Doğru ve yanlışın çöküşünde, hayatın bana verdiği bu karmaşık gürültüde, bir tek ihtiyaç hissediyorum, çok acı ve dayanılmaz bir ihtiyaç: her nerede ve nasıl olursa olsun, aşk yokluğu içinde tükenmek için, sevmek ve sevilmek.
Yoksulum, yalnız yaşamak zorundayım. Gururum basit tesellilerden acı çekebilir ancak elim sadece kendine denk elleri sıkmak istiyor. Dünyayı tanımıyorum ama sefalet o kadar soğuk ki, çevresindeki kalpleri buza çeviriyor ve kötülüğün kardeşi olarak soylu olduğunda, bu sefaletin çekingen ve utangaç olduğu hissine kapılıyorum. Alnım açık, başım dik ve onu indirmeyi düşünmüyorum.
Emile Zolaİtiraf