Puan
8.110 üzerinden
KORKU
Stefan Zweig’in Korku adlı eseri, insan ruhunun en zayıf noktalarına inen güçlü bir psikolojik anlatıdır. Düzenli ve saygın bir hayat süren Irene Wagner, yaşadığı yasak ilişkinin ardından yakalanma endişesiyle kendi zihninde kurduğu bir korku dünyasının içine hapsolur. Zweig, korkuyu dışsal bir tehditten çok, suçluluk duygusunun beslediği yıkıcı bir güç olarak ele alır. Irene’in her ayrıntıda tehlike araması, korkunun mantığı nasıl felç ettiğini açıkça gösterir. Akıcı ve yoğun anlatımıyla eser, okuru karakterin iç çatışmasına ortak eder ve korkunun insanı yavaş yavaş ele geçiren, kaçışı olmayan bir duygu olduğunu çarpıcı biçimde hissettirir.
Artık insanları tanımak için zaman kaybetmiyorum.
Nasıl olsa onlar zamanı gelince yaptıklarıyla kendilerini tanıtıyorlar...
(Paul Auster)
!! Dönemimizi ve okuduğum bu kitabı bir cümlede anlat deselerdi; "Herkesten her şeyi bekle ama kimseden birşey bekleme" olurdu.
!! Dönemimizde en tehlikeli şey nedir diye sorsalar; doyumsuz bir erkek kadar doyumsuz bir kadın derdim.
!! Peki bir insanı vicdanıyla baş başa bırakmanın en iyi yolu nedir diye sorsalar; ya affedin derim ya da affetmeyin, silip atın derim.
!! İhanet yalanla birleşmiş iki günahın toplamıdır. Bu ihanet kendisiyile korkuyu da beraberinde getirir. Ya kaybetmek istemediklerinden ya da kaybettiklerindendir bu korku. Yalanın fazlası kaybetmeye götürür insanı, ihanetin ağırlığı korkuya taşır sizi. Peki korkunun fazlası intihara sürüklemez mi?
!! İhanet bulaşıcı bir hastalık gibi. Zavallı insanlara özel bir yetenek. Mutluluk katlanarak artar, yalan katlanarak artar, ihanet saklandıkça ağırlaşır öyle değil mi?
Stefan zewig'ten öğrendiğim şey bu. İhanetin bilerek bilmeyerek topluma sürülmesi.
Bilmeyerek yapılan ihanet ve bilerek yapılan ihanetin arasındaki fark nedir biliyor musunuz? Kaybettiklerinizdir. Bilmeyerek yapılan bir ihanet sizi seven insanı kazanmadan kaybetmektir ve bilerek yapılan ihanette şerefini ve karakterini bir yalana satan insanın, kendini seven insanı kazanıp kaybetmesidir. Hangisinin size daha acı verdiğine siz karar verin.
Peki neden hep Stefan'ın kitaplarında ihaneti ve sevgiyi, boşluğu okuyorum bilmiyorum ama kitaplarını okurken, sevipte kaybettiğin insanların eşyalarını toplamaya çalışmak gibi hissettirdiği duygu.
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu'nda bir adamın bilmeden yaptığı ihaneti kaleme almış ve Korku kitabında bir kadının bilerek yaptığı bir ihaneti kaleme almış. Okumak istediğiniz karakter size kalmış.
Bir insan hayatınızı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Korku nedir? Bir tehlike karşısında duyulan kaygı, üzüntü mü? Hayır, hayır... Bu kitapta korku; çaresizlik, suçluluk, utanç ve vicdan azabından sonra gelen, insanı esir alan bir paranoya...
Bir hata, peşini bırakmayan sonsuz bir azaba dönüşebilir mi? Irene, yasak aşkın ardından uğradığı şantaj nedeniyle, zihninde cehennemle yaşamaya mahkum olur. Irene' in bu trajedisini çarpıcı kılan ise, eşi Fritz' in temsil ettiği duygularından arınmış, soğukkanlı dünyası. Fritz, evdeki o kusursuz varlığıyla Irene üzerinde öyle mesafeli bir gölge olmuştur ki Irene içinde yaşadığı korku, utanç ve itiraf etme çıkmazı arasında sıkışıp kalmıştır.
"Korku cezadan daha berbattır, çünkü ceza bellidir, ağır veya hafif; bilinmeyene, sınırlandırılmamışa kıyasla ceza, daha az ürkütür."
İşte; 
Korku böylece insanın özgürlüğünü elinden alan, onu kendi vicdanının mahkumu kılan sessiz bir cellattır.
Korku böylece insanın özgürlüğünü elinden alan, onu kendi vicdanının mahkumu kılan sessiz bir cellattır.
Zweig’in Korkusu, insan ruhunun görünmez dehlizlerine inen kısa ama sarsıcı bir yolculuk gibi. Benim için bu kitap, “vicdan” kelimesinin ağırlığını yeniden hissettirdi. Irene’nin yaşadığı korku sadece bir suçun değil, insanın kendine yabancılaşmasının yankısıydı.
Zweig, bir anlık hatanın nasıl tüm benliği esir alabileceğini öyle ustaca anlatıyor ki, sayfaları çevirirken ben de karakterle birlikte nefesimi tuttum. Korkunun, dışarıdaki bir tehditten değil, içeride büyüyen pişmanlıktan beslendiğini fark ettim.
Bu hikâyi okurken en çok düşündüğüm şey şu oldu: İnsanı tüketen olaylar değil, kendi zihninde kurduğu hapishanedir. Irene’nin korkusu aslında hepimizin içinde bir yerlerde duran, bastırılmış bir gerçeğe ayna tutuyor.
Kısacık bir novella olmasına rağmen, Zweig her satırında insan doğasının karmaşıklığını anlatıyor: gurur, suçluluk, utanç ve o bitmek bilmeyen vicdan sesi…
Son sayfayı kapattığımda, sessizlik bile biraz ağır geldi.
Kitap ilk sayfasından itibaren sürükleyici. Daha ilk sayfada karşılaştığınız bir kadınla aynı anda aynı heyecanı hissetmeye başlıyorsunuz. Kolaya indirgediğimiz ya da çok çok abarttığımız duygularla ve durumlarla karşılaşıyoruz her gün. Kocasını aldattığı için başka bir kadın tarafından tehdit edilen parası istenen varlıklı bir kadının hisleri sizin için her gün her yerde okuduğumuz belki duyduğumuz , dinlediğimiz basit olaylar olabilir. Ama kitap bize bu işin çok daha derin olduğunu klasik olayların aslında çok da klasik olmadığını o duyguların en çok da korkunun nasıl özel ve her hissedilişinde ,dibine kadar inildiğinde vurucu belki de yıkıcı bir karmaşa olduğunu seriyor gözler önüne. Hayatımızın kıymetini ne kadar biliyoruz ya da nasıl biliyoruz çok daha başka bir soru hayatımızın kıymetli olduğunun farkında mıyız? Elimizdekilerin önemini korkularımızla yüzleşmeden kaybetmemek uğruna kendimizi kaybetmek istediğimiz noktaya gelmeden önce anlayamaz mıyız? Tüm bu soruları ve cevaplarını bu kitapla bir kere daha düşünebiliriz.
