Yazar:
Barbaros Altuğ
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
8/10
2025 441. kitabı
Biz burada iyiyiz kitabi üclemesinin ikinci kitabini okumus oldum her iki kitabın ortak yönü iktidar çatışması sonucu ülkeyi terk eden ya da bu 2. Kitaptaki gibi ülkeyi terk etmek zorunda kalan insanlarin öyküsüydü. Dunya,Suna ve Tuba'nin lizbon tatilindeyken bir anda Dunya ve Tuba'nin yapmış oldukları Suriye iç savaşina iktidarın silah yardimi yaptiklarini belirten haber nedeniyle evlerinin basildiği ve arandiklarini ogrenmeleriyle ülke disinda yasamak zorunda kalmalariyla başladı. (Can dündarın cumhuriyetteki haberi ve yaşadıkları kullanilmiş) Vurucuydu ama Dunya'nın yaşadıkları daha da vurucuydu. Çok etkilendim. Her seferinde heteroseksuel bir birey olduğum için şükrettiğim okumalardan biriydi. Çünkü bunu ben kaldiramazdim.Hem LGBTQ bireyisiniz hem de muhalif ekstra vatan haini ilan edilmişsiniz daha da ne olabilir... Ayrıca sizi doğuran anneniz sizi yabancı bir ülkede sokağa atıp bırakmış. Kedim (bknz :hayvan) kaybolduğunda sokak sokak arayan ben bunu anlayamiyorum. Gerek haberlerde gerek romanlarda evlatlarina zarar veren,onlari yok sayan ebeveynleri anlayamıyorum normal varsayamiyorum. Bu okuma oldukça derindi.
Bazen gitmek çözüm olmuyor.Edebiyat
Muhalif üç arkadaşın, İstanbul dan Berlin'e uzanan yolculuğunu okuyoruz. Tanıdık geldi değil mi? Size bilmem ama bana oldukça tanıdık geldi. İnsanların düşünceleri yüzünden hele ki birde trans bir bireyseniz toplumdan nasıl itildiğinizi yazar abartısız ve akıcı bir dil ile çok güzel anlatmış. Ama bazen gitmekte çözüm olmuyor. Hep bir yerde eksik kalıyor bazı şeyler.
Sayfalar ilerledikçe derinliği daha da artan bir kitap Yabancı. Geçmiş ve şimdinin harmanlanması takip edilirken iç hesaplamaşmalar, hatıraların kekremsi tadı, söylenemeyenler, geriye getirelemeyecek anlar ve geçmişin soğuk yüzü buram buram esecek okurun ruhunda. Aitlik duygusunun özlemi ile yabancılaşma arasında mekik dokunacak.
Dunya, Tuba ve Suna...
Muhalif üç gazetecinin gittikleri Portekiz tatilinden İstanbul'a geri dönememelerinin sarsıcı hikayesi. Eğer İstanbul'a gelirler ise son belli : tutuklanma.
"Her son, yaklaştığını haber verir aslında ama insan bu emareleri görmezden gelir çoğu zaman. Kendini aldatmaya bir süre daha devam eder. Halbuki zaman çoktan yenilmiş, beraber inşa edilen duvarların çürümesi dışarıdan bile görünmeye başlamıştır."
Bildikleri gerçekler Portekiz tatillerinde kendilerine gösterildiğinde yapılacak tek şeyi yaptılar : Ülkeleri için bir suçlu ve gidecekleri şehirde bir yabancı olacaklardı. Dunya ise geçmişinin tozlanmış diyarları yüzleşecekti Berlin'de. Berlin bir şehir gibi gözükse de Dunya için anıların kanayan yarasıydı.
""Hatıralar sana ancak hatırladığın sürece acı verebilir, unut, dedi." Unutabilsem unutmayı ben de isterdim, affedebilirdim belki ama unutmaya beynim, ruhum, çocukluğum reddediyordu işte."
Dunya'nın Berlin'e gelişi ile yeniden aralanan kapı artık bazı şeyler ile yüzleşmek için açılmıştı. Unutmak isteme, unutamama ve hatıraların sessiz çığlığı Berlin'in kuytu sokaklarında kol gezerken en son uğradığı yer ise Dunya'nın ruhu olmuştur. Şimdi ve geçmişin birlik olup sayfalara hayat vermesi Dunya'nın hem Berlin'de hem de Türkiye'de bir yabancı olduğunu süslü cümleler ile değil net bir şekilde göstererek eserin gerçekliğini gün yüzüne vurmuş bana göre yazar.
Aynı zamanda eser ana hatları ile Dunya üzerinden ilerlese de
yabancı bittiİnceleme
yabancı bitti.
yazarın berlin'de yaşadığını görünce- fatih akın'ın duvara karşı filmi geldi aklıma, nedensiz. sonra kitabın içinde başka bi kitap karakteri olarak ayşe'yi sibel diye okudum. vatan, anavatan ve vatansızlık ekseninde bi roman bana kalırsa. yürüyen merdivenleri koştuğumuz çağda
okuduğum sıkı romanlardan biri oldu. bolca not aldım üzerine, merve kriz geçirecek. zaman iç içe geçmiş, şimdi ve geçmişi okurken belgesel izler gibi huzur buldum. barbaros altuğ öz nasıl yazılır? laf nasıl dolandırılmaz ve okur nasıl yorulmaz? derslerini vermiş bir bir. metin boyunca bellek hep ön planda. hatırlamak, unutmak ve unutmak zorunda kalmak üçgeninde sıkışmış bi hava hakim. tek kelime nasıl anlatılır? diye sordum kendime, dengeli diye cevapladım. baştan sona her duygusu dengeli romanın. son cümlesine kadar dil meselesini de düşündüm. merve'yle konuşmuştuk. altuğ kelime tekrarlarından kaçmamış, şey demekten, bir şey demekten, farklı demekten çekinmemiş. bana cesur ve anlatmak istediği hikayenin bi yazar olarak önüne geçmek istemediği fikrini verdi. barbaros altuğ eşsiz bi okuma deneyimi sunuyor, çağın ruhunu, yabancılık duygusunu, korkuyu, cesurluğu ve bence en çok umudu vadediyor.
dunya seni çok sevdim. ve seni çok iyi anlıyorum.
şu cümle zihnimde yankılanıyor:
hepimiz de bizden başkasına duyulan nefret karşısında, "a, yok," diyoruz.
Bu Coğrafyaya Göre Cesur
Muhalif bir trans birey mi? Bu ülkede öteki olmak için daha ne olasınızdı ki acaba? Tabii ki de durum bu olunca er ya da geç bu ülkede yeriniz yok. Yazarın siyasi olma derdi olmadığı için olaylar hakkında çok detay vermediğini düşündüm. Kolay okunmasını sevdim, bir çırpıda bitti. 
Yabancı Barbaros Altuğ
Yabancı Barbaros Altuğ
Her son, yaklaştığını haber verir aslında ama insan bu emareleri görmezden gelir çoğu zaman. Kendini aldatmaya bir süre daha devam eder. Halbuki zamana çoktan yenilinmiş, beraber inşa edilen duvarların çürümesi dışarıdan bile görünmeye başlamıştır.
Yazar Hakkında
Barbaros AltuğYazar · 4 kitap
1994 yılından beri basının içinde; önce üç sene Sabah grubunda daha sonra Milliyet grubunda çalıştı; röportajlar yaptı, kültür sanat yazıları ve eleştiriler yazdı. 1999 yılında Türk yazarlarını dünyaya tanıtmak amacıyla kurulan ilk ajansı açtı. 2011 yılında başladığı Taraf gazetesindeki köşesini geçen hafta bırakan Barbaros Altuğ’un yayınlanmış çevirileri ve 12 yazarla hazırladığı, Yunanistan ve Türkiye’de yayınlanan Yazarların Istanbul’u adlı bir kitabı var. Halen kırkın üzerinde Türk yazarının temsilciğini yapıyor ve şimdilik Istanbul’da yaşıyor"
