Yalnızken kendimi özgür hissediyorum, canımın istediği şeyi düşünebilirim, kendi düşüncelerime sığınıyorum, "kafası başka yerde" denilenlerden oluyorum. Kafamın başka yerde olmasına bayılıyorum, düşüncelerimin arasındaki yollara sapmayı, zihnimdeki çılgınlıkları özgür bırakmayı çok seviyorum.
Bu doğruydu, annesinin bir zamanlar büyücü olmadığı bir dönem olmuştu. Sarayda çalışan Sıradan bir kütüphaneci çırağı olduğu zamanlar. Annesi sanki başında tacı taşımak için doğmuş gibi yürüdüğünden Vi o etrafındayken bu gerçeği sık sık unutuyordu.
"Beni bu yolculukta yalnız bırakma," diye fısıldadı Vi. "Bugün bu kapıdan çıkıp en cesur maskelerimden birini takacaksam senin benimle olduğunu bildiğim için."
"Zamanın sonuna kadar seninle olacağım."