Making Faces
Amy HarmonPuan
8.410 üzerinden
Bailey gibi bir karakteri okuduğum için çok mutluyum öncelikle... Kitap çok duygusal ve güzeldi, içinde cidden çok anlamlı sözler vardı. Sadece romantik bir kitap okuyormuş gibi asla hissettirmiyordu. Her karakterini sevdim ve bağlandım özellikle bailey'e... Çiftin aşkını da sevdim genel olarak. Bazi şeyleri oturtamamis olsamda üzerinde çok durmadim ve fazlasıyla keyif alıp, hüngür hüngür ağladım için 10 puanı şak diye yapıştırdım. !!!BOYKOT YAZAR, LUTFEN OKUMAYİN, OKUYACAKSANİZ DA PDF TERCİH EDİN!!!
modern çağın güzel ve çirkiniEdebiyat-Düşünce
İşte aşk bu. Arkadaşlık bu. Hayatın gerçekleri bu, dediğim bir kitaptı. Kimse kusursuz değildi.
Her karakter bana bir şey öğretti.
Bailey, hiçbir şey yolunda değilken bile pozitif olabilmenin mümkün olabileceğini,
Ambrose, her şeyini kaybettikten sonra bile hayata dönmenin mümkün olabileceğini,
Fern ise aşkın ve dostluğun nasıl bir şey olduğunu gösterdi bana.
Bu kitap asıl güzelliğin içte olduğunu, dış güzelliğin geçici olduğunu tekrar gösterdi.
Görünüşü yüzünden sevilmeyi hak etmediğini düşünen Fern'nin küçüklüğüne kalbimi bıraktım. Ve böyle düşünmesine rağmen dış güzelliğini kaybetmiş birini sevmeye devam etmesi aslında böyle düşünmediğini, böyle düşünmek zorunda bırakıldığının göstergesi.
Aşk romanları okumayı pek sevmiyorum çünkü çokça abartı var. Ama bu kitap hiç abartı gelmedi. Her duygu yerli yerindeydi. Yazarın dili yalındı ve konu hoştu. Çerezlik vakit geçirmek için güzel bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Reklam
Ah ağlamaktan zar zor bitirdiğim bir kitaptı o yüzden okumam da 1-2 günü aldı.
Ambrose Young lisenin ve kasabanın en yakışıklı en güçlü en karizmatik en aşık olunası erkeği ve güreşi tabiki de. Fern Taylor ise ona zıt olarak annesi tarafından bile çirkin diye hitap edilen çirkin minyon kızımız
Ambrose halkın ondan bu kadar beklenti dolu olmasından, sürekli güreşten kazanarak çıkmaktan artık çok sıkılıyor ve gruptaki beş arkadaşını da ikna ederek savaşa gidiyor. Dönmelerine çok az bir süre kaldığında ise mayının üzerinden geçmelerinden dolayı arkadaşlarının hepsini kaybediyor ve kendisi de kasabaya artık tüm yüzü dağılmış bir gözü kör, bir gözü de sağır bir şekilde dönüyor. “Böyle bir zirveden tepetaklak düşmek ne zordu.”
Biricik Fern onu hiçbir koşul ve şartta asla yalnız bırakmıyor ve aralarındaki aşk zamanla gelişiyor.
Beni çok duygulandıran bir hikaye oldu özellikle Bailey’nin bu kadar hayat dolu oluşu, asla yılmaması ve kendisiyle bu kadar barışık olması çok güzeldi. Bailey’i kaybettikleri zaman bir arkadaşımı kaybetmişim gibi üzüldüm çünkü ona karşı arkadaşlık bağımı oluşturmuştum bile...
Başlarda bu kitap beni pek sarmaz falan diyerek başladım. Ancak daha sonra elimden bırakamadım. Herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Bu kitap bana insanların sadece dış görünüşüne bakarak yargılamamayı öğretti. Açıkçası bakış açımı değiştiren bir kitap oldu diyebilirim. Fern ile çok fazla ortak noktamız vardı. Sürekli "Bu kız aynı ben yaa.." derken buldum kendimi.
Uzun zaman sonra, okurken beni duygusal anlamda etkileyen bir kitapla geldim.
Başlamadan önce Tersyüz’ü almama ve okumama vesile olan herkese çok teşekkür ederim. Bu kitabı nasıl bu kadar geç okudum, kendime bunu nasıl yaptım bilmiyorum. Ama geç olsun güç olmasın diyerek yorumuma başlıyorum.
Kitaba başlamadan önce bu kadar sevebileceğimi tahmin etmemiştim ama sayfaları çevirirken yüreğim bazen hüzünle bazen de sevgiyle burkuldu. Her bir karakter tamamen gerçeği yansıtıyordu. Belki de bu yüzden etkiledi beni, bilemiyorum. Karakterlerin hepsinde kendinizi bulabilmeniz mümkün. Çünkü hiçbir karakter tam anlamıyla mükemmel değil. Birkaç karakterden bahsedecek olursam; Fern’in büyürken kendine karşı olan yaklaşımı, kendisini bir kalıba sokup değerlendirmesi yüreğimi sızlattı. Ambrose’un ise her şeyini kaybettikten sonra sevgiyle iyileşmesi, yaşadıklarına rağmen hayata geri dönmesi.. bana tekrar ayağa kalkmanın mümkün olabileceğini gösterdi. Ve Bailey.. hayatında yoluna gitmeyen onca şey varken bile hep pozitifti, beni en çok yaralayan karakter de o oldu aslında. Bana güç verdi, öğretici oldu.
Sevgi.. bu kelime sadece doldurma ve öylesine bir kelime değildi. Gayet içi dolu, anlamlı ve iyileştiriciydi.
Dostluk.. Birbirine sahip arkadaşlar olmanın ne kadar mükemmel olduğunu, yolunda gitmeyen şeyler olsa dahi kurulan dünyada mutlu olunabileceğini gösterdi.
Bu karakterlerin yüreğimden ve aklımdan silinip gitmesini istemiyorum. Gerçekliğiyle beni sarstığı için kitapta emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum. Hayata dair her şeyi kaybetmenin ‘anlık’ olduğunu bir kere daha yüzüme çarptı. Önermekten asla sıkılmayacağım, hayatımda yeri hep olacak olan kitap oldu Tersyüz.
Reklam
Reklam