Yazar:
Cesare Pavese
Çevirmen:
Güzin Molo
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 51 dk.
Sayfa Sayısı:
136
Basım Tarihi:
Eylül 2024
İlk Yayın Tarihi:
1948
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
Il carcere
ISBN:
9786052654644
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Köy yaşamının tekdüzeliği ve kasvetli havası, alışık olmadığı düzenin çöktüğünü fark eden bir adamın bakış açısından anlatılıyor…Zaman ilerledikçe hayat ona giderek daha anlamsız ve boş görünür; ilişkiler önemini yitirir ve o da hayal dünyasına çekilmeye başlar yani hayallerine sığınır…Kendi duygu ve düşüncelerimle örtüştüğü bir dönemde, dili akıcı olan bu romanı bu yüzden severek okudum.
Cesare Pavese’nin Tutukevi adlı kitabı, savaş sonrası İtalya’nın karanlık atmosferinde, insanın içsel esaretini anlatan derin bir metindir. Pavese burada, özgürlüğün sadece fiziksel değil, zihinsel bir kavram olduğunu söyler:
“Gerçek hapishane, insanın kendi içindedir.”
Roman ya da öykü ne olursa olsun, Pavese’nin dili daima ölçülü, sükûnetli ama yakıcıdır. Kahramanlar çoğu zaman bir “sessizlik” içinde yaşar; o sessizlik, bastırılmış arzuların ve umutsuzluğun yankısıdır.
Yazarın dünyasında umut, yalnızca düşünmekten gelen bir acıdır. Tutukevi, bireyin toplum, aşk ve vicdan arasında sıkışmış hâlini anlatırken, insanın kendi kaderine duyduğu hem nefret hem hayranlığı açığa çıkarır. Pavese’nin kaleminde “özgürlük”, dış dünyanın değil, kalbin içindeki zincirlerin kırılmasıdır.
Roman, mühendis Stefano’nun politik nedenlerle sürgün edilerek küçük bir kasabadaki tutukevine gönderilmesiyle başlıyor.
Aslında tam olarak bir hapis hayatından söz edemeyiz; belli saatlerde evinin dışında, fakat yalnızca kasabanın içinde bulunmasına izin veriliyor. Bir nevi açık hapishane.
Kasaba, dış dünyadan yalıtılmış, zamanın yavaş ilerlediği, az insanın yaşadığı bir yer. Stefano’nun doğayı ve mevsim geçişlerini melankolik bir dille betimlemesi, bu durağanlığın onun psikolojisini nasıl etkilediğini gösteriyor. Fiziksel bir özgürlüğe sahip olmasına rağmen, kasabada bulunma hâlini bir hapishanenin yarattığı baskıya benzetiyor.
Stefano’nun tutsaklığı yalnızca tutukevinde oluşundan değil; zihninin yalnızlıkla örülü duvarlarla çevrili olmasından kaynaklanıyor. Bu büyük yalnızlık içinde kasabanın sessizliği, kendi düşüncelerini ve iç sesini daha da büyütüyor. Fiziksel olarak özgür görünse de, zihninin içinde bir hapishanede.
Pavese, insan ruhundaki yalnızlık ve yabancılaşmayı sade ama derin bir şekilde aktarıyor.
Cesare Pavese 
Tutukevi
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu."
Mühendis Stefano siyasi bir suçludur
Cesare Pavese aslında güzel bir noktadan yakalayabileceği konuyu, monoton ve karmakarışık bir anlatımla değersizleştirmiş.
Eserde, siyasi görüşünden ötürü demir parmaklıklar arkasında kaldıktan sonra sürgüne gönderilen Stefano’nun ait olduğu topluma geri döndüğündeki yalnızlığına ve bu doğrultuda karmakarışık zihnine ve ayak uyduramadığından bocalama evresine şahit oluyoruz. Hani uzun süre toplum içine çıkmazsınız ve sizden bağımsız hayat devam eder, her şey değişir de siz ne kadar çabalasanız da bir yerden yabancı kaldığınız insanları ve akıp giden zamanı yakalayamadığınızın farkına varırsınızya işte kitabın konusu tam da bunun üzerine.
Konu güzel ama malesef anlatım çok sıkıcı.
"Aslında tüm dünyanın bir hapishane olduğunu, herkesin farklı ama gerçek nedenlerle buraya kapatıldığını imgeliyor ve bunda bir rahatlama buluyordu." diyor Pavese, Hapishane'sinde.
Hapishane'de modern hayatın getirdiği tutsaklığın, köy imgesi üzerinden güzellemesi yapılıyor. Pavese, insanın içine sıkıştığı duvarları genişletip doğanın üzerinde kuruyor ve bizi tam ortasına bırakıyor.
Stefano'ya kızdığım bazı detaylar beni şu düşüncelere itiyor: "Sanki Pavese, Stefano'nun karakter özelliklerini verdikten sonra onu köyde bir başına bırakıyor. Hadi bakalım, ne yapıyorsan yap ama akşamları evde olmalısın diyerek karakteriyle olan ilişkisini bitiriyor ve onun eylemlerinin sonuçları bizim de kaderimizi belirliyor. Tüm bunlar olurken yazar da köşesinden bizi izliyor."
Stefano'nun sürgün hayatı o kadar enteresan ki hem kendi sorguluyor hem de okur. Bir süre sonra onun yalıtılmışlığı bize de bulaşıyor. Aşması gereken problemleri aşamaması ise hayal kırıklığına uğratıyor. Üstelik pervasız eylemleri de var.
Hissediyorum; biz insanlar, özgürlüğü arayıp ulaşmaya çalıştıkça içinde bulunduğumuz tutsaklıktan asla kurtulamayacağız. Sırtımızdaki görünmeyen heybenin içinden seslenerek yürüdüğümüz yolda bize daima eşlik edecek.
Romanda, baş karakter Stefano’nun düşünce suçundan dolayı Kalabriya’ya sürgüne gönderildiği anlatılmıştır. Kalabriya, İtalya’nın güneyinde dağların denizle buluştuğu muhteşem manzaralara sahip bir yer ama kitap boyunca Stefano orayı kasvetli, aşırı sıkıcı bir yer olarak betimler. Köylülerle sadece gündüzleri bir araya gelebilir, geceleri küçük ve kirli odasından çıkması yasaktır. Köylülerden bir kaçıyla kurduğu ilişkiler çok tekdüzedir. Kendi derin yalıtılmışlığını aşamaz. Yalnızlık onun en büyük mutluluğudur.
Paves bu sefer olmadı.
Kitap politik bir suçlu olan mühendis Stefano'nun geriye kalan cezasını İtalya'nın kuzeyin de yer alan bir kıyı kasabasında sürgünde geçirmesini konu alıyor. Sürgündeki cezası gün batımında başlayıp gün doğumunda son bulmaktadır. Yani gündüzleri özgür ama geceleri mahpus yatmaktadır. Aslında yazar iyi bir konu yakalamış. Ama neredeyse kitabın yüzde 70 i Stefano'nun yaşamış olduğu yatak macerasını kapsıyor. Müstehcenliğe bu kadar yer ayırmış olması doğrusu baydı.
Bitirmekte zorlandığım bir kitaptı. Sevip sevmediğimi bile tam olarak anlayamadım. Karakterlerin arasında geçen diyalogları da, 35-40 yaşındaki abilerinin yanında oturup ne konuştuklarını dinleyen ama bir türlü anlayamayan 5-6 yaşında bir çocuk gibi okudum. Sevmedim sanırım.
Calabrio'ya sürgüne gönderilen Stefano'nun tuhaf hapishane hayatını okuyoruz. Tuhaf çünkü kasaba medeniyetten uzak bir yerde olmasına rağmen Stefano gündüzleri gezebiliyorken geceleri kaldığı odaya girmek zorunda. Denize girebiliyor, kasaba halkıyla konuşup ava bile gidebiliyor. Ancak halktan birileri sürekli ona yabancı olduğunu ve bir gün gidebileceğini hatırlatmakta ısrarcı. Haliyle kendini ait hissedemiyor. Bir de aksiyon yok, sıkıcı bir anlatım var. Kurguya aksiyon katsaymış konu güzelmiş aslında.
Kafanız dağınıksa ve adapte olunamayan bir dönemde iseniz az az okunmalık bir kitap.
Yazar Hakkında
Cesare PaveseYazar · 19 kitap
Cesare Pavese, İtalyan şair, romancı, çevirmen ve eleştirmendi.
Cesare Pavese, ailesinin yazlarını geçirdiği Torino'nun Santa Stefano Belbo köyünde bir memur çocuğu olarak doğdu. Torino Üniversitesi'nde edebiyat okudu. İngiliz ve Amerikan edebiyatına ilgi duydu; bitirme tezini Walt Whitman şiirleri üzerine yazdı. Öğrenimini bitirdikten sonra orta öğrenimini tamamladığı eski okulu Liceo d'Azaglio'da edebiyat ve dil dersleri verdi. Bu dönemde İngiliz ve Amerikan yazarları ile ilgili yazıları La Cultura dergisinde yayınlandı. Daha sonra bir arkadaşının kurduğu Einaudi Yayınevi'nde çalışmaya başladı. 1935'te anti-faşist çalışmaları nedeniyle tutuklandı, 1936'da serbest bırakıldı. Brancaleone Hapishanesi'ndeki bir yılından esinlenerek Carcera (Hapis) romanını yazdı. 1950'de Yalnız Kadınlar Arasında romanı ile İtalya'nın önemli edebiyat ödüllerinden Strega Ödülü'nü aldı. Edebi kariyerinin doruğunda olmasına rağmen özel hayatı karışıktı. Sonu olmayan aşk ilişkileri onu bunaltmıştı. Ödülü aldıktan sonra Torino'daki bir otel odasında bütün özel kağıtlarını yok edip, 21 adet uyku hapı alarak intihar etti.
Önemli Eserleri
Senin Köylerin - 1941 - Roman
Ağustosta Tatil - 1946 - Öykü
Yoldaş - 1947 - Roman
Leuko İle Söyleşiler - 1947 - Deneme
Tepedeki Ev - 1949 - Roman
Güzel Yaz - 1949 - Roman
Ay Ve Şenlik Ateşleri - 1950 - Roman
Yaşama Uğraşı - (1935-1950) - Günlük
Tepelerdeki Şeytan - ? - Roman
Yalnız Kadınlar Arasında - ? - Roman
Çalışmak Yorar - ? - Şiir
