Mehtap şebin
@kitap_ilozof
Okumayı seven bir cahilim...
instagram.com/kitap_ilozof?ig...
150 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Wulf Dorn' un anlatım tarzı sade ama gerilim dozu yüksek. Karmaşık cümleler ya da ağır betimlemeler yerine, akıcı ve net bir dil kullanıyor. Bu da hikâyenin kolay okunmasını sağlıyor. Ben ilk olarak Fobi kitabını okumuştum onu çok beğenmiştim yavaş yavaş bütün kitaplarını alırım diye düşünüyorum.
Yazım tarzında en dikkat çeken şey psikolojik bir atmosferi çok rahat kuruyor ve bunu okurken o anı yaşıyorsunuz. Mekanları uzun uzun anlatmaktan çok, karakterlerin iç dünyasına ve zihinsel çözülmelerine odaklanıyor. Gerilim büyük olaylarla değil, küçük ipuçları, diyaloglar ve belirsizlik hissiyle kuruluyor.
Özellikle terapi sahnelerinde güç dengesi ve manipülasyon hissini ustalıkla vermiş okuyucuya.
Tavsiyemdir.
Reklam
Yazar şaşırtmalara doyamadı ama bu sefer ben tahmin ettim
Belki yazar için aynı yorumu yapıyormuşum gibi gelebilir size ama bu kitapta klasik bir gerilimden çok daha fazlası gibi hissettirdi bana.
Sayfalar ilerledikçe asıl korkunun kapalı kapılar, kilitli koğuşlar ya da “tehlikeli” diye etiketlenen insanlar olmadığını fark ediyorsun; korkutucu olan, gerçeğin ne kadar kolay eğilip bükülebildiği.
Freida McFadden yine okuru sürekli şüphe halinde tutmayı başarıyor. Kime güveneceğini bilemediğin, her ayrıntının ileride başka bir anlam kazanabileceği bir atmosfer kurmuş. Özellikle karakterlerin zihinsel durumları üzerinden oynadığı ince oyunlar çok etkileyici; bir noktadan sonra anlatılanlara değil, anlatılmayanlara dikkat etmeye başlıyorsun. Finaliyle ilgili tek bir şey söyleyecek olursam: “ben bunu tahmin etmiştim” diyenlerin sayısı çok az olacaktır. Ki ben bu azınlık içerisindeyim. (Övünmek gibi olmasın)
Kitabı kapattıktan sonra bile insanın aklında kalan, rahatsız edici ama bir o kadar da sürükleyici bir hikâye.
Gerilim seviyorsanız ve ters köşeleri gerçekten hissetmek istiyorsan, D Koğuşu tam yerinde bir seçim.
Bu nasıl final ya
Freida McFadden’in en sevdiğim yanı, olay örgüsünü karmaşıklaştırmadan bile insanı sürekli tetikte tutabilmesi. Her sayfada “Acaba bildiğim her şey doğru mu?” diye düşündüm. Küçücük bir detay bile bir anda bütün hikâyeyi ters yüz edebiliyor ve bu beni kitabın içine daha da çekiyor. Roman boyunca sürekli “bir şey olacak” hissi yakama yapışıktı ve ne zaman rahatladığımı düşünsem yazar küçük bir ayrıntıyı ters çevirip bütün dengemi bozdu.
Evdeki sessizlik, kapalı kapılar, fısıltı gibi küçük detaylar bile gerilimi sürekli diri tutuyordu.
Özellikle final kısmı… Ayyyyyyy!Hiç beklemediğim bir yerden vurdu, kitap kapağını kapatınca bile etkisi devam etti.En çok da şu hoşuma gitti: karakterlerin hiçbirini tamamen “iyi” ya da “kötü” diye ayırt edemiyorsun. Herkesin bir gölgesi, herkesin geçmişten taşıdığı bir yük var.
Gerilim seven ama aynı zamanda psikolojik çözülüşleri okumaktan hoşlananlara kesinlikle iyi gelecek bir kitap. McFadden’ın insan zihninin en kuytu köşesine dokunma becerisi yine şaşırtıyor.
Kesinlikle tavsiye...
Pardon zihnimle oynamayı bırakır mısın1K
Freida McFadden okurken hep aynı tuhaf hissi yaşıyorum… (Yazardan okuduğum üçüncü kitap.)Sanki sıradan bir hikâye okuyorum gibi başlıyor ama bir yerden sonra zihnimde boşluklar oluşuyor, ‘bir şey oluyor ama ne?’ diye kendimi sürekli tetikte buluyorum.
İnsan davranışlarını gözlemlemeyi severim ama McFadden’ın kurduğu karakterler beni bile şaşırtıyor. En sessiz görünenin içindeki kırılmayı, en güvenilir duran kişinin gölgesini öyle bir işliyor ki okurken her sayfada birinin maskesi düşüyormuş gibi hissediyorum.
En çok hoşuma giden şey, gerilimi abartmadan kurması. Çok bağıran bir tansiyon değil; daha çok içten içe tırmanan, rahatsız eden ve sonunda ‘hiç aklıma gelmezdi’ dedirten bir oyun kuruyor. Kimin doğruyu söylediğinden, kimin ne sakladığından emin olamıyorsun.Küçücük bir bakış, basit bir davranış, sıradan bir detay bile hikâyenin ilerleyen sayfalarında kocaman bir gerçeğe dönüşüyor.
Kitabı bitirdiğimde fark ettim: McFadden sadece bir gerilim yazmıyor; insanın kendi kendine inandırdığı yalanları, algının ne kadar kolay yönlendirildiğini ve güven duygusunun ne kadar kırılgan olduğunu hatırlatıyor. Kesinlikle tavsiye ederim bu kitabı.
Pardon da!
Bu kadın benim zihnimle oynuyor...
Azra Kohen "Gör Beni"
Uzun uzun seneler önce okuduğum bir kitabı tekrar okumak ve ona bu yorumu yapmak...
Aynı hisler, aynı duygularla!
Kitap, beni kelimelerin ötesinde bir noktadan yakaladı. Okurken sadece bir hikâyeyi takip etmiyorsunuz; kendi içinize doğru, yıllardır ertelediğiniz sorulara doğru yürüdüğünüzü hissediyorsunuz. Tarihle harmanlanmış hikaye muazzam derecede etkileyici. Karakterlerin mücadeleleri, birbirine değmeyen ama bir yerlerde mutlaka kesişen hayatları, insanın kendi karanlığıyla yüzleşmekten başka çaresi olmadığını söylüyor sanki.
Her bölümde durup yeniden düşündüğüm, bazı cümlelerini defalarca okuduğum oldu. Yazarın anlatım tarzına hayran kalmamak elde değil. Sanki kelimeleri sadece yazmıyor, zihninizin karanlık odalarına ışık tutuyor. En çok etkileyen şey ise, kitabın insanı sessizce dönüştürmesi…
Kitabı bitirdiğimde zihnimde hâlâ dolaşan sorular, kalbimde bıraktığı ince sızı ve gördüklerimi değil de hissettiklerimi uzun süre unutamayacağımı biliyorum.
Reklam