Puan
6.810 üzerinden
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu."
Mühendis Stefano siyasi bir suçludur ve hapishane günleri sonrası uzak bir deniz kasabasına sürgüne gönderilmiştir. Gündüzleri istediği gibi dolaşırken geceleri dışarı çıkması yasaktır. Fakat komutan veya görevliler pek de o kadar sıkı takip etmiyorlar. Stefano bu yabancı çevreye alışmaya çalışıyor, insanları tanımaya çalışıyor, hapishanedeki yalnızlık ile gerçek hayattaki, sürgündeki yalnızlığını karşılaştırıyor. Her an başka bir yere gönderilirim korkusuyla da ne adapte olabiliyor ne de tam yerleşmeyi düşünüyor odasına, çantası her zaman hazır bekliyor.
Evine temizlik için gidip gelen kadınla ilişkiye girmesi bir nebze onun içindeki boşluğu dolduruyor ama aslında o daha başka hayallere dalıyor, başka birini düşünüyor, bir yandan da bu ilişkisi duyulur diye korkuyor. Kasabada tanıdığı insanlarla kısıtlı diyaloglarından hem kasabanın içe kapalı olduğunu öğreniyoruz hem de Stefano'nun iç dünyasını anlamaya çalışıyoruz. Orada tanıdığı arkadaşlarından birinin de tutuklanması onu hapishane ve dışarıdaki dünya üzerine bir kez daha düşünmeye itiyor. Mevsimler geçtikçe Stefano da alışmaya çalışıyor bu sürgün hayatına.
"Parmaklıkların arkasında tüm dünya güzeldir, oysa sürgün yaşamı her yaşam gibidir, sadece biraz daha pistir."
Genel olarak pek beğenmediğim bir kitap oldu Hapishane. Tam olarak neden tutuklanmış, sonra neden çıkarılıp sürgüne gönderilmiş bu konuda bir şey söylenmiyor. İnsanlarla kurduğu ilişkiler de pek yüzeysel kalıyor, belki de kendini oraya ait hissetmediği için böyledir. Cesare Pavese'in hayatından da izler taşıdığı yazıyor kitabın açıklamasında. Merak ettiğim yazarın bu kitabı biraz bende hayal kırıklığı
Cesare Pavese aslında güzel bir noktadan yakalayabileceği konuyu, monoton ve karmakarışık bir anlatımla değersizleştirmiş.
Eserde, siyasi görüşünden ötürü demir parmaklıklar arkasında kaldıktan sonra sürgüne gönderilen Stefano’nun ait olduğu topluma geri döndüğündeki yalnızlığına ve bu doğrultuda karmakarışık zihnine ve ayak uyduramadığından bocalama evresine şahit oluyoruz. Hani uzun süre toplum içine çıkmazsınız ve sizden bağımsız hayat devam eder, her şey değişir de siz ne kadar çabalasanız da bir yerden yabancı kaldığınız insanları ve akıp giden zamanı yakalayamadığınızın farkına varırsınızya işte kitabın konusu tam da bunun üzerine.
Konu güzel ama malesef anlatım çok sıkıcı.
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu." diyor Pavese, Hapishane'sinde.
Hapishane'de modern hayatın getirdiği tutsaklığın, köy imgesi üzerinden güzellemesi yapılıyor. Pavese, insanın içine sıkıştığı duvarları genişletip doğanın üzerinde kuruyor ve bizi tam ortasına bırakıyor.
Stefano'ya kızdığım bazı detaylar beni şu düşüncelere itiyor: "Sanki Pavese, Stefano'nun karakter özelliklerini verdikten sonra onu köyde bir başına bırakıyor. Hadi bakalım, ne yapıyorsan yap ama akşamları evde olmalısın diyerek karakteriyle olan ilişkisini bitiriyor ve onun eylemlerinin sonuçları bizim de kaderimizi belirliyor. Tüm bunlar olurken yazar da köşesinden bizi izliyor."
Stefano'nun sürgün hayatı o kadar enteresan ki hem kendi sorguluyor hem de okur. Bir süre sonra onun yalıtılmışlığı bize de bulaşıyor. Aşması gereken problemleri aşamaması ise hayal kırıklığına uğratıyor. Üstelik pervasız eylemleri de var.
Hissediyorum; biz insanlar, özgürlüğü arayıp ulaşmaya çalıştıkça içinde bulunduğumuz tutsaklıktan asla kurtulamayacağız. Sırtımızdaki görünmeyen heybenin içinden seslenerek yürüdüğümüz yolda bize daima eşlik edecek.
Romanda, baş karakter Stefano’nun düşünce suçundan dolayı Kalabriya’ya sürgüne gönderildiği anlatılmıştır. Kalabriya, İtalya’nın güneyinde dağların denizle buluştuğu muhteşem manzaralara sahip bir yer ama kitap boyunca Stefano orayı kasvetli, aşırı sıkıcı bir yer olarak betimler. Köylülerle sadece gündüzleri bir araya gelebilir, geceleri küçük ve kirli odasından çıkması yasaktır. Köylülerden bir kaçıyla kurduğu ilişkiler çok tekdüzedir. Kendi derin yalıtılmışlığını aşamaz. Yalnızlık onun en büyük mutluluğudur.
Paves bu sefer olmadı.
Kitap politik bir suçlu olan mühendis Stefano'nun geriye kalan cezasını İtalya'nın kuzeyin de yer alan bir kıyı kasabasında sürgünde geçirmesini konu alıyor. Sürgündeki cezası gün batımında başlayıp gün doğumunda son bulmaktadır. Yani gündüzleri özgür ama geceleri mahpus yatmaktadır. Aslında yazar iyi bir konu yakalamış. Ama neredeyse kitabın yüzde 70 i Stefano'nun yaşamış olduğu yatak macerasını kapsıyor. Müstehcenliğe bu kadar yer ayırmış olması doğrusu baydı.