Puan
9.310 üzerinden
Elbet bir gün buluşacağız...
Öyle güzel, öyle duygulu bir kitap okudum ki ne yazsam eksik kalır. Yazardan okuduğum ilk kitap ama son olmayacağı kesin kalemini,dilini o kadar çok sevdim ki hem elimden bırakamadım hem hiç bitmesini istemedim.
İsmail Hakkı Tonguç ve Hasan Ali Yücel önderliğinde kurulan Köy Enstitülerinin nasıl yapıldığını,nasıl eğitim verdiğini, ülkemiz için sağladığı faydaları ,tek amaçları ülkesini kalkındırmak olan öğrencilerin verdiği çabaları ve 17.000 mezun verdikten sonra kapanma sürecini anlatan, başta eğitimin önemini ve vatan sevgisini vurgulayan muazzam bir kitap.Öyle donanımlı ve bilgili öğrenci mezun eden bu okulların kapanmasının ülkemiz adına alınmış en büyük yanlışlardan biri olduğunu bir kez daha anlamış oldum bu kitaptan sonra.
İşte bu Köy Enstitülerin de eğitim alıp yetişenlerden biriydi Hamdi amca da.Eğitimini Hasanoğlu Köy Enstitüsü'nde alıp oradan mezun olmuş.Buraya gelene kadar köyünden dışarı adım atmamış bir genç. Burada aldığı donanımlı ve mükemmel eğitim sayesinde öğretmen olup birçok öğrencinin kalbine dokunup,hayatını değiştirmiş,yurda yararlı birçok değerli insan yetiştirmiş. Burada sadece eğitim almamış hayatı boyunca seveceği biricik eşi Asude'sini de burada bulmuştur.
Henüz iki yaşında babasının ölümünden sonra, annesiyle birlikte New York'a yerleşen Yasemin'in hikayesini okuyoruz. 32 yaşında başarılı bir avukat Yasemin. Bir gün dedesinin vefat haberiyle birlikte ondan kalan miras olarak bıraktığı emaneti almak için vatanına döner. Emanet dedesi tarafından yapılan bir kutuda saklıdır. Bu kutu içinde dedesinin ona yazdığı günlükler ve birkaç değerli eşyadan ibarettir. Bu günlükleri okumasıyla birlikte hem geçmişe bir yolculuk yapar,hem değişimin ilk adımlarını atar...
Hamdi amca ve Asude hanımın naifliği,
"Bazı hikâyeler sadece anlatılmaz… Ruhun onları hatırlayana kadar saklı kalır."
Merhaba kitap severler! Bugün sizlere, @inkilapkitabevi 'nden çıkan 
Bige Güven Kızılay kaleminden #emanet kitabı ile geldim. Okurken, duygularınızı derinden sarsacak, sayfalar arasında kaybolacağınız bir hikâye ile karşınızdayım.
New York’un soğuk gökdelenlerinden Anadolu’nun derinliklerine uzanan bir yolculuk… Genç bir kadın, hayatını mantık ve başarı üzerine kurmuşken, eline hiç beklemediği bir #emanet bırakılır. Başarıya adanmış bir avukat, şimdi köklerine çağrılan bir ruh haline gelir.
Bir mektup, bir sandık. Ve içinde saklı bir geçmiş.
O, bu emaneti çözmeye çalışırken, karşısına bilge bir kadın çıkar. Her kelimesiyle geçmişin kapılarını aralayan bir rehber niteliğinde .Ancak bu yolculuk yalnızca köklere dönüş değil, aynı zamanda kendi ruhunun derinliklerine bir keşif olacaktır. Şehir ışıkları mı, yoksa toprağın sesi mi? Mantık mı, yoksa kalbin çağrısı mı?
Özellikle Köy Enstitüleri’ne dair bölümler, tarihin ruhunu yaşatan bir fısıltı gibi. Hasan Ali Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç’un eğitimde bıraktığı izleri okurken, onlara bir kez daha hayran oluyorsunuz. Ruhları şad olsun.
Kimlik arayışı, geçmişin izleri ve kaderin fısıldadığı sırlarla dolu bir hikâye. İnsanın içsel yolculuğunu, derin bağları ve unutulmaya yüz tutmuş anıları ustalıkla anlatıyor.
Kitabı okurken, hikâyeyle bütün oluyorsunuz. Karakterlerle gülüp onlarla ağlıyorsunuz. Gözyaşlarımı tutamadım çoğu zaman. Kitap, sizi alıp götürüyor ve hiç bitmesin istiyorsunuz. Uzun zamandır bir kitaptan hiç bu kadar etkilenmemiştim. Kesinlikle ve kesinlikle tavsiye ediyorum.
Hasan Ali Yücel'in sözü kalbimize kazınmıştı bizim: "Bu memlekette kendi kendine açıp solan çiçek bırakmayacağız.
Bazı hikâyeler vardır, yaşanır ama anlatılmaz. Ve bazı
Bige Güven Kızılay kaleminden #emanet kitabı ile geldim. Okurken, duygularınızı derinden sarsacak, sayfalar arasında kaybolacağınız bir hikâye ile karşınızdayım.
New York’un soğuk gökdelenlerinden Anadolu’nun derinliklerine uzanan bir yolculuk… Genç bir kadın, hayatını mantık ve başarı üzerine kurmuşken, eline hiç beklemediği bir #emanet bırakılır. Başarıya adanmış bir avukat, şimdi köklerine çağrılan bir ruh haline gelir.
Bir mektup, bir sandık. Ve içinde saklı bir geçmiş.
O, bu emaneti çözmeye çalışırken, karşısına bilge bir kadın çıkar. Her kelimesiyle geçmişin kapılarını aralayan bir rehber niteliğinde .Ancak bu yolculuk yalnızca köklere dönüş değil, aynı zamanda kendi ruhunun derinliklerine bir keşif olacaktır. Şehir ışıkları mı, yoksa toprağın sesi mi? Mantık mı, yoksa kalbin çağrısı mı?
Özellikle Köy Enstitüleri’ne dair bölümler, tarihin ruhunu yaşatan bir fısıltı gibi. Hasan Ali Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç’un eğitimde bıraktığı izleri okurken, onlara bir kez daha hayran oluyorsunuz. Ruhları şad olsun.
Kimlik arayışı, geçmişin izleri ve kaderin fısıldadığı sırlarla dolu bir hikâye. İnsanın içsel yolculuğunu, derin bağları ve unutulmaya yüz tutmuş anıları ustalıkla anlatıyor.
Kitabı okurken, hikâyeyle bütün oluyorsunuz. Karakterlerle gülüp onlarla ağlıyorsunuz. Gözyaşlarımı tutamadım çoğu zaman. Kitap, sizi alıp götürüyor ve hiç bitmesin istiyorsunuz. Uzun zamandır bir kitaptan hiç bu kadar etkilenmemiştim. Kesinlikle ve kesinlikle tavsiye ediyorum.
Hasan Ali Yücel'in sözü kalbimize kazınmıştı bizim: "Bu memlekette kendi kendine açıp solan çiçek bırakmayacağız.
Bazı hikâyeler vardır, yaşanır ama anlatılmaz. Ve bazı
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Canım Atatürk’ün ülkemizi ne güzel temellerle kurduğunu, milleti millete emanet etmeyi sadece sözde bırakmadığını, köy enstitülerini kuranların bu fikri sağlamlaştırdığını, herhangi bir şehrin en ücra köyündeki “kız” çocuğunun “bile” önemsendiğini, cahilliğe açılan savaşın ne denli güçlü olduğunu bir aile dramı üzerinden muhteşem bir kurguyla içim dışıma çıkana kadar ağlayarak okudum. Teşekkür ederim Bige Güven Kızılay, çok güzel bir yolculuktu.
Köy enstitüleri ile ilgili güzel bir roman okudum. Bu konuda yazılmış belgesel vs çok olsa da romanı ilkti benim için. Köy enstitülerinin kıymetini hatırlatan kapatılmasına sebep olan siyasi konuları anlatmayan bir kitap. Yazarın okuduğum ilk kitabı. Bazen çok romantik gelse de genel olarak güzeldi.
Ah Yasemin, canım Jasmine;
Seni öyle içten anlıyorum, öyle aynıyız ki dönüşmeden önceki Jasmine sana şurada olsan sıkı sıkı sarılmak isterdim.
Ama sen öyle şanslı öyle güzel bir aileye doğmuşsun ki bir hayâl kadar güzel..
Daha bir sürü cümle kurulur, daha bir sürü övgü ve keder paylaşılır. Ama ben her bir kitabını okuduğumda neden gözyaşlarım sel olup akıyor @bigeguvenkizilay neden sayfaların çoğu buğulu...
Böylesi güzel bir aileye sahip olmak ne kıymetli, böylesi bir gerçeği yaşamış olmak ne kadar eşi benzeri bulunmaz bir nimet...
Bilirim ki kendinden öyle çok anı var ki; bunu en çok da "Ankara Diye İnsanlar Vardır" kitabında gördüm, okudum. "Kehribar Zamanında Aşk" apayrıydı, "Emanet" ise içine yazıp imzaladığınız gibi kalbime emanet...
Nasıl bir memleket sevgisi, nasıl böylesine geçer karşıya bu his...
Hayranlıkla okuyorum, böylesi güzel bir sevgiyi yaşadığınız için sizi bir miktar kıskanıyorum
Kitabın ise içinde günümüze en çok yakışan cümlesi 'Cahilin bilgisiz, aydının ilgisiz olması ' birde üstüne üstlük şikâyetçi olması hemde hiçbir şey yapmadan...
Kayıp benliğini...geçmişini...şarkılarını...duygularını...
Bir el yapımı kutunun içinde, hayatın anlamını bulmuştu.
“Hani bir kadim atasözü vardır, ‘Her yaşlı adam öldüğünde, bir kütüphane toprağa gömülür’. Sana bırakmaktan en onur duyduğum şey kütüphanemdir.
Ama ya hayat hikâyemizi ne yapacağız? Sensiz geçen bunca yılı, hasretle geçen bunca zamanı ne yapacağız? Sen bizsiz büyüdün, yetiştin, biz sensiz yaşlandık...
Bunca hasret çektiğimiz zamanın hakkından nasıl geleceğiz?
Bilmiyorum güzel yavrum. Henüz bilmiyorum. Ama bunların benimle birlikte gömülmesine gönlüm razı değil. Sana söz veriyorum, bir yolunu bulacağım.
Bunca sene biz neler yaşadık, sen yanımızda olabilsen neler olurdu, sana anlatmanın, hatta