Barış Şahin
@bosahin
Mühendis
ODTÜ - Havacılık ve Uzay Muhendisligi
Ankara
Bursa
119 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Çin ve Uzakdoğu Edebiyatının en büyük isimlerinden birisi olan Yan Lianke ile “Günler, Aylar, Yıllar” kitabı ile tanışma fırsatım oldu. 102 sayfalık bu harika kitabı tek bir oturuşta bitirdim. Dikkat ederseniz bitirmeyi başardım diye bir cümle sonu kullanmadım çünkü bu harika kitap kendisini o kadar güzel bir şekilde okutuyor, İhtiyar ve Kör’ün hikayesine o kadar kendinizi kaptırıyorsunuz ki; zamanın ve sayfaların nasıl geçtiğinin farkına varmıyorsunuz.
Kuraklık sebebiyle terk edilen köylerden birisinde umut veren bir mısır filizi nedeniyle kalmayı tercih eden İhtiyar ile sadık dostu Kör’ün sıcaklığı, kuraklığa, açlığa, susuzluğa, sıçanlara karşı mücadelesini ve mısır filizi canlı tutmak çabalamalarını izliyoruz. Ne kadar ümitsiz durumlarda olursak olalım, elimizden geleni yapmanın önemini çok güzel bir şekilde aktarmış kitap bize. Diğer taraftan ise kitapta insan ile köpek arasındaki dostluk insanın gözlerini yaşartacak şekilde işlenmiş. 1-2 günde zevkle okuyabileceğiniz ve Uzakdoğu edebiyatı konusunda uzman olan Erdem Kurtuldu tarafından Türkçe’ye kazandırılmış oldukça güzel bir kitap “Günler, Aylar, Yıllar”.
İyi okumalar.
Siddhartha’yı bitirdikten hemen sonra başladığım “Doğu Yolculuğu” benim açımdan biraz hayal kırıklığı oldu diyebilirim. Hermann Hesse’nin Siddhartha’da yarattığı o inanılmaz öyküden sonra “Doğu Yolculuğu” yazılmış olmak için yazılan, aslında kitabın ortasında bile yazar tarafından olmadı denilen ve bitsin diye bitirilmiş hiç bir sonuca bağlanmayan bir kitap gibi geldi bana. Kitap boyunca bahsi geçen “Doğu Yolculuğu” aslında kitabın ana karakteri tarafından bir çok kez anlatılmaya çalışılsa da bir türlü anlatılmıyor. Yolculuğun ne olduğu, nasıl katılındığı, ne amaçlandığı ve nasıl bittiği konularında kitapta ciddi boşluklar mevcut. Ana karakter de dahi olmak üzere kitaptaki hiç bir karakter sizi kendisine bağlamıyor. Hatta hiç yan karakter yok bile diyebiliriz. Sanki yazarın anlatacağı çok şey varmış da, bir anda hepsini unutmuş ve bambaşka bir sonla bitmiş gibi kitap. Siddhartha’yı okuduktan sonra açıkçası Amin Maalouf’un “Doğu Limanları” klasında bir kitap beklemiştim. Belki ben beklentimi yüksek tuttum ama kitap gerçekten o klasmanın yanından bile geçmedi.
İyi okumalar.
Reklam