Erman Çağlar mizahı diye bir şey var, evet. Sevmediği bir insanla aynı evde yaşayan insan memnuniyetsizliği var yazarda ve bu da hayattan memnun olmayan insanları gayet mutlu ediyor. Sürekli karşılaştığım, aslında komik olmayan (karşıdaki için ciddi) durumlara sonradan attığım kahkahaları hatırlıyorum. Asansör, vapur, bakkal. Bir sürü yerde geçen benzer tespitler ve iç sesten gelen bu durum resmen komik ama anlatılamaz diye yaşadığımız anları, birer birer döküyor eteğinden. Erman Çağlar etek giymez biliyorum. Safkan bir erkektir kendileri. Sevgiler, Evren.
Hep "Birincisi ikincisinden güzeldir çünkü birincisi tutmasa ikincisini çıkartmazlardı." deriz. Bu sefer durum farklı "Kesin bunun üçüncüsü de çıkar." dedirten bir kitap. Hoşçakalın.
Uzun süredir burayı sadece kitap arşivi olarak kullanıyordum. Ne zamanki Erman Çağlar okudum, istemsizce bir şeyler yazmak, bir yerlerde Erman Çağlar övme isteği kesilmiyor. Üçüncü kitabı bile beklemek istemedim. Umut Sarıkaya tadı alsam da o kadar kendine özgü, o kadar sokaktan içten bir kitap ki. çoğu yerde gülmekten karnıma ağrılar girdi. geç kalınmış bir okuma oldu benim için.
Erman Çağlar'ın mizahına cidden alistim ve podcastlerine geçiş yapacagim gündelik hayattan güzel tespitlerdi storytelde kendi sesinden dinledim ama keşke başkası okusaymis cogu espri düzyazı gibi okuduğu icin kaynadı.