Puan
810 üzerinden
Kitap bana genel kanının aksine derin felsefi anlamlar falan hissettirmedi. Aksine biraz kara mizah ögeleri içeren, yer yer yazarın kibrini hissettirmek istediği ve okurla dalga geçen bir üslupla yazılmış yazı dizisi gibi izlenimini verdi. Kitapta ki karakterler psikolojik olarak o kadar çok derinleştirilmiş ki biz onların birer dallama olduklarını görmeyelim. Bu yüzden yazarın okurların aklıyla dalga geçmek istediğini düşünüyorum.
Duvar kitabı, beş kısa öyküden oluşuyor ama her bir öykü insana koca bir roman okumuş gibi yoğun duygular bırakıyor. Sartre’ın varoluşçuluk felsefesini, yani hayatın anlamını, özgürlüğü, ölümü ve yalnızlığı edebiyatın içine nasıl işlediğini görmek çok etkileyici.
Özellikle kitabın adını taşıyan “Duvar” öyküsü beni en çok etkileyenlerden biri oldu. Ölümü bekleyen insanların gözünden hayatın aslında ne kadar kırılgan ve saçma olduğunu okumak, insana kendi yaşamını sorgulatıyor. Diğer öykülerde ise delilik, yabancılaşma, özgürlük ve kimlik arayışı gibi konular çok farklı karakterler üzerinden anlatılıyor.
Sartre’ın dili ilk başta biraz ağır gelebilir ama öykülerin atmosferine girince sanki karakterlerle aynı odada nefes alıyormuşsun gibi hissediyorsun. Kitap bittikten sonra “ben olsam böyle bir durumda ne yapardım?” sorusu aklından çıkmıyor.
Reklam
Sartre'ın Duvar kitabı; Duvar, Oda, Herostratus, Özel Yaşam ve Bir Yöneticinin Çocukluğu olmak üzere 5 hikayeden oluşmaktadır. Bu hikayelerin her biri farklı bir sorgulama içermektedir.
Örneğin Duvar hikayesinde idama mahkum edilmiş üç arkadaş ve bunlara bakması için getirilmiş bir doktor vardır. Öleceği anı bilen ve dört duvar arasında kısılı kalmış insanların düşünceleri ve davranışları kesinlikle okunmaya değer.
^"Evet," dedim, "olan, ufaklığa oldu."
Bunu adil olmak için söylüyordum, ama ufaklığı sevmiyordum.
^Ben onun buraya niçin geldiğini biliyordum. Ne düşündüğümüz onu ilgilendirmiyordu. Bizim bedenlerimize bakmaya gelmişti, diriyken can çekişen bedenlerimizi seyretmeye gelmişti.
^Kendini düşünmekten alıkoymak için konuştuğu kesindi.
^Her şeyi ciddiye alıyordum; sanki ölümsüzmüşüm gibi.
^Seninle benim aramda bir duvar var. Seni görüyorum, seninle konuşuyorum, ama sen öte yandasın.
İkinci hikayede aşık olmakla esirlik altına girmek arasında bir sorgulamaya tutar bizi Sartre.
Üçüncü hikaye tamamen farklıdır. Bambaşka düşüncelere sahip bu adamın düşünceleri bizim ufkumuzu ve düşünce sınırlarımızı oldukça zorlayacaktır:
"İnsanlara yukarıdan bakmak gerek. Işığı söndürüp pencereye geçiyordum. Yukarıdan birisinin onları gözleyeceğini akıllarına bile getirmiyorlardı. Önden görünüşlerine dikkat ederler, bazı da arkadan görünüşlerine, ama bütün gösterileri bir yetmişlik seyirciler için hesaplanmıştır. Zaten kim kalkar da bir melon şapkanın altıncı kattan görünüşünü düşünür? Omuzlarını ve kafalarını canlı renkler, göz alıcı kumaşlarla savunmayı bir yana koyarlar. İnsanoğlunun bu büyük düşmanıyla savaşmayı bilmezler: kuşbakışı görünüşle. Eğiliyordum ve gülmeye başlıyordum. O kadar gurur duydukları eşsiz, benzersiz şu "ayakta olma durumu" neredeydi şimdi? Kaldırıma
9/10
2023 24. kitabı
Beğendiğim ve sevdiğim bir kitap oldu, iyi ki okudum diyebilirim.
İçindeki hikayeler felsefi hatta psikolojik hikayeler, oldukça kaliteli ve anlamlıydı. Dilini ve kurgusunu da çok beğendiğimi söylemeden geçmeyeyim.
Genel olarak okunmalı, felsefeye ve psikolojiye ilgisi olanlar mutlaka okumalı...
Bir gece yarısı soğuk bir yerde tutulurken kapı açılıyor ve birisi size söyle söylüyor: "Ölüme mahkûm edildiniz. Yarın sabah kurşuna dizileceksiniz."
Ne hissederdiniz, söyler misiniz?
4 ay önce Dostoyevski'nin Budala kitabını okumuştum. Kitabın bir kısmında karakterlerden birisi çoğu insan için bazen sıradan gibi gözükebilecek bir soru sordu. "6 ay sonra öleceğini bilsen geriye kalan ömründe ne yapardın?"
4 ay geçti dostlar, 4 ay...
4 aydır her gece bunu düşündüm. "Ömer sen ne yapardın?" O çok sevdiğin kitapların arasına mı gömülürdün. Her bir sayfayı daha hızlı çevirmeye mi çalışırdın ölümden kaçarcasına?
Her bir sayfada ölüme mi yaklaştığını hissederdin yoksa?
Ne yapardın Ömer, ne!
Ailenle mi geçirirdin geriye kalan vaktini? Hep beraber saatlerce sohbet mi ederdiniz yahut film mi izlerdiniz?
Ya da tek başına bir kenara geçip bütün sanat filmlerini mi izlemeye çalışırdın?
Veyahut dünyayı mı gezmeye çalışırdın?
Vakitsiz ayrılıkların, söylenememiş son sözlerin, boğazda düğümlenen "seni seviyorum." ların peşinden mi koşardın?
Ölecek olsan, ne yapardın Ömer?
4 aydır kendime gelemiyordum. Bu öyle bir soruydu ki beni içten içe kemiriyordu. Bu öyle bir soruydu ki sanki hayatımda en önemli olan şeyi belirliyordu.
Ama aslında belirlemiyordu da. Ortada kalakalmıştım.
Sonra, ansızın Sartre çıktı karşıma. Okudum okudum okudum.
Belki de tesadüf ya hani, geriye kalan 2 aylık ömrümde cevabı onda buldum. Ne yapacağımı, ne yapmam gerektiğini Duvar'da buldum.
Beni aylarca yatağa gömen, kaybolmama neden olan, düşünceler denizinde boğulup gitmeme neden olan o lanet Dostoyevski'den beni Sartre kurtardı.
Sartre!
Anlamsızlık, anlamsızlık ve yine anlamsızlık.
Yarın sabah kurşuna dizilecek olan Pablo Ibbieta'nın 12 saatlik tüyler ürpertici hikayesi.
Anlamsızlık, anlamsızlık ve yine
Reklam
Reklam