sf. 21 Neredeyse ağlayacak hale geliyorum ama neyi beni ağlattığını bilmeden
sf. 60 Demek ki bazı acıları ölüm bile unutturamıyor bazı davranışlar ölümden sonra bile bağışlanmıyor diye düşünüyorum.
sf. 85 Her insan içinde iyi ve kötü, yan yana durur. Hangisini beslersen o galip gelir.
sf. 80 Zaten Adviye Hanım Teyze, güneşin batıdan doğacağını, Fıratın taşacağına inanır da Hüseyin’in bir “ahlaksızlık” yapacağına inanmazmış.
sf. 95 Sarıldı bana ama bana sarılmadı, kolları içinde sarkmış öylece bekledi. Ne oldu sana yavrum dedim, cevap vermedi. Gözlerinde karanlık bir nefret okunuyordu, bana bile öyle bakıyordu. İnsanın umudunun bir kısmını kaybederse üzgün görünen ama tamamen onsuz kalınca, böyle olur.
sf. 136 Aslında çok tuhaf bir şeydi bu. Kadınla erkeği birbirine çeken Fenomen mu, koku mu, ten uyuşması mı,, tavır mı kişilik mi, davranış mı ses mi, gülüş mü, bakış mı, boy bos mu, ruh güzelliğimi, kafa denkliği mi her neyse , hiçbiri yoktu bunların