Puan
8.210 üzerinden
Okuduğum yüzlerce kitap bana ne kazandırdı?
Acizliğimi, cehaletimi, insanların her yerde azap çektiklerini öğrendim.
Kitabımız Faust’un Mephisto adlı şeytan ile anlaşıp gezintiye çıkmasını, bu sırada başkahramanımız Faust’un aşk hikayesini anlatıyor. Kitabı beğendim. Okumanızı tavsiye ederim.
! Kesinlikle okuyun okutun
İyiki okumuşum çok güzel harika. kitabın sonunda goethe nin hayatını anlatan kısa bir bölüm vardı.
Soylu bir aileden geliyor kendini bir çok alanda geliştiriyor Latince, Yunanca, İtalyanca, ingilizce, Fransızca, İbranice, resim, müzik, edebiyat, botanik, ve matematik öğreniyor ayrıca hukuk eğitimi de alıyor ve
Goethe doğuya kütlürüne estetiğine hayranlıkla bakan bir düşünür haksız değil tabi ancak şu soruyu sordum Kendi kendime acaba birileri bize hep batıya bakın telkinlerinde bulunurken burayı unutttumu
"Denebilirki o hayatı boyunca iki şeyden nefret etmiştir "taassub ve hoyratlık" en sevdiği şeyde "huzurdur" "
Faust
İnsan ruhunun anlam arayışı ve varoluşsal sancılarını mizahi bir dille okutuyor.
Düşündüren ve sürükleyen bir tiyatro eseri
İnsanoğlu genelde doğruyu bilse de iç sesine kılıflar uydurarak suçunu örtbas eder bazen de suçlayacağı tek şey vardır :) mefisto...
Her insanın bir mefistosu vardır diyelim
Eser, Faust adlı bir bilginin hikayesini anlatıyor. Faust, insan aklının sınırlarını zorlayan bir bilim adamıdır ve yaşamının sonuna gelmiştir. Kendisine "hakikatin peşinde koşan adam" diyen Faust, bu yolda kötü yola sapar ve şeytana yaklaşır.
Faust, şeytan Mephistopheles ile anlaşarak gençlik yıllarındaki aşkı Margarete'ye kavuşmayı hedefler. Ancak Mephistopheles'in ona sunduğu şeyler, Faust'u daha kötü bir duruma sürükler.
Eserde, insanın sınırlarını zorlayan bilgi arayışı, aşk ve şeytan gibi karanlık temalar işlenir. Goethe, eserinde insanın doğasını, iradesini ve özgürlüğünü sorgularken aynı zamanda çağının siyasi ve sosyal durumuna da eleştirel bir gözle bakar.
"Faust", sadece bir hikaye olarak değil, aynı zamanda insan doğasının derinliklerine inen bir eser olarak da önem taşır. Goethe, eserinde insana dair merak ettiğimiz pek çok şeyi sorgularken, okuyucuyu da derin bir düşüncenin içine çeker
Ruhuyla Savaşanlara
Faust, yalnızca bir tiyatro metni değil. Goethe bu eserle insanın en temel sorularına bir sahne kuruyor: Bilgi nedir, yetinir miyiz, ne uğruna yaşarız? İçimizdeki boşluğu neyle doldururuz? Tanrıyla mı, aşkla mı, yoksa şeytanla mı?
Goethe, karakterini önce ilimle donatır. Faust her şeyi bilmek ister. Fizik, metafizik, ilahiyat, simya… Ama neye elini atsa, aradığı cevaba ulaşamaz. Çünkü bilgi, soruları yok etmez; çoğaltır. Ve insan, ne kadar çok bilirse, tatminsizliği o kadar derinleşir. Bu yüzden Faust’un en büyük trajedisi cehaleti değil, doymayan bir bilme iştahıdır.
Bu doyumsuzluk, onu Tanrı’dan uzaklaştırır. Faust artık dualarını göğe değil, arzularına yöneltir. Mefistofeles'in ironik tiratlarında yankılanan bu sapma, tutkunun ahlaki merkezden nasıl uzaklaştırıcı bir güç olduğunu çarpıcı biçimde gösterir. Aşk, burada bir tür düşüşe dönüşür. Arzunun eline geçmiş sevgi, şehvete bulanır. Faust artık sevmiyor; sahip olmak, tüketmek, hükmetmek istiyor. Ve her arzunun sonu, biraz daha yalnızlık oluyor.
Goethe bu çöküşü şiirle anlatır. Öyle ki bazen bir dizeyle tüm insanlık tarihi yankılanır:
“Eylemlerimiz de acılarımız gibi, hayatımızın ilerleyişini engelliyor.”
Acı, bizi içe kapatır. Eylemse çoğu zaman geçmişin yükünü taşır. İkisi arasında sıkışır kalırız.
Kitabın çevirisine de değinmek gerek. Daha önce incelediğim birkaç çeviri sonrası, çevirmenin bu metin üzerine yaptığı çalışmalar doğrultusunda bu baskıyı tercih ettim. Sadece dili değil, Goethe’nin dünyasını da Türkçeye taşıma konusundaki emeği hissediliyor. Metne düşülen notlar, kaynaklar ve açıklamalar da çevirmenin 
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeye
İclal Cankorel’in ne denli ciddi bir çalışmaya giriştiğini açıkça gösteriyor.
Faust, şiirsel, tiyatral ve yer yer destansı bir eser. Ancak bütün bu estetik katmanların altında insanı sürekli düşünmeye