Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen şeyler,hiç başlamamış gibi bitmektedirler. İnsan ilk bakışta doğduğu andan itibaren ölmeye başlayan bir varlık gibi görünür. Namık Kemal,İntibah’ta der ki, “İnsanoğlu her adımını mezardan uzaklaşmak için atar,fakat yine de her adımda mezara biraz daha yaklaşır. Her nefesini ömrünü uzatmak için alır,fakat yine de her nefes alışta ömründen bir nefeslik zaman eksilir.”
Başkalaşmak,değişmek ve dönüşmek insana korkutucu gelir. Aslında bu korku var olmaktan korkmaktır. Yeniden yapılanmaktan ve yeniden doğmaktan korkmaktır. Yaşamaktan korkmaktır. Oscar Wilde der ki,”Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. Çoğu insan sadece var olur.”
Öyleyse asıl sorun,yaşadıklarımıza içeriden ve sahiplenerek bakmak,dışarıdan sahiplenmeden şahit olmayı başaramamaktır. Sorun;çözümü bulamıyor olmak değil,problemi göremiyor olmaktır.