Puan
7.910 üzerinden
Bu kitabı yıllar önce sahaftan beş tlye aldığıma inanamıyorum. Kitabın önsözünde yazar "Çok uzun zamandan beri romanda anlatmak istediğim bir şey vardı ve ne pahasına olursa olsun bunu anlatıncaya kadar yazmaya devam etmeyi istiyordum." demiş. Bu cümleyi okuduğum anda fark etmiştim zaten beni ele geçirebilcek bir kitap olduğunu. Depresyon yaşamış olanlar bilir çok boktan zamanlardır ama o dönemden kurtulduğunuz ilk anda enkazın tepesinde zafer işareti yaparak hayata baktığınızda yaşamın değeri daha iyi anlaşılır. Ve geçirdiğiniz o kötü döneme küfür edemezsiniz. En azından benim için öyle oldu. Bu kitap tamda yazıp kurtulmak istediğimi anlatmış. Tekrar kurtulmak istediğim o hisleri bana hatırlattı bir yandan da orada olmak istedim. Yalnızlığı, ölümü, çaresizliği, ne yapacağını bilememe durumunu, durup dururken gelen ağlama isteğinin durmayışı, gökyüzüne bakıp bu dünyada mutsuz olmaya yer yok hissi, ara sokaklarda boşluğa bakarak sonsuza kadar yürümeyi..
Herkese tavsiyemdir okuyunuz, okutturunuz, hediye ediniz.
Hayat Bir Türlü Devam EdiyorJapon Edebiyatı
Kitaplığımda bir süredir duruyordu ve okuma zamanı gelmişti anlaşılan.
İlk hikaye de başlangıç beni şüphelere düşürse de sonlara doğru cidden çok okunabilen ve sıcak hislerle dolu bir hikaye olduğunu fark ettim ki diğer hikaye de benzerlikler içemiyordu.
Kayıplar büyük ya da küçük olsun bunlara değer verip onları yanlarında taşıyıp ve yanlarındaki insanlara da tutunup bunları aşmaya çalışıyorlar ki bir nevi kaybettikleri sevgiyi tekrardan bulup devam ediyorlar.
Çok beğendiğim bir eser oldu ve diğer kitabını da 
Elveda Tsugumi yakın zamanda okumak dileğiyle .
Elveda Tsugumi yakın zamanda okumak dileğiyle .
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayat bazen dağıtır, ama doğru insanlar ve sıcacık bir mutfak, insanın kendini yeniden bulmasına yardım edebilir.
Mikage, hayatındaki son yakını olan büyükannesini de kaybettikten sonra kendini kocaman bir yalnızlığın içinde bulur. Onu hayata bağlayan tek şey ise mutfaklardır. Çünkü mutfak, onun için sadece yemek yapılan bir yer değil; nefes alabildiği, huzur bulduğu ve kendini yeniden toparlayabildiği bir sığınaktır.
Tam her şeyini kaybettiğini düşündüğü anda yolu Yuichi ve annesi Eriko ile kesişir. Kan bağı olmayan bu insanlar, birbirlerinin eksiklerini fark etmeden tamamlamaya başlar. Aynı evde kurulan sofralar, edilen küçük sohbetler ve birlikte geçirilen sıradan anlar, zamanla derin bir bağa dönüşür.
Ancak hayat, onları bir kez daha acıyla sınar. Yeni bir kayıp yaşandığında Mikage ve Yuichi, yasın insanı nasıl değiştirdiğini yeniden deneyimler. Fakat roman, acının içinde bile yaşamın devam ettiğini gösterir. Bazen sıcak bir yemek, bazen gece sessizliğinde hazırlanan bir çay, bazen de birinin “yanındayım” demesine gerek kalmadan yanında olması, en büyük teselli olabilir.
Mutfak, yüksek tempolu olaylar anlatan bir kitap değil; insan ruhunu usul usul işleyen, satır aralarında iyileşmeyi fısıldayan bir hikâye. Banana Yoshimoto, kaybetmenin kaçınılmaz olduğunu ama sevginin ve paylaşmanın insanı yeniden ayağa kaldırabileceğini sade, samimi ve sıcacık bir dille anlatıyor.
Puan vermedi·142 syf.·
Beğendi
·2022 73. kitabı
Japon kültürünü, yemek istediğim güzel yemekleriyle ve orijinal tepkileriyle kendi içimde bütünselleştirdim galiba. Bu kitapta da o sıcaklığı ve atmosferi gördüm diyebilirim. Anlatımı çok yalın ve ilgi çekici, elimden bırakamadım. İçinde iki tane öykü var. İlk öykümüz Mutfak..
Ben de mutfakta zaman geçirmeyi, yemek yapmayı çok severim. Yemek yapmak sevgiyle olur diye düşünürüm. Kitap boyunca Mikage ile hep yemek yaptık, çay içtik. Kitabımızda tabi ki sadece yemek yok, arkadaşlık, dostluk, aşk, cinsel yönelimler ve daha nicesi var. Mikage öksüz kalmış bir kızımızdır. Bir gün Eriko ve oğlu Yuichi'nin evine misafir olur. Olaylar da gelişmeye başlar. Biz de kendimizce bir şeyler buluruz.
İkinci hikayemiz Ayışığı Gölgesi..
Ölen sevgili ve ona olan özlemi, bağlılığı çok güzel anlatan bir hikayeydi. Hikaye bir saatten sonra fantastik bir boyut aldı. Yazarın az ve öz üslubunu çok beğendim.
mutfak - banana yoshimotoEdebiyat
‘hayat çok zor olabilir’ dedim…’evet ama insan hiç gerçek üzüntü yaşamamışsa, hayatın içinde bulunduğu yerin kıymetini bilmeden, gerçek mutluluğun ne olduğunu anlamadan yaşlanır.’…
mutfak iki bağımsız hikayeden oluşuyor, bu iki hikayenin tek bir ortak noktası ise insanın duyguları ile başa çıkmasındaki zorlukları, farklı insanlar, farklı hayatlar üzerinden oldukça hayata yakın bir şekilde işliyor olması.
hemen hemen hepimizin kaybettiği anıları, duyguları ve sevdikleri var; bunlar karşısında zorlandığımız, çabaladığımız ve ayakta durmaya çalıştığımız tüm o günleri mutfak kitabını okurken daha olgunlaşmış bir biçimde anlamak kolay, daha içten. çünkü aynı yollardan aynı hislerle geçtik. tüm bu satırlar oldukça tanıdık.
kitapta kendi düşüncelerimle, kendi hislerimle karşılaştığım cümleler beni sımsıcak yaptı. sanki o satırlar zihnimden çıkmış da çok uzun zamandır orada onları okumamı bekliyormuş gibi. ama bazı satırlar ise oldukça düşük, oldukça yabancı ve basitti. tüm bu satırları aynı yazarın yazmış olduğuna hayret ettim, derin anlamlar barındıran bu iki hikayeyi çeviri ise biraz basitleştirmiş gibi, yine de içtenliği bir köşede duruyor.
mutfak, benim de yuva dediğim bir yer.
#kitapyorumu #okudumbitti #kitapönerisi