Doğru ve yanlışın çöküşünde, hayatın bana verdiği bu karmaşık gürültüde, bir tek ihtiyaç hissediyorum, çok acı ve dayanılmaz bir ihtiyaç: her nerede ve nasıl olursa olsun, aşk yokluğu içinde tükenmek için, sevmek ve sevilmek.
Yirmi yaşındayım, bilmediğim bu dünyada yorgun düşemem. Dün, bu dünyayı temiz ve iyi hayal ediyordum.Bugün kötülemek yeni bir hayal mi acaba?
Reklam
Alınyazısı böyledir. İki temiz kalbin karşılaşması nadirdir, her zaman birinin hayranlığı, bir çiçek gibi solacaktır.
Émile Zola (15 Ekim 1865):Alıntı
"Bu sayfaları topluma kazandırmadan önce uzun süre tereddüt ettim. Bir vücudun ve bir kalbin tüm çıplaklığını gözler önüne sermek gibi bir hakkın olduğundan emin değildim; bir itirafın gizliliğini ifşa etmeme izin verilir mi diye kendimi sorguluyordum."
Bu ne bir aşk ne de dostluk; bu her türlü tartışmayı engelleyen ve kalbi tam bir kayıtsızlığa bürüyen kibar bir dil üslubudur.
Suskun kalamıyorum., kendimi kandırmayı beceremiyorum. Çözüm yolu olarak acımı saklamaya çalışıyor, unutmak umuduyla, yaram yokmuş gibi yapıyorum. Kimi zaman, hayata inandığımızda, ölümü kökünden yok ediyoruz.
Reklam
Reklam