Puan
7.910 üzerinden
Cümlelerinde kendimi bulduğum bir kitap oldu. Herkes için tam puan alacak bir kitap olmayacaktır ancak benim için tam puanın ötesinde bir yer edindi. Kitap ölüleri görebilen ancak ağzından tek bir ses bile çıkaramayan yetimhanedeki bir kızın ona gelen bir mektup sonucu ailesini bulmasını, yuvasını bulmasını anlatıyor. Ancak Gallant çok eski bir malikane ve Gallant’ın da Prior ailesinin de kendi sırları var. Kitabın sonu bence belirsizdi ve bu hikayeye de bu yakışırdı diye düşünüyorum. Çok olaylı bir kitap değildi bu yüzden bol aksiyon arıyorsanız bu kitap sizin için değil bunu söylemem lazım. Benim için olduğu kesindi ve atmosferik, dili güzel bir fantastik korku kurgusu okumak isterseniz ben çok öneririm.
Duvarın Ötesindeki Dünya: Gallant'ın Gölgesi1000Kitap
Sonunda 
Gallant 'ı okudum... Şey, diğerlerinden o kadar geç başladım ki bu romana haliyle insanlardan duya duya da zamanla bayağı bir beklenti sahibi oldum. Şimdi kitabı beğendim tabii ve böylelikle 
Victoria Schwab (V.E. Schwab) 'tan okuduğum hiçbir hikaye beni yüzüstü bırakmamış oldu. Amaaa, ben kafamda her şeyi biraz fazla abarttım galiba çünkü yazarın okuduğum diğer kitaplarına kıyasla Gallant 'ın biraz daha sönük kaldığını düşünüyorum, hem yazımı hem de anlatımı da öteki kitaplarından biraz farklıydı ayrıca. Bunu söyleyebiliyorum çünkü bununla birlikte bugüne kadar Victoria Schwab (V.E. Schwab) 'tan tam tamına 5 farklı roman okumuş oldum, Allah artırsın.
Yine de Gallant 'ı sevdiğimi söylemeliyim. Evet, farklıydı ama güzel bir farklılıktı bu. Hikaye daha çok gotik bir havaya sahip ve insana okurken karanlık bir masalmış hissiyatı veriyor. İçinde aşırı aksiyon yok, her şey daha çok yavaş ilerliyor diyebiliriz. Ama hortlaklar, Gallant isimli malikanenin kötü versiyonu, Ölüm'ün vücut bulmuş hali olan Efendi ve delilikle mücadele eden bekçi Prior hanesi gibi unsurlar sâyesinde roman bize gerilim, merak ve çözülmesi gereken pek çok sır sunmuş oluyor.
Olivia Prior, yetimhanede yaşayan dilsiz bir kız ve henüz daha iki yaşında bir bebekken annesi tarafından sadece bir günlükle beraber o hapishane gibi olan kasvetli, gri binaya terk edilmiş. Olivia bir sebepten ötürü diğer herkesin aksine hayaletleri görebiliyor ama bu hortlaklar ne konuşabiliyor ne de ona dokunabiliyor. Olivia'da bu sayede başkalarına belli etmeden ve zamanla onları görmezden gelmeyi öğrenerek sıkıcı hayatına devam ediyor.
Aslında hayali bu yetimhaneden kaçıp özgür olmak ve sevildiği, istendiği ve aile diyebileceği insanlarla birlikte yaşayabilmek. Birgün müdire hanım onu odasına çağrıyor ve kıza artık oradan ayrılma vaktinin geldiğini
Gallant 'ı okudum... Şey, diğerlerinden o kadar geç başladım ki bu romana haliyle insanlardan duya duya da zamanla bayağı bir beklenti sahibi oldum. Şimdi kitabı beğendim tabii ve böylelikle Victoria Schwab (V.E. Schwab) 'tan okuduğum hiçbir hikaye beni yüzüstü bırakmamış oldu. Amaaa, ben kafamda her şeyi biraz fazla abarttım galiba çünkü yazarın okuduğum diğer kitaplarına kıyasla Gallant 'ın biraz daha sönük kaldığını düşünüyorum, hem yazımı hem de anlatımı da öteki kitaplarından biraz farklıydı ayrıca. Bunu söyleyebiliyorum çünkü bununla birlikte bugüne kadar Victoria Schwab (V.E. Schwab) 'tan tam tamına 5 farklı roman okumuş oldum, Allah artırsın.
Yine de Gallant 'ı sevdiğimi söylemeliyim. Evet, farklıydı ama güzel bir farklılıktı bu. Hikaye daha çok gotik bir havaya sahip ve insana okurken karanlık bir masalmış hissiyatı veriyor. İçinde aşırı aksiyon yok, her şey daha çok yavaş ilerliyor diyebiliriz. Ama hortlaklar, Gallant isimli malikanenin kötü versiyonu, Ölüm'ün vücut bulmuş hali olan Efendi ve delilikle mücadele eden bekçi Prior hanesi gibi unsurlar sâyesinde roman bize gerilim, merak ve çözülmesi gereken pek çok sır sunmuş oluyor.
Olivia Prior, yetimhanede yaşayan dilsiz bir kız ve henüz daha iki yaşında bir bebekken annesi tarafından sadece bir günlükle beraber o hapishane gibi olan kasvetli, gri binaya terk edilmiş. Olivia bir sebepten ötürü diğer herkesin aksine hayaletleri görebiliyor ama bu hortlaklar ne konuşabiliyor ne de ona dokunabiliyor. Olivia'da bu sayede başkalarına belli etmeden ve zamanla onları görmezden gelmeyi öğrenerek sıkıcı hayatına devam ediyor.
Aslında hayali bu yetimhaneden kaçıp özgür olmak ve sevildiği, istendiği ve aile diyebileceği insanlarla birlikte yaşayabilmek. Birgün müdire hanım onu odasına çağrıyor ve kıza artık oradan ayrılma vaktinin geldiğini
Beğendim ama eksik
Eksikleri vardı, daha uzun yazılabilirdi ama olduğu haliyle de ben çok beğendim. Sonundan çok ümitsizdim, tahmin ettiğim gibi biraz acele bir sondu. Sonu biraz daha uzun olsa bence harika bir kitap olurdu. Daha önce tek kitap olup da güzel olan hiçbir fantastik okumamıştım. Olivia'yı çok sevdim, harika bir başroldü. Ergen tribi okumaktan çocuk başrol okumanın rahatlığını unutmuşum.
Olivia'nın konuşma engeli olması ve ruhları görmesi onu sevmemdeki en büyük nedenler olsa da karakterin olaylar karşısındaki duruşu da imrenilecek türdendi. Çok hızlı gelişen ve ilerleyen bir kitap olduğundan karakterler arası bağlara girmeye gerek yok, hatta Olivia ailesiz büyümüş 14 yaşında bir çocuk olduğundan birilerine çabucak bağlanması ve benimsemesinden doğal bir şey yok.
Belki herkesin bayılarak okuyacağı bir kitap olmayabilir ama kimsenin nefret edeceğini de düşünmüyorum.
Dehşet akıcıydı. Ne zaman kitabı bırakmam gerekse çok zorlandım çünkü hiçbir bölüm durağan değildi. Hep bir olay oluyordu ama yorucu da değildi, dengesi muazzamdı. Yazım dili zaten çok iyi, on sayfa arayla aynı betimleme yapıldı ve bulabildiğim tek kusur bu. (O da sahneyle uyumluydu)
Kesinlikle ikilme olmalıydı.
Keyifle okuduğum, hemen bitmesin diye günlere yaydigim kitaplardan biri oldu. Okuması cidden çok güzeldi ve yazarla tanışma kitabı olarak bence çok yeterli bir kitapti. Konusunu, karakterlerini ve özellikle atmosferini çok sevdim. Karanlık bir masalın içindeymiş gibi hissettim ve gizem gerilim kısmının çok güzel yazıldığını düşünüyorum. Karakterin hikayesi, özellikle ebeveynlerinin olduğu kısım çok güzeldi bence, yine de bazı eksikleri vardı kitabın. Bazı şeyler çok havada kalmış hissettirdi bana, daha iyi aciklanmasi gereken şeyler kesinlikle vardı. Biraz daha uzun bir kitap olup bazı şeyleri bize aciklasa daha iyi olurdu. Son kısımları çok yetersizdi ve bence bir sonuca da bağlanmadı. Başladığımız noktaya geri döndük hatta. Devam kitabı olacağını sanmıyorum ama olaylarin bittiğini de düşünmüyorum açıkçası. Dili çok hafif ve her yaştan insanin okuyabileceği bir kitapti.
Yazarı sevdiğim için almıştım ama bu kitabı sevemedim. Bir yavanlık vardı ve tam olarak neydi adlandıramıyorum. Yetimhanede büyüyen kızımız için müdüriyete bir gün gizemli bir mektup gelir. Onu uzun yıllardır arayan bir akrabasından! Tabii ki kızı direkt oraya yolluyorlar, bu kavuşma pek beklediği gibi gitmiyor. Ana karakterimiz ayrıca dilsiz o yüzden işaret diliyle konuşabiliyor fakat ne okulda ne de yeni evinde kimse bunu bilmiyor, neredeyse. Buradaki yalnızlık hissi ama iyi yansıtılmamıştı. Ayrıca hortlaklar, Ölüm, tersine dünyalar da var ama yani... Sürükleyici değildi.
A bir de kitapta sürekli "sen bir Prior'sun, kanımızda var" gibi bir teması vardı. "Sen Bihter Ziyagil'sin kendine gel," diyorlardı. Bihter Ziyagil kadar ikon olmamıştı...