Mustafa Məstur – ‘Mən sərçə deyiləm’
Təxminən 1–2 saat ərzində oxuya biləcəyiniz bu kitab kiçik həcmli olmasına baxmayaraq, məna cəhətdən kifayət qədər böyükdür.
Əsər psixoloji sarsıntıları, travmaları olan insanların toplandığı bir məkanda cərəyan edir. Bu insanlar həyatlarında sevdikləri birini itiriblər – kimisi tərk edilib, kimisinin sevdikləri dünyasını dəyişib, kimisi isə ölümü yaşayarkən dadıb. Onları bir yerə yığan bir sığınacaq, bir reabilitasiya mərkəzi və bu insanlara yenidən ayağa qalxa biləcəklərini, sağala biləcəklərini, xoşbəxt ola biləcəklərini anlatmağa çalışan bir rəhbər. Kitabın baş obrazı olan İbrahim nəqliyyat qəzasında həm həyat yoldaşını, həm də çox körpə yaşda olan qızını itirib. Uşağını qucağında böyütməyə macal tapmamış torpağa tapşıran bir atanın iç dünyasını oxuyuruq. Mövzu əsasən bunun üzərində qurulub.
Əsərdə diqqətimi çəkən və bəyəndiyim məqam “cəhalət xoşbəxtlikdir” fikrinin üzərində dayanılması idi. Az bilməyin bəzən insanı daha rahat, daha sakit yaşatdığını göstərir. Çox bilən insanın başının daha çox ağrıdığını, düşüncələrin insanı yorduğunu sadə və düşündürücü şəkildə izah edir.
Kitabın təsiredici tərəfi ondadır ki, hadisələr psixoloji travması olan bir insanın gözündən, onun düşüncə tərzindən danışılır. Və oxucu olaraq hadisələrə kənardan yox, birbaşa onun gözündən baxırsan. Yazıçı bunu çox təbii və inandırıcı formada qələmə alıb. Sanki İbrahimin yaşadıqlarını oxumursan, yaşayırsan. Sevdiyini itirmiş bir insanın darıxması, həmin itkinin onda yaratdığı boşluq, hadisəni dəfələrlə beynində yaşaması, detallar üzərində ilişib qalması, xatirələrin insanı buraxmaması, eyni səhnələrin təkrar-təkrar yaddaşa gəlməsi çox real təsvir olunub.
Bir sözlə, özünü bir az fərqli hiss edən, daxili dünyasında qırılmalar yaşayan, özünü hər kəs kimi