam olarak böyle bir kitaptı benim için.
Sayfaları çevirdikçe bir hikâyeden çok, insanın kendi içindeki karanlık koridorlarda yürüyormuş gibi hissettim. Geçmişin insanın omzuna nasıl çöktüğünü, suskunlukların bir evin duvarlarına nasıl sindiğini, bazen sevgisizliğin bağırmaktan daha yüksek ses çıkardığını çok derinden hissettiren bir romandı.
Kitap boyunca aklımda hep şu soru dolaştı:
“İnsan gerçekten değişebilir mi?”
Çünkü bazı yaralar çocukluktan gelir, bazı öfkeler nesilden nesile aktarılır. Ve insan bazen en çok kaçtığı şeye dönüşür. İşte bu kitap da tam olarak bunu anlatıyor bence; kırılmış insanların birbirini kırarak yaşamaya çalışmasını…
Kapaktaki saat metaforu, o eski anahtar ve “Değiştir.” kelimesinin sonundaki kırmızı nokta bile kitabın ruhunu taşıyor. Sanki küçücük bir detayla şunu söylüyor:
Bir insanın hayatı bazen tek bir anla değişebilir.
Ben bu kitabı okurken sadece karakterleri değil, insan psikolojisini, aile yaralarını, sessizliği ve değişmenin ne kadar zor olduğunu okudum. Bazı cümlelerin altını çizmedim çünkü direkt içime yazıldı.
Karanlık ama gerçek.
Yorucu ama etkileyici.
Sessiz ama çok şey anlatan bir kitaptı.
Bazı kitaplar bittiğinde kapağını kapatırsın.
Bazılarıysa bittikten sonra bile içinde açık kalır…
Büyüyünce babası gibi olmayacaktı Agâh. Gelecekti evi şimdiki evine benzemeyecek çok sağlam bir yuva olacaktı. Ve bir atı olacaktı onu çocukken bırakıp giden annesini bulup getirecek ...
Birde babası...Gerçekte değiştiremeyeceği babasını çamurla yeniden tasarlayacaktı.
"İlk önce ince bir dalın kıymığı ile iri gözler çizdi. Bu gözler haksızlığa göz yummayacaktı. Arkasından geniş bir alın yaptı. Alnı açık, temiz ve pak olmalıydı. "
Burun bitiminden doğru yavaşça baş parmaklairnj iki yana kaydırarak yanakları belirledi. Çocukları doyasıya istediği zaman çekinmeden öpebilsin istedi. "
Agâh büyüdü evlendi çocukları oldu ama "Ben, babam gibi olmayacağım." dediyse de dünyası değişmedi. Onun yaşadıklarını çocukları yaşadı. Geçmişin gölgesinden kaçamadı.
Peki bu sevgisizlik her zaman kuşaktan kuşağa taşınır mı?
Yoksa gerçekten değişmek mümkün müdür?
İnsan travmalarının altında her daim ezilir mi?
Bu hikaye sevgiden yoksun büyüyen çocuklara, Asi gibi suskun kadınlara, baba gölgesinde ezilen çocuklara ve bir ruhun çocukluğunun haykırışına ayna tutuyor.
Karakterlerin iç dünyası öyle derin işlenmiş ki etkilenmemek düşünmemek imkansız. Kesinlikle tek seferde okunacak bir kitap değil, üzerinde çokça düşüneceğiniz psikolojinizi zorlayacak ayrıca farkındalık yaratacak da bir kitap. Kesinlikle okunmalı...
Çatlamış bir evin içinde suskun duvarlar, birbirine düşman saatler… Agah’ın geçmişiyle bugünü arasında gidip gelen, hatıralarla örülü bir hikâye. Yalnızlık, öfke, bastırılmış duygular ve kuşaktan kuşağa taşınan kırılmalar arasında insanın kendini sorguladığı bir yolculuk.
Kitap daha çok psikolojik bir derinlikte ilerliyor. Agah’ın depresyonu ve babası Garip’le olan ilişkisi üzerinden insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesini anlatıyor.
Ağızda tat bırakan bir eser
Değiştir; geçen ay okuma şansı bulduğum eser âdeta karanlık bir yaz hikâyesi tadında. Uzun süredir böylesine incelikle kurulmuş cümlelere sahip, bir o kadar da sürükleyici bir kitap okumamıştım diyebilirim. Sanki her bir kelime ayrı ayrı işlenmiş ve bir Jenga parçası gibi sayfanın tam ortasına özenle yerleştirilmiş. Bu titiz kelime seçimlerine rağmen, okuyucuyu yormayan berrak bir anlatımı var.
Kitap; geçmişiyle, özellikle de babasıyla olan bağını koparamadığı için gerçeklikten adım adım uzaklaşan(!) Agah’ın hikâyesini merkeze alıyor. Büyümüş, çoluk çocuğa karışmış olsa da içindeki çatışma hiç bitmemiş... Doksanları hissettiren o hayat şiir gibi akıp giderken, Agah 'Değiştir' dedikçe biz de onunla birlikte geriliyoruz. Sabırlı eşi ise tüm gücüyle aileyi ayakta tutmaya çalışırken, Agah'ın ablası (adı Hediye'ydi sanırım) anaçlığı içimizi ısıtıyor. Kısacası; karmaşık aile ilişkileri, geçmişin kırıntıları ve gündelik hayatın içinden ince ince yükselen o boğucu atmosfer, kitabı bir solukta okunan nefis bir akışa dönüştürüyor.
