Melike Özer
@kitapmiki
10 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
ÇalıkuşuEdebiyat
Puan vermedi·544 syf.··
Beğendi
·2021 122. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 22 Mart 2021 04:56
Çalıkuşu’nun Atatürk’ün en sevdiği kitap olduğunu duyduğumda acaba neden bu kadar sevdi diye çok merak etmiştim.Her cümlede nedenini daha iyi anladım.Okurken hem bol bol güldüm hem de içimde hep bir burukluk vardı.Sevgi,mücadele,Anadolu’nun o yıllardaki durumu çok iyi betimlenmiş.Çalıkuşu karakteri hepimizin aradığı,eskiden de mi yoktu yoksa nesli mi tükendi dediğimiz insanlar gibi naif,neşeli,saf,iyi kalpli,gururlu bir insan.Belki de beni kitaba en çok bağlayan şey bu oldu.Zaten kitaptaki çoğu karakter bizi biraz günümüz gerçekliğinden kurtarıyor,aradığımız gerçekliğe götürüyor.Çalıkuşu izine uzun süredir rastlayamadığımız bir insan,mücadelesi gerçek bir varoluş hikayesi,Kâmran’la aşkları gerçekten aşk varsa böyle olmalı diyeceğimiz bir aşk.Özellikle aile bireylerinin birbirlerine olan naif sevgisini ben çok sevdim.Umarım siz de seversiniz.
Reklam
Suç ve CezaEdebiyat
İnsanlar hayatları boyunca suç işlerler.Bazen kendilerine bazen başkalarına bazen de yasalara karşı.Her seferinde onları yargılayan başka unsurlar gibi gözükür fakat aslında insan kendi mahkemesinin hakimi de avukatı da sanığı da kendisidir.Kitabın baş karakteri Raskolnikov da kendi mahkemesinde çırpınıp duruyor.İnsan ruhunun en karanlık noktalarını belki de dünyanın en iyi psikoloğundan daha iyi tahlil eden Dostoyevski bizi Raskolnikov kılığına sokup kenara çekiliyor ve biz içimizdeki mahkemeyi bitirmeye çalışıyoruz.Hakim,avukat,yaptığımız şeyi öğrenen herkes suçlusun diyor.Fakat biz hem hakim hem sanığız.Suçluyuz ama kaçmamız da gerekiyor,içimizden bir ses öyle söylüyor.Kaçsakta peşimizi bırakmamasına rağmen karanlık bir yerlerden koşmamız isteniyor.Üzerimizde uzanan hapishanenin tavanı değil gökyüzü ama nefes alamıyoruz.Bulutlar yumuşacık gözüküyor ama vicdanımız çoktan katılaşmış.Zihnimiz,vicdanımız,ellerimiz,koşmaya çalışan bacaklarımız hepsi tek bir fikirde anlaşmış “Ellerimi yıkasam da temizleyemem,ne kadar koşarsam o kadar başladığım noktaya geri döneceğim.” Etrafımızda bizim yüzümüzden yıkılan hayatlar var ama biz bir film seyreder gibi seyrediyoruz.Sonunda yapabildiğimiz tek yorum “Ben bir suçluyum.”
Suç ve Ceza okuduğum Dostoyevski romanları arasında hatta okuduğum tüm romanlar arasında beni en çok etkileyen romanlardan biri.Felsefe,psikoloji hangi türe ait bir eser olduğuna ya da sadece tek bir türle sınırlandırıp sınırlandıramayacağımıza hiçbir zaman karar veremeyeceğim.Zamansız ve sınırsız bir roman Suç ve Ceza.Empati kurmayı öğretiyor,toplumun gerçek suçlularını gösteriyor ya da gerçek suç üzerine düşündürüyor.Bizi Raskolnikov’la bu kadar bütün haline getiren unsurlardan birisi hiç kuşkusuz kitabın yazarının ruhunun derinlerinde taşıdığı sık sık histeri