Yazar:
Mevlana Şibli Numani
Çevirmen:
Yusuf Karaca
Tahmini Okuma Süresi:
9 sa. 55 dk.
Sayfa Sayısı:
350
Basım Tarihi:
27 Haziran 2016
Yayınevi:
Ravza Yayınları
Orijinal Adı:
Sefernâme-i Rûm u Şâm-u Mısır
ISBN:
9786059261449
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Yorumlar ve İncelemeler
Sefernâme-i Rûm u Şâm u Mısır
Eser, Hint alt kıtasında yetişen tarihçi, edip ve kelâm ilminde yetkin Mevlânâ Şiblî Nu‘mânî’nin İstanbul, Şâm (Biladu'ş-Şam) ve Mısır seyahatine dair izlenimlerini içermektedir. Şiblî, seyahatini temel İslâm tarihi kaynaklarını araştırma ve ziyaret ettiği bölgelerdeki eğitim sistemlerini gözlemlemeyip kendi ülkesindeki eğitim müesseselerine uyarlama amacıyla gerçekleştirmiştir. Ancak seyahatnameyi okuduğumuzda bu amaçların ötesinde çok daha fazlasını içerdiğini görmekteyiz... Özellikle Şiblî'nin o günlerde ziyaret ettiği merkezlere dair çok ince analizlerde bulunması ve pek çok alanda bilgi vermesi eserini o güne ışık tutan bir kaynağa dönüştürmektedir. Ayrıca Şiblî'nin İstanbul'da uzunca bir süre kalmış olması, onun seyahatinnin bazı araştırmacılar tarafından farklı yorumlanması sebebiyet vermiş ve bu seyahatin gerçekleştirilmesinin altında yatan asıl amacın: Osmanlı Sultanı II. Abdulhamid'in panislâmizm politikasının Hindistan ile bağlantısını kurmak olduğu şeklinde yorumlanmıştır. Bu noktada eserin Abdülhamit dönemine yönelik çalışmalara da önemli katkılar sağlayacağı kanaatindeyiz.
Yazar bu muhteşem eserinde görülen yerleri,karşılaşılan olayları,tartışılan konuları,incelenen meseleleri,ortaya konan çözümleri bir amaca göre delillendirmektedir.Yazar yaptığı seyahati geziden çok müslümanları bilgilendirmektir. Hindistandan başlayıp birçok yeri gezdikten sonra İstanbul'a gelmesi ve burda birçok kütüphaneyi ziyaret etmesi ve bu kütüphanelerin içerik bakımından çok zengin olduğunu tespit etmesi bunların dışında da eski ve modern okulları karşılaştırması eğitim yerlerini görmesi ve birçok şeyi... Bunlardaki en büyük amacı aslında müslümanların eğitimde ne seviyede olduğunu görebilmektir. Çünkü Hindistan İngilizlere karşı hep bir mücadele içindeyken İstanbul da müslümanların ileride olup olmadıklarını görmek istiyordu ama ne yazık ki burda da durum pek iç açıcı değildi. Çoğu mimari yapılar ve eğitimde ki öncelik gayrimüslimlere aitti bu durum yazarı baya üzmüştü .Çünkü onun en çok önem verdiği şey eğitim ve öğretimdi.Eğitim dünya hakimi iken müslümanların dünya mahkumu haline getiren hastalığın cehalet olduğunu çok iyi biliyordu .Bundan kurtuluşunda eğitimle gerçekleşeceğini ve müslümanların eğitim ve öğretime önem vermesi gerektiğini belirtiyor o yüzden de gittiği yerlerdeki kütüphane ve okulları geziyordu.
Şibli Numani'yi okurken benzer yerlerde seyahat ettigimden olsa gerek bi yol arkadaşım gibi geldi bana. Bilmem kaç yıl evvel olsa da o da benzer yolcu tecrübeleri yaşamış. Çok samimi geldi çok güzeldi. Ölen insanlardır yazılanlar asla ölmez
Reklam
Yazar Hakkında
Mevlana Şibli NumaniYazar · 12 kitap
Hindistanlı Edebiyatçı ve tarihçi olan Muhammed Şibli Nu'mani, 1857 yılında A'zamgarh şehrine yaklaşık 13 km. uzaklıkta bulunan bir köyde doğmuştur. Babası Şeyh Habibullah varlıklı bir avukat idi. Şibli babasının evinde, meşhur alim Çirayiyakut'lu Muhammed Faruk'un nezaretinde İslami ilimleri öğrendikten sonra, Rampur'da Mevlevi İrşad Hüseyin'in yanında fıkıh araştırmalarını daha ileriye götürdü. 1872'de Lahor'a giderek burada büyük bir Arapça uzmanı olan Prof. Feyz el-Hasan'ın yanında kendisini Arap Edebiyatına vakfetti. Lahor'dan dönüşünde Sabarapur'lu Mevlevi Ahmed Ali'nin yanında hadis ilmi tahsil etti ve sonra Deoband'a döndü. 1880'de avukatlık imtihanına girerek bir süre Azamgarh ve Basti'de avukatlık yaptı. Kısa bir süre Azamgarh idari bölgesinde katiplik ve Eminlik görevi yaptıktan sonra ticaretle meşgul oldu. Ancak bu işlerin hiçbiri onun ideallerine uymuyordu. Şibli, eğitimine devam etmekte olan kardeşinin yanında Aligarh'ta bulunduğu sırada Sir Seyyid Ahmed'e takdim edildi, o da kendisine Collegiate School'da bir hocalık verdi ve az zaman sonra onu Arapça ve Farsça profesörü tayin etti (1 şubat 1882). Sir Seyyid ile kurduğu bu temasın genç adamın edebi faaliyeti üzerinde çok önemli etkisi oldu ve hayatının geçmiş yıllarında toplamış olduğu bilgi hazinesini faydalı kılmayı öğrendi. 1892'de edebi ve kültürel durumu incelemek için bir seyahata çıktı ve İstanbul, Beyrut, Kudüs, Kahire ve diğer bazı şehirleri ziyaret etti. 1896'da Haydarabad Nizamından bir tahsisat aldı ve 1898'de profesörlükten istifa etti. Haydarabad'da Ulum-u Fünun kısmının müdürü (Nisan 1901), sonra da Lahnau'da Nedvetü'l-Ulema'nın Darü'l-Ulum'unun katibi (1805-1913) oldu, daha sonra bir süre için Encümen-i Terakki-i Urdu'nun katibi oldu. 1914'te vefat etti. Vefatından hemen sonra talebesi A'zamgarh'ta onun hatırasına bir kütüphane ve bir yayınevi ile donatılmış Darü'l-Musannifin'i kurdular. Bu kurum aylık olarak Maarif adlı bir dergi çıkardı.
