Puan
7.210 üzerinden
Puan vermedi
Bu eser, Vietnam Savaşı sonrasında ABD’ye mülteci olarak gelen bir ajanın iç dünyasını yansıtır. Mültecilik, sadece fiziksel değil, aynı zamanda ruhsal bir kopuştur.
On sekizinci kitap. Beklentim çok yüksek olduğu için bir miktar hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. Göçmen olmayı oldukça gerçekçi ve hayatın içinden bir halde anlatıyordu, nereli olduğunu bilememenin hüznü tüm karakterlerde mevcuttu. En beğendiğim ilk öykü oldu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aslında kitabımız da geçen konular bir çok ülkenin acı gerçeği. Savaş olupta mülteci kavramının geçmemesi abes olurdu sanırım az yada çok mutlaka göç olur ve mülteci olmak o ülkeye alışmak ayak uydurmak kolay değil yazarımız da sekiz öykülük hikayelerle her yaştan ınsanlarla görüşmüş araştırma yapmış ve bu kitabımızı ortaya çıkarmış.
Çok ilginç bir hikayeler okumamakla birlikte daha zor şartlar vardır diye düşünmeden edemedim.
En etkileyicisi ise yaşlı çiftimizden erkek olanın unutkanlık yaşaması ve eşini tanıyamaması farklı bir isimle seslenmesi. Eşinin büyük sabrı şefkatiydi. Ama hasta olan erkek karakterimiz unutkanlığı kendinin değil de eşinin yaşadığını düşünmesi daha da etkili kılıyor konuyu.Çok etkinledigim, duygulu olanı buydu sanırım..Okunabilir efendim kitapla kalın..
Vietnamlı yazar Viet Thanh Nguyen’in Mülteciler kitabı birbirinden ayrı olarak yazılmış 20-25 sayfalık 8 farklı Mülteci hikâyesinden oluşuyor. Tüm hikâyeler Vietnam’lı mültecileri konu ediyor. Kitabın oldukça akıcı ve sürükleyici bir dili var. 20-25 sayfalık her bir öykü daha ilk sayfasından itibaren sizi kendisinin içine çekiyor. Çok büyük dramlar veya inanılmaz yaşam öykülerinden oluşmuyor bu hikâyeler. Bunun yerine gayet gerçekçi, ayağı yere basan, sıradan hikâyeler yazılmış ve bu sonuç olarak bu doğallık size çekici geliyor. Vay be demekten ziyade kendinizi kolayca yerine koyabileceğiniz 8 tane hikâye okuyacaksınız.