Ölümlü Olmak
Atul GawandeYazar:
Atul Gawande
Çevirmen:
Deniz Yazgan
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 56 dk.
Sayfa Sayısı:
280
Basım Tarihi:
Nisan 2016
Yayınevi:
Koton Kitap
ISBN:
9786058356788
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi
Ölümlülük ağır bir konu olabilir. Bir doktorun güçten düşme ve ölümün kaçınılmazlığı üzerine yazması bazılarını telaşa düşürebilir. Ne kadar dikkatli ele alınırsa alınsın birçoğumuz için böyle bir mevzu bir toplumun hastalarını, yaşlılarını feda etmeye hazırlandığı görüntüsünü yaratabilir. Peki ya hastalar ve yaşlılar zaten feda ediliyorsa – bizim hayat döngüsünün acımasızlığını kabul etmeyi reddedişimizin kurbanlarıysalar? Veya tam da gözlerimizin önünde fark edilmeyi bekleyen daha iyi yaklaşımlar varsa?
İnsanlık tarihinin büyük bölümünde ölüm, ortak ve sürekli mevcut bir olasılıktı. Beş ya da elli yaşında olmak fark etmez, ölümün ne zaman ve nerede geleceğini kimse bilemezdi. Ancak günümüz tıbbında gelinen noktada insan neredeyse ölüme meydan okuyabileceğine inanıyor ve ölümlü olma gerçeğinden giderek kopuyor. İşte bu kitap günümüzde ölümü tecrübe etmekle ilgili. Bu kitap, yaşlanmak ve ölmek nasıl bir şey, bu fikre ne kadar hazırız, tıp bizi nereye kadar destekleyebilir ve yolun sonu neresidir sorularına yanıt vermeye çalışıyor. Atul Gawande Ölümlü Olmak’ta empatik ve duyarlı yaklaşımıyla cerrah, hasta, aile üçgeninde gelişen deneyimleri inceliyor.
Gawande insan doğasını değil tıbbın işleyişini değiştirecek bir fikrin peşinden gidiyor. Hastalar ve aileleri tıbbi süreçlerden geçerken ölüm gerçeği üzerinde saplanıp kalıyorlar ancak Gawande’ye göre hedef sonuçta iyi bir ölüm değil iyi bir yaşam – sonuna kadar...
Gawande aslında cerrah ama bu kitapta bir doktor kimliğinden çok bir evlat, bir insan gibi konuşuyor. Yaşlılık, ölüm, yaşamın son dönemi… Kitap boyunca en çok hissettiğim şey şu oldu: “Keşke bu yaklaşımı hepimiz içselleştirebilsek.” Çünkü hep bir şeyleri “düzeltmeye” çalışıyoruz, halbuki bazen sadece yanında durmak, ne istediğini sormak, yeterli olabiliyor. En çok da babasının hastalık sürecini anlattığı bölümler üzdü beni. Çok sade ama çok etkileyiciydi. Yani tıbbın geldiği noktayı, seçenek bolluğunu ama bir yandan da bu bolluk içinde kaybolmuşluğu öyle güzel özetliyor ki… Tıbbın uzatabildiği hayatın, her zaman "yaşanabilir" bir hayat olmadığını o kadar ama net anlatıyor ki, insan ister istemez kendine de soruyor: “Ben olsam ne isterdim?” Sessizce kendi köşesine çekilmiş, kararları başkaları tarafından alınmış insanları hatırlatıyor kitap her defasında. Bu insanlara yeniden kulak vermeyi, onların neye ihtiyaç duyduğunu gerçekten sormayı hatırlattı bana da. Öyle “mutlaka okumalısınız” diyeceğim türden bir kitap değil çünkü bu kitabı okuduktan sonra insan biraz sarsılıyor, kaçamayacağı şeylerle yüzleşiyor. Ama bir yandan da tam bu yüzden kıymetli. Öyle çok akıcı bir kitap değil çünkü düşündürüyor zaman zaman ama yine de okumaya değer kesinlikle.
Atul Gawande belki de birçoğumuzun tereddütle yaklaştığı tıp alanında gene her okula hitap edebilecek bir eser çıkarmış ortaya. Özellikle sona yaklaşan insanların ruh hallerinde yaşanan dalgalanışları, vazgeçişleri, son mücadeleleri halen duyarlılığını koruyan bir doktor bakış açısıyla bizlere aktarmış. Özellikle babasının yaşadıkları, son anları bir tıp kitabı okuduğumu bana unutturdu. İncelememi de babasının son anlarını alıntılayarak bitirmek istiyorum:
"Sonunda akşamüzeri saat altıyı on geçe, annem ve kız kardeşim sohbet eder ve ben kitap okurken öncesine göre daha uzun bir süredir soluk almadığını fark ettim.
- 'Sanırım durdu.' dedim.
Yanına gittik. Annem elini tuttu. Hep birlikte sessizlik içinde dinledik.
Bir daha nefes almadı.
Reklam
