Puan
8.210 üzerinden
10/10
2020 11. kitabı
Yakın bir zamanda Macbeth'i de okumuştum ve beklentilerimin altında kalmıştı. Othello'ya da ön yargıyla yaklaştım o yüzden. Boş bir ön yargıymış.
Kıskançlık bu aralar aklımı meşgul eden bir konuydu. Othello'yu okumayı da bu sebeple öne aldım. Kitaptan önce kıskançlığı ele almak istiyorum.
Kıskançlık diğer insanlardan daha önde olma isteği, onların sahip olduklarına sahip olma isteği, daha çok sevilme isteği gibi anlamlara geliyor.
Romantik ilişki anlamında bakarsak onu kaybedeceği, onun sevgisine layık olmadığı, başkasını tercih edeceği gibi düşünceler var bu duygunun tabanında.
Othello için de öyle oldu. Aldatıldığı şüphesinin içinde büyümesinde büyük bir etkendi karısına layık olmadığı düşüncesi.
Şimdi gelelim asıl soruya. Kim kıskanır? Seven insan mı, özgüvensiz insan mı, karşısındakine güvenmeyen insan mı?
Benim düşüncemi en iyi açıklayan alıntı gerçek bir mektuptan. #56772167
Kitaba gelince Shakespeare okurlarının tahmin edebileceği gibi entrika, iyi yansıtılmış duygular ve ölüm içeriyor. Kötü karakter planlarını bir bir uygularken kızgınlıkla hayranlık arasında kalmanız olası. Ben kızgınlığı karakterlerde, hayranlığı yazarda kullandım.
Bu arada nasıl bir fırtınaymış o Osmanlı donanmasını batırıyor, bunların gemiler sapasağlam? Bir de sünnetli diye adlandırdığı Müslümanlardan bahsedilen kısımlar vardı ki hiç yakıştıramadım Şeyh Pir'e. :)
Saatler içinde bitecek akıcı bir kitap. Benim gibi ön yargıyla yaklaşmayın.
Kitap karsindaki insani sevdigini asik oldugunu sanip ona inanmamayi hedef alan bir kitap sevmek karsindakine inanmamak degil o yaptiysa bir bildigi vardir demektir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan acil ve cahildir. Çok cahildir. Aceleciliği cahilliğini, cahilliği aceleciliğini besler. Sevdiğini ellerin arasında boğdurur bu tehlikeli ikili. Heyhat. Yazı aynı. Değişen yalnızca oyuncular.
Othello sen içimizden biri misin yoksa?Edebiyat
Shakespeare'in okuduğum üçüncü ve en beğendiğim kitabı oldu!
Shakespeare şüphesiz çok harikulade bir yazar.
Tiyatro metinlerine karşı ufak bir ön yargıya sahiptim ama böyle bir yazar varlığını bilsem de okumadığım için bu güzellikten yıllarca mahrum kalmama hayıflanmadım değil. Ön yargım kırıldı üstelik en sevdiğim yazarlar listesine eklendi bile!
Shakespeare bir tiyatrodan çok daha fazlasını sunuyor bize, okudukça okuma istediğini arttıran bir çırpıda bitirten efsunlu kaleminin sayesinde oldukça keyif veren bir okuma şölenine dönüşüyor onunla geçen saatler .
Net olarak söyleyecek tek bir şeyim var gerçekçi ve insanlığın kilit taşları olan konular kitaplarında yer alıyor, bu yüzden de okutuyor kendini.
Othello!
içindeki şüphe kırıntısına yenik düşen, bunu boş kanıtlarla desteklediğine inanan, anlamadan yargılayan, kıskançlık adı altında
hem Desdemona'sına hem kendine kıyan
akılsız Othello!
Othello,yanında çalışan çok güvendiği çavuşun yalanlarına inanıp, onu çok seven güzeller güzeli Desdemona'yı yani karısını öldürür, sonrasında gerçeği öğrenince kendi canına kıyar. Kıskançlık gözünü kör etmiş, öyle gözünü dönmüştür ki kanlı bir cinayet değil iz bırakmadan boğarak öldürme yolunu seçer.
Öldürürken bile teninin beyazlığını hatrında tutarak, kıskançlığı kendine dost edinerek beyaza ihanet etmeden Desdemona'nın canına kıyar..
"Yansa da ruhum cehennem ateşinde,
Seni yine seveceğim!
Sevgim yok olur ancak kıyamet günüyle birlikte."
dediği karısını, uğruna yanmayı göze aldığını nasıl öldürür insanın aklı almaz ama yine Shakespeare'in insanlarının gerçekten bir -insan-olduğu, hayatın tam içinden çıkıp da kitaba girmiş karakterler olduğunu hissederiz bu sahneyi okuyunca.
"Öpmüştüm seni öldürmeden önce.
Öyle olacak yine,
Öldürüyorum kendimi, can vermek için öpüşünde"
der
Keşke / OthelloEdebiyat-Tiyatro
Senatör Brabantio, kızı kaçınca onun ayıbını affetmedi,
“Gözüne güveniyorsan, Mağripli (Othello), dikkat et ona, babasını aldatan, seni de aldatmasın sonra.” diye kızını daha da kötüledi, hem de istemediği Othello ya karşı. Keşke damadı Othello’nun bilinç altını kışkırtmasaydı, halbuki bu, herkesi daha çok üzecekti.
Şeytansı, fitneci insanlar,-Iago-, insanın zayıf yönünü buldu mu acımaz, çıkarları uğruna vururlar seni o yanından.
“Keşke içki yerine başka bir kutlama yolu, başka bir eğlence olsaydı.” (Cassio)
Cassio, keşke Iago’ ya kanmasaydın, keşke iyilik timsali saf ve temiz Desdemona’dan yardım istemeseydin. Kendisi o kadar tecrübesiz ve aşık ki, kendini koruyamaz ki sana yardım etsin.
Desdemona, keşke saftorize olmasaydın da biraz uyanık olsaydın, fazla iyilikten maraz doğar ya. Keşke kocan Othello’ ya “Duygularınızın sesini dinleyin. Sonucu her ne olursa olsun razıyım.” demeseydin. Aşkından kocanı gözünde öyle yüceltmişsin ki, onun içindeki canavarın, senin için çıkacağını bile düşünememişsin.
Kanını kötü ırslar bürümüş Iago’nun, yani şeytansının elinde oynattığı kişilere ise ne demeli.
Othello, keşke sen de gaza gelmeyip eşini dinleseydin. Devam eden kuşkuların senin için tehdit oluşturdu. Bu tehditin bütün suçunu sevgili masum eşine yükledin. Keşke mantıksız ve saplantılı bir şekilde geri dönülmez davranışlar sergilemeseydin. Çünkü sevdiceğin bir ruh taşıyordu. O bir mal değildi. Sen ise bir eşya gibi fırlatıp attın onu.
Halbuki yüce Allah, Hucurat 6 da buyuruyor ki “Ey iman edenler! Size bir fasık bir haber getirirse, bilmeyerek bir topluluğa zarar verip yaptığınıza pişman olmamak için o haberin doğruluğunu araştırın.”
İşte, konu nefis olunca herkes birbirine yabancı, yanlış seçimler ve yanlış düşmanlıklar. Kırılan kalpler ve onarılamayan yaralar ve dahası da