hebû , tunebû...1000Kitap
Hem çok şey anlatmak istiyordu, hem hiçbir şey. Karmakarışık duygular uçuyordu içinde. Kuş tüyünden bir yastık patlamış da, başı içinde kalmış sanki. Hem her şeyi görüyordu, hem hiçbir şey...
Bakışlar kayıp gidiyordu. Zaman kayıp gidiyordu. Düşler, düşünceler, anışlar, dalışlar, heyecan, yürek, nefes, merak, sinir, korku, bulantı, telaş, güzellik, yorgunluk, çılgınlık, saatler, günler, ömür kayıp gidiyordu... Kalan yalnızca sabır ve uğultuydu. Sabrın uğultusu, uğultunun sabrıydı. Gök bile kayıp gidiyordu...
"Dert bir yerde değil, her yerde."1000Kitap
"Yani, bizim entelektüellerin kaplumbağa soyundan geldiğini bilmiyor gibi konuşuyorsunuz!" dedi Cafer. Patlamıştı. "Hava sütliman olacak ki, kafalarını kabuklarından dışarı çıkarsınlar. Çıkarsınlar da, şöyle bin yılın deneylisi olmanın edasıyla yavaş yavvaaaaş ortalıkta salınsınlar! Şimdi neden görünsünler ki? Bak, ortalık toz duman!"
"Yaşa be Cafer.. iyi konuştun!" diye bağırdı arka masadan bir genç.
"Doğru. doğru!" diye onayladı birkaç kişi. "Doğru tabi!" dedi Cafer. "Onlar kendilerini odalarındaki dev aynalarında seyrediyorlar. Oysa hayat, odalardaki dev aynalarında değil, aynacı dükkanlarında, cam fabrikalarındadır. Oralarda çalışan insanların dünyalarındadır. O insanların yaşadıkları odalar belki küçücüktür, ama hayat oradadır işte. Dev aynalarının sahte derinliğinde değil. Dev aynalarının gücü yalnızca bakanı kandırmaya yeter!" .
Her şey ve herkes kendi tarihinin sayfalarında tozlanıyordu...
Toprak yoktu. Toprak rengiyle, kokusuyla, yaşıyla, kurusuyla yitmişti. Toprak yoktu... Yeni şeyler yitenleri gözden gizliyordu... Yeni şeylerin anaforu içinde, tanıdık yüzleriyle yiten şeyler anılmaz olmuştu. Toprak sessizce yitmişti.