Yazar:
Cesare Pavese
Çevirmen:
Eren Yücesan Cendey
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 38 dk.
Sayfa Sayısı:
128
Basım Tarihi:
Haziran 2021
İlk Yayın Tarihi:
1948
Yayınevi:
Can Yayınları
Orijinal Adı:
Il carcere
ISBN:
9789750751158
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu."
Mühendis Stefano siyasi bir suçludur
Cesare Pavese aslında güzel bir noktadan yakalayabileceği konuyu, monoton ve karmakarışık bir anlatımla değersizleştirmiş.
Eserde, siyasi görüşünden ötürü demir parmaklıklar arkasında kaldıktan sonra sürgüne gönderilen Stefano’nun ait olduğu topluma geri döndüğündeki yalnızlığına ve bu doğrultuda karmakarışık zihnine ve ayak uyduramadığından bocalama evresine şahit oluyoruz. Hani uzun süre toplum içine çıkmazsınız ve sizden bağımsız hayat devam eder, her şey değişir de siz ne kadar çabalasanız da bir yerden yabancı kaldığınız insanları ve akıp giden zamanı yakalayamadığınızın farkına varırsınızya işte kitabın konusu tam da bunun üzerine.
Konu güzel ama malesef anlatım çok sıkıcı.
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu." diyor Pavese, Hapishane'sinde.
Hapishane'de modern hayatın getirdiği tutsaklığın, köy imgesi üzerinden güzellemesi yapılıyor. Pavese, insanın içine sıkıştığı duvarları genişletip doğanın üzerinde kuruyor ve bizi tam ortasına bırakıyor.
Stefano'ya kızdığım bazı detaylar beni şu düşüncelere itiyor: "Sanki Pavese, Stefano'nun karakter özelliklerini verdikten sonra onu köyde bir başına bırakıyor. Hadi bakalım, ne yapıyorsan yap ama akşamları evde olmalısın diyerek karakteriyle olan ilişkisini bitiriyor ve onun eylemlerinin sonuçları bizim de kaderimizi belirliyor. Tüm bunlar olurken yazar da köşesinden bizi izliyor."
Stefano'nun sürgün hayatı o kadar enteresan ki hem kendi sorguluyor hem de okur. Bir süre sonra onun yalıtılmışlığı bize de bulaşıyor. Aşması gereken problemleri aşamaması ise hayal kırıklığına uğratıyor. Üstelik pervasız eylemleri de var.
Hissediyorum; biz insanlar, özgürlüğü arayıp ulaşmaya çalıştıkça içinde bulunduğumuz tutsaklıktan asla kurtulamayacağız. Sırtımızdaki görünmeyen heybenin içinden seslenerek yürüdüğümüz yolda bize daima eşlik edecek.
Romanda, baş karakter Stefano’nun düşünce suçundan dolayı Kalabriya’ya sürgüne gönderildiği anlatılmıştır. Kalabriya, İtalya’nın güneyinde dağların denizle buluştuğu muhteşem manzaralara sahip bir yer ama kitap boyunca Stefano orayı kasvetli, aşırı sıkıcı bir yer olarak betimler. Köylülerle sadece gündüzleri bir araya gelebilir, geceleri küçük ve kirli odasından çıkması yasaktır. Köylülerden bir kaçıyla kurduğu ilişkiler çok tekdüzedir. Kendi derin yalıtılmışlığını aşamaz. Yalnızlık onun en büyük mutluluğudur.
Paves bu sefer olmadı.
Kitap politik bir suçlu olan mühendis Stefano'nun geriye kalan cezasını İtalya'nın kuzeyin de yer alan bir kıyı kasabasında sürgünde geçirmesini konu alıyor. Sürgündeki cezası gün batımında başlayıp gün doğumunda son bulmaktadır. Yani gündüzleri özgür ama geceleri mahpus yatmaktadır. Aslında yazar iyi bir konu yakalamış. Ama neredeyse kitabın yüzde 70 i Stefano'nun yaşamış olduğu yatak macerasını kapsıyor. Müstehcenliğe bu kadar yer ayırmış olması doğrusu baydı.
Bitirmekte zorlandığım bir kitaptı. Sevip sevmediğimi bile tam olarak anlayamadım. Karakterlerin arasında geçen diyalogları da, 35-40 yaşındaki abilerinin yanında oturup ne konuştuklarını dinleyen ama bir türlü anlayamayan 5-6 yaşında bir çocuk gibi okudum. Sevmedim sanırım.
Calabrio'ya sürgüne gönderilen Stefano'nun tuhaf hapishane hayatını okuyoruz. Tuhaf çünkü kasaba medeniyetten uzak bir yerde olmasına rağmen Stefano gündüzleri gezebiliyorken geceleri kaldığı odaya girmek zorunda. Denize girebiliyor, kasaba halkıyla konuşup ava bile gidebiliyor. Ancak halktan birileri sürekli ona yabancı olduğunu ve bir gün gidebileceğini hatırlatmakta ısrarcı. Haliyle kendini ait hissedemiyor. Bir de aksiyon yok, sıkıcı bir anlatım var. Kurguya aksiyon katsaymış konu güzelmiş aslında.
Kafanız dağınıksa ve adapte olunamayan bir dönemde iseniz az az okunmalık bir kitap.
Hapishane sürgüne gönderildiği köyde gündüzleri serbestçe dolaşabilen, ancak geceleri sokağa çıkması yasak olan, bir yandan köy yaşamına tanıklık eden, diğer yandan da sürgünlüğün, yalıtılmışlığın ve en önemlisi hem ezen, acı veren hem de bir sığınak olan yalnızlık üzerine düşünen politik bir mahkûmun, Stefano’nun sürgün öyküsüdür.
Kara gömlekliler ‘sayesinde’ İtalyan cezaevlerini yakından tanımış olan Cesare Pavese’nin Hapishane adlı metninde dört duvar arasındaki bir insanın yaşadıklarını değil ama böyle bir yerden çıkarılıp sürgüne gönderilmiş genç bir adamın karşılaştıklarını ve hissettiklerini, tecrit edilmişliğin sıkıntılarını okuyoruz.
Puan vermedi·128 syf.·
2022 523. kitabı
Karakterlerin kadınlar hakkında konuşma şekillerinden başka bi şeye odaklanamadım bi yerden sonra. Mide bulandırıcı. Bu yönü olmasa olurmuş diyeceğim ama olmazmış da gibi. Kopuk kopuk diyaloglar her şey. Ben mi anlamadım bilmiyorum ama geçmedi bana. Ki sakin olaysız kitapları severim çoğu zaman. Kötüydü bence.
Yazar Hakkında
Cesare PaveseYazar · 19 kitap
Cesare Pavese, İtalyan şair, romancı, çevirmen ve eleştirmendi.
Cesare Pavese, ailesinin yazlarını geçirdiği Torino'nun Santa Stefano Belbo köyünde bir memur çocuğu olarak doğdu. Torino Üniversitesi'nde edebiyat okudu. İngiliz ve Amerikan edebiyatına ilgi duydu; bitirme tezini Walt Whitman şiirleri üzerine yazdı. Öğrenimini bitirdikten sonra orta öğrenimini tamamladığı eski okulu Liceo d'Azaglio'da edebiyat ve dil dersleri verdi. Bu dönemde İngiliz ve Amerikan yazarları ile ilgili yazıları La Cultura dergisinde yayınlandı. Daha sonra bir arkadaşının kurduğu Einaudi Yayınevi'nde çalışmaya başladı. 1935'te anti-faşist çalışmaları nedeniyle tutuklandı, 1936'da serbest bırakıldı. Brancaleone Hapishanesi'ndeki bir yılından esinlenerek Carcera (Hapis) romanını yazdı. 1950'de Yalnız Kadınlar Arasında romanı ile İtalya'nın önemli edebiyat ödüllerinden Strega Ödülü'nü aldı. Edebi kariyerinin doruğunda olmasına rağmen özel hayatı karışıktı. Sonu olmayan aşk ilişkileri onu bunaltmıştı. Ödülü aldıktan sonra Torino'daki bir otel odasında bütün özel kağıtlarını yok edip, 21 adet uyku hapı alarak intihar etti.
Önemli Eserleri
Senin Köylerin - 1941 - Roman
Ağustosta Tatil - 1946 - Öykü
Yoldaş - 1947 - Roman
Leuko İle Söyleşiler - 1947 - Deneme
Tepedeki Ev - 1949 - Roman
Güzel Yaz - 1949 - Roman
Ay Ve Şenlik Ateşleri - 1950 - Roman
Yaşama Uğraşı - (1935-1950) - Günlük
Tepelerdeki Şeytan - ? - Roman
Yalnız Kadınlar Arasında - ? - Roman
Çalışmak Yorar - ? - Şiir
