Kendini ateşe teslim etme, yoksa seni alt üst eder, beni bir zamanlar yaptığı gibi seni öldürür.
Reklam
Dünyanın en güzel şeyleri, hiç sözü edilmeyen şeylerdir; en derinlerimizde yatan ölülerin mezar taşları yoktur.
“Hayat dediğimiz bu garip, karmaşık olayda, insanın tüm evreni büyük bir şaka olarak algıladığı, ancak bu şakanın zekâsını ancak belirsiz bir şekilde fark ettiği ve şakanın kendi aleyhine yapıldığından şüphelendiği bazı tuhaf zamanlar ve durumlar vardır.”
Neden herkesin bildiği bir atasözü “ölüler masal anlatmaz” der, ölülerde Goodwin kumlarındaki gemi mezarlığından daha çok sır varken? Niçin böyle acı bir sözü, bu dünyadan daha dün gidenler için söylüyoruz da, yaşayan dünyanın en uzak Hint adalarına gidenler için söylemiyoruz? Neden hayat sigortaları ölümsüz ruhlar için ölüm parası verirler? Aşağı yukarı altmış yüzyıl önce ölen Adem babamız, nasıl oluyor da sonsuz ve hareketsiz bir durgunluk içinde, ölümle umutsuzca büyülenmişçesine yatıyor hâlâ? Niçin bir yandan ölülerin anlatılmaz bir mutluluk içinde yattıklarını ileri sürer, bir yandan da ölenler söz konusu olunca avunma nedir bilmeyiz? Niçin tüm yaşayanlar, tüm ölülerin susmasını isterler? O kadar ki, bir mezarda bir tıkırtı olsa, korkudan bütün kentin aklı başından gider. Bunlar boş değil, bir anlamı olsa gerek bunların.
“Bu dünyada, dostlarım, parasını ödeyen günah özgürce ve pasaportsuz seyahat edebilir; oysa erdem, eğer yoksulsa, tüm sınırlarda durdurulur.”
Reklam
Reklam