Yazar:
Emirhan Bikeç
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 54 dk.
Sayfa Sayısı:
208
Basım Tarihi:
2018
Yayınevi:
Dokuz Yayınları
ISBN:
9786052050309
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2022 8. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 04 Ağustos 2022 18:59
Selam herkese
Gerçekten çok güzel bir cinayet romanı ile geldim sadece cinayet romanı değil aynı zamanda size çok fazla şey katabilecek bir roman, yazarın yazım tarzını zaten çok seviyorum. Sanki kitap okumuyor film izliyor gibi hissediyorsunuz sayfalar su gibi akıyor kesinlikle şans vermelisiniz iyi okumalar dilerim.
Ne desem ki ?
Kitap için paylaşılmış birkaç incelemeyi okudum beklentim yazdıkları sözler ile düşüktü.. Peki okuduktan sonra da aynı şeyi mi düşünüyorsunuz derseniz, yanıldığımı söylerim.
Kitap basit olmaktan ziyade oldukça sağlam köklü bir kurgu ile giriş yapmış ve insana aktarmak isteği mesaj gayet açık..
"Çocukluk"
Her birimizin çocukluğu eminim çok farklı geçmiştir. Birimiz, diğerimizden daha fazla acı çekmiştir, dertlerini küçücük yüreğine saklamıştır, sessizce ağlamak için yastığına gömmüştür başını yada oyuncağı ile ilgileniyormuş gibi yapıp görmemezlikten gelmek istemiştir.
İşte kitap çocukluğu yaralanmış insanları ele alıyor.
Ailesinin umursamadığı, oyuncaklarını taşıyacak yaşta iken , omuzlarında ki dertleri taşıyan çocuklardı bunlar.
"Çocuklar unutmazlar acılarını" bu söz bir katil için doğru bir sebep midir ?
Tabiki hayır!
Kimse başkasının hayat mücadelesini elinden alamaz. Geçmişine rağmen ayakları dimdik sağlam durmaya çalışan insanın ayaklarına çelme takamaz hiç kimse.
Daha önemlisi, göz ardı edilen çocuklarınız dünyanın felaketi olabilir. Toprağın değerini bilmeyip çiçek ekmeyen çocuk elbette büyünce basıp geçer üzerinden. Çocuklar sizin, bizim geleceğimiz. Birçok çocuk ailesini rol model alır. Masum hayat defterlerine, yaşam yoğunluğunuz ile boş karalamalar yapmayın.
Onları dinleyin, sevin..
Onlar doğrudur, yalan yanlış pek bilmezler.
Ailesi yalan söylese bile çocuk yalan söyleyemez hemen doğruyu söyleyiverir.
Hamura benzerler ailesi nasıl şekil verirse öyle devam ederler, hayatın yoğun akıntısına kapılmadan önce.
Psikologlar ilk çocukluklarını sorarlar, onlara başvuran kişilere çünkü insanların çocukluk zamanları, içindekilerin dirilmediği sonsuzluğa mahkum olmuş tek mezardır.
Anne baba olmak kolay da anne baba olmayı hak etmek o kadar kolay değil. Hakkıyla anne babalık yapamayanların büyüttüğü çocukların hikayesi.
Yitip giden yaşamların, vicdanların her evde olan acıların hikayesini anlatıyor bu kitap.
Her ne kadar günlere yayarak okumuş olsam da bir çırpıda bitebilecek ve okuyanı etkileyecek bir kitap.
Ben sevdim. Sizin de seveceğinizi biliyorum.
'Sekiz' kitabını okurken kitap okuyormuş gibi değilde film izliyormuş gibi hissettim. Gerçekten inanılmaz güzel bir deneyimdi benim için. Hiçbir kitabı okurken sahneleri bu kadar gerçekçi hissettiğimi hatırlamıyorum.
Yazarın anlatımını çok sevdim. Akıcı bir anlatım ve duyguları okuyucuya geçirebiliyor.
Kitapta, polis olan Melis ve Uğur u çok sevdim. Onlarla ilgili kısıtlı bilgiler vardı ama olan yerler de çok dolu doluydu. İlişkileri hoşuma gitti.
Katilin cinayetleri işleyiş tarzı çoğu yerde beni korkuttu. Gerçekten inanılmaz sahnelerdi. Korkunç!
4. Cinayet bölümünü okurken gerçekten çok heyecanlandım çünkü bir şeyler çözülmeye başlanmıştı. Zaten o bölümden sonra her şey net bir şekilde açığa çıkmaya başladı.
Bu süreci okumak heyecanlıydı.
öncelikle yazarın yazdığı öldürme şekilleri çok enteresandı. Daha önce bir kitapta ya da bir film de izlediğimi hiç hatırlamıyorum. bu konuda benden tam not alsa da bir çok konuda benim için sınıfta kaldı. Mantık hatalarının olduğu, merak ve gizem unsurunun dikkate alınmadığı, sizi sürprizzzz diye şaşırtmayan bir polisiye bana göre olmamıştır.
Polis teşkilatının içinde yaşananlar, (hemen bir kişi daha öldü diye soruşturmadan alınan bir başkomiser, maktulün evinde bulduğu, olayı baştan çözecek delili cebinde unutan bir polis,) güzel kurgulanabilecek bir olayın mantık çerçevesini aşması, kitabın başında verilen bazı şeylerin kitapta havada kalması, geçiştirilmesi, daha detaylı anlatılması gereken yerlerin hop çözüme kavuşturulması vs. benim kitaptan bir zevk almamama neden oldu. Spoiler olmaması adına daha fazla bir şey söylemek istemiyorum. .
Yazar arkadaşımız, yazarlık yoluna daha yeni adım atmış. Kafasında oluşturduğu kurguyu yazacağı kitaplarında daha net ve daha detaylara girerek anlatıp, daha çok bölgesel, fiziki, kişilik analizleriyle süslerse bir sonraki kitapları daha başarılı olabilir biraz daha üzerinde çalışması gerekiyor benim naçizane fikrime göre
amerikan özentisi bir seri katil kitabı okudum ve ne yazık ki hiç beğenmedim. yazar güya kitabını psikolojik bir temele oturtmuş (ya da oturtmaya çalışmış desek daha doğru) ama hiç olmamış.
Herkese Merhaba....
Bu gün sizlere sekiz kitabı ile geldim. Hem muhteşem bir polisiyenin içinde kaybolup hem de kendinize birşeyler katabileceğiniz bir kitap arıyorsanız hemen bu kitabı sepetinize eklemelisiniz. Emirhan Bikeç kalemi ile Giryan kitabında tanışıp hayran kalmıştım. Bu kitapta ise bütün kitaplarını okumam gerektiğine emin oldum.Akıcı kalemi sayesinde bitirmeden başından kalkamadığım, her an şimdi ne olacak diye tetikte beklediğim muazzam bir okuma oldu. Polisiye kitapları seviyorsanız şiddetle tavsiyemdir.
Gelelim konusuna;
"Arka arkaya vahşice işlenen cinayetler...
Katil belli değil ama polisler seri cinayet olduğuna emin...
Katil çok zeki olduğu için arkasında hiçbir iz bırakmasa da olayların tek bir ortak noktası var. Bütün cinayetler Akderin köyünün çevresinde işleniyor.
Melis ve Uğur kendini mesleğine adamış ellerine gelen cinayet dosyalarını başarıyla kapatmış iki polis...
Kendilerini bu cinayeti çözmeye adıyorlar.
Uzun uğraşlar sonucunda ellerindeki tek ipucu ise bir fotoğraf oluyor.
Şimdi neler olacak? Melis ve Uğur katili bulabilecek mi? Peki ya katil bu cinayetleri neden işliyor? Olayların birbiriyle bağlantısı ne? Öğrenmek isteyenlere keyifli okumalar dilerim...."
Harika bir kurgusu var. Diğer tüm cinayet kurgularından çok daha farklı. Yazılış biçimi ve bölüm başlarındaki yazılar çok güzel. Cinayet romanı sevenler kesinlikle bu kitaba da bayılıcaklardır.
Kitap her ne kadar polisiye roman tarzında yazılmış olsa da, polisiye yönünden ziyade duygusal yönü daha ağır basmaktadır. Romanda yer verilen hikayenin kurgusu zayıf olmakla birlikte verilmek istenen mesaj gerçekten etkileyicidir. Hikayede sekiz tane çocuğun yaşadığı olaylar sonrası yaşadığı travmalar ve içlerinden bir tanesinin“Ferdi’nin“, onları öldürmesi ile hikaye son bulacaktır. Hikâyede geçen sekiz çocuğun travma sebebi aileleridir. Kiminin babası annesine aldatmış, kiminin üvey babası ablasına tecavüz etmiş, kiminin annesi daha bebekken çöp konteynerine atmış, kiminin annesi ise cami avlusuna bırakmış… Ve bu travmalar yaşamları boyunca peşlerini bırakmamıştır. Romanda üvey babası tarafından tecavüze uğradığında, taciz edildiğini annesine söylediği halde, annesinin ona inanmaması yüzünden intihar eden bir genç kızdan söz edilir. Bu kızın hayatına bakarak şu sonuca varılabilir: “çocuklar yalan söylemeyi bilmezler, çocuklar yalan söylemezler. Çocuklarınıza karşı kulaklarınızı tıkamayın!“
Romanın kurgusuna kısaca değindikten sonra kullanılan dilin oldukça basit gündelik bir dilden ibaret olduğunu, kurgunun da zayıf olduğunu söyleyerek bitirmek istiyorum. Keyifli okumalar dilerim!
kitabın ilk sayfasında bir cümle var;
" Çocukluğu kan revan içinde olanlara ithafen..."
kitabın arka kapağını okuduğunuzda tamamiyle polisiye bir roman okuyacağınızı zannediyorsunuz fakat içerisinde çokça drama da rastlayacağınız bir kitap. konusundan biraz bahsedecek olursak kitap bir cinayet ile başlıyor. cinayet büro'da görev yapan iki polisimiz de bu cinayet dosyasını ele alarak detaylı biri inceleme yapmaya başlıyor ancak 2 gün sonra tekrar bir cesetle karşılaşıyorlar. ve her gün 1 cesetle daha karşılaşıyorlar. her kurbanın ölüm şekli farklı ve çok değişik öldürme şekilleriyle karşılaşıyoruz. ilgi çekiciydi.
yazarın yaşını ele alırsak bu orantıda bence kitap gayet iyiydi, ben kurguyu çok beğendim fakat kitapta çok aceleci bir hava hakimdi. ben o cesetlerle karşılan polislerin hislerini daha derin bir anlatımla okumak isterdim açıkçası. ve polislerimizin özel hayatlarına dahil olduğumuz birkaç an vardı, onlar da çok üstünde durulmadan geçilmişti. yani olaylar o kadar art arda ve tam sindiremeden ilerledi ki, çoğu an herhangi bir his duymadan okudum. daha derin ve daha detaylı şekilde bir anlatımla kurgunun daha sağlam olabileceği kanaatindeyim. -yazarın ilk kurbanı ve son kurbanı anlatırken ki dilini çok beğendim bu arada- kitabın dili hafif, akıcı ve çokça merak uyandırıcı olduğundan bir oturuşta okunup bitecek türden.
sona gelirsek, son etkileyiciydi. nasıl spoiler vermeden anlatacağımı bilemediğimden sadece beni etkilediğini söyleyebiliyorum.
ve kitap hakkında son olarak söylemek istediklerim; çok sevdiğim ve beni yüksek dozda etkileyen iki şey vardı:
1) her bölümün önünde ki şiirler, o kadar güzeldi ki... gerçekten çok anlamlı ve çok derindi.
2) kitabın sonunda ki 'yazardan not' kısmı... hepsini buraya sığdıramam ancak son cümlesi şuydu: " Çocukları sevin
