Dublinliler
James Joyce
"Yaşam içindeki yolumuz böyle birçok hüzünlü hatırayla döşelidir ve hep bu düşüncelere dalıp gidecek olsaydık yaşam içindeki meşgalemize cesaretle devem edecek yüreği kendimizde bulamazdık."
"Asla popüler olamayacaktı, bunu görüyordu. Kalabalıktan sıyrılamayacaktı ama belki kendi duygularıyla akraba kimi kalplerin oluşturduğu küçük bir çevrenin beğenisine hitap edebilirdi."
Evde raflarında duran şiir kitaplarını hatırladı. Bekârlık günlerinde almıştı onları ve çoğu akşam salona açılan o küçük odada otururken, raftan bir tane alıp karısına sesli okumak aklını çelmişti. Ama utangaçlığı onu hep alıkoymuş, böylece de kitaplar raflarında kalmıştı.
Avare düşüncelerimi toparlayamıyordum. Şimdi benimle arzum arasında duran, bana çocuk oyunu, çirkin, sıkıcı bir çocuk oyunu gibi görünen yaşamın ciddi işlerine tahammül edemiyordum.
"Tecrübe ettikleri kalbini dünyaya küstürmüştü. Ama umut büsbütün terk etmemişti onu."
...
Ama bedenim bir arp ve onun sözleri ve jestleri teller arasında gezinen parmaklar gibiydi.