Bu yazar sadece acılardan besleniyor.
Yani kitap komple acıydı. Mutluluk nerde??? Kimse ama mutlu olduk demesin.
Fox yada gerçek adıyla Roan ne acılar yaşadın be adam. Yani nasıl yaşadın ayakta kaldın ve “normal” olmak için bu arzu istek :( Gerçekten onun bakış açısıyla okuduğum her kısımda kalbim kırıldı. Hazel’i gördüğü anda onun farklı olduğunu hissetmesi, ona tutunması… Sonrasında Clara ile olanlar gerçekten çok kalp kırıcıydı. Yani kitabın %90’nın kalpler hep kırık, yürekler ağızda.
Hazel’in yaşadıkları? Çocukluğundan itibaren kendi başının çaresine bakmak zorunda kalması, sonrasında çocuğu ve o yaşananlar. Anne olarak olabilecek en büyük acı..
Ve kitabın öyle bir anında vuruyor ki bazı şeyler ne yapacağınızı bilemiyorsunuz. Beklenmedik anlarda vuruyor acılar.
Roan’ın asla vazgeçmemesi, Hazel’in karmaşası ve buna rağmen tutunma çabaları. Her şey kalp kıracak kadar duygusal ve hüzünlüydü.
Yani sadece acı çekmek için okuduğum bir kitap.