Kitabın İlk basım yılı: 1938
Kitap, iki bölümden oluşuyor: Kağnı ve Ses. Bu bölümlerde toplam 13 öykü yer alıyor.
Genel olarak baktığımızda Sabahattin Ali, Anadolu insanının yoksulluğunu, çaresizliğini ve içsel çatışmalarını yalın fakat etkili bir dille anlatır. Aynı zamanda birey-toplum-devlet üçgenindeki gerilimleri görünür kılar.
Kağnı Bölümü öykülerinde daha çok köy hayatı, köylünün sefaletle mücadelesi ve sosyal adaletsizlikler işlenir.
“Kağnı”öyküsünde köylü kadının ölen kocasını kağnıyla köye taşıması anlatılır.
Kadının yol boyunca yaşadığı suskunluk, Anadolu insanının sessiz acısının simgesidir.
Kağnı, burada hem ölümün ağırlığını hem de köylünün omzundaki yükleri sembolize eder.
Tematik olarak değerlendirecek olursak
Toprakla bağ, ölüm, sefalet, köylünün kaderine terk edilişi.
Kadının sessizliği, çaresizliğin ifadesidir.
Ses Bölümünde daha çok bireysel psikolojiye, şehir yaşamına ve bireyin iç dünyasına odaklanır.
Köyden kente gelen yoksul bir gencin şarkıcı olma hayali, hayal kırıklığıyla sonuçlanır.
“Ses” burada umutların, hayallerin ama aynı zamanda sömürülen emekçinin boşa çıkan çabasının simgesidir.
Öykünün temasında Hayal ve gerçek çatışması yansıtılır.
Bireyin toplumsal koşullar nedeniyle ezilişi...
Büyük şehirlerin acımasızlığı...
Tematik olarak Analiz edecek olursak:
1. Toplumsal Gerçekçilik:
Yoksulluk, eşitsizlik, köylünün kaderi.
Devlet ve aydın ilgisizliği.
2. İnsan Psikolojisi:
Sessizlik, suskunluk, hayal kırıklığı.
Bireyin hayalleri ile toplumsal gerçekler arasındaki uçurum.
3. Sembolizm:
Kağnı → Ölüm, yük, kader.
Ses → Umut, özgürlük, hayal.
4. Dil ve Üslup:
Sade, doğrudan ama yoğun bir anlatım.