Hayatın Sırrı
@kitapperesst
Uzman Fizyonomist
Bütüncül Yaşam Koçu
İlişki Uzmanı
Danışmanlık & Analiz
El Analizi | Yüz Analizi
Bazı insanlar vardır; sevgiyi yalnızca kendilerine sunulan bir hediye sanırlar.
Fedakârlık, onlar için tek yönlü bir yoldur; hep başkalarından bekler, asla kendilerinden vermezler.
Ne kadar emek, zaman ve yürek dökülürse dökülsün, en ufak bir sarsıntıda her şeyi unutur, silip atarlar.
Oysa gerçek sevgi, sadece alınan değil, verilenle de var olur.
Hep “ben” diyen bir kalp, bir gün “biz” demeyi öğrenemediği için yalnız kalır.
Ve en acısı, o gün geldiğinde kaybettikleri şeyin değerini anlamalarıdır…
Ama artık çok geçtir; çünkü giden, geri dönmez..!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı kalpler ne kadar dokunursan dokun, sevgiye uyanmaz; çünkü onlar sadece kendilerine uyanık, başkalarına kördür..!
Her Şeyin Sessizleştiği Yerde Kalbin Konuşur.Duygu ve Düşünce
Bazen bir kitapta, bir cümlede, bir bakışta bulursun kendini.
O ana dek sustuğun her şey, birden dile gelir.
Çünkü insan en çok, en derininde yankılanan şeyle büyür.
Ve büyümek…
Acıtarak öğretir bazı hakikatleri.
Hayat öğretir.
Kimine güvenmemeyi, kimine fazla emek vermemeyi,
Kimini affetmeyi ama bir daha yaklaşmamayı...
Zamanla öğrenirsin ki herkes "seni anladığını" söyler ama çok azı "gerçekten duyar".
Kalabalıklar içinde yalnız kalmak değilmiş esas acı;
Yanında olduğunu sandığın birinin, aslında hep kendi dünyasında yaşadığını fark etmekmiş.
Sana dost gibi gelenin menfaat, sevgili gibi duranının sadece alışkanlık olduğunu görmekmiş.
Ve en kötüsü, hak ettiğin değeri vermeyenlere, hâlâ kıymet gösteren hâlini fark etmekmiş.
Ama işte tam da orada başlıyormuş insanın kendine yolculuğu…
Kırıldığın yerden yeniden doğmak, içini sessizce toparlamak.
Çünkü insan bir gün, kendine mecbur kalınca büyürmüş.
Ve o gün anlarmış:
Kendini kaybetmeden kimseye sahip olunmaz.
Sevmeyi Bilmediniz...Duygu ve Düşünce
Bazı insanlar hayatına sever gibi girer ama sadece kendilerini sever.
Onlar için sevgi, ihtiyaç duyduklarında başvurdukları bir istasyon gibidir.
Doyduklarında giderler, yorulduklarında dönerler.
Ve her dönüşlerinde seni biraz daha eksiltirler.
İlişkilerde en büyük yalnızlık, iki kişi arasında tek başına mücadele etmektir.
Sen çırpınırken, o rahat uyuyorsa;
Sen konuşmaya çalışırken, o susup sırtını dönüyorsa…
Orada sevgi yoktur, sadece bencillik vardır.
Ve bencillik, en büyük duygusal ihanettir.
Bencil insanlar vefa bilmez.
Hatırlamazlar senin neleri göze aldığını, ne kadar sustuğunu, neyi feda ettiğini.
Senin verdiğin emek, onların gözünde zaten “olması gerekendir.”
Çünkü kendilerinden başkasını görmeyen göz, sana ne zaman kör olduğunu bile fark etmez.
Nankörlükleriyle seni suçlu, ilgisizlikleriyle seni yetersiz hissettirirler.
Sanki sen hep eksiksindir, hep fazla gelen sensindir.
Oysa gerçek eksik, içlerinde büyüttükleri boşluktur.
Sevgiyle dolması gerekirken, egoyla beslenmiştir.
Ve sonunda anlarsın…
Bazı insanlar sana değil, sana iyi gelen şeye bağlı kalmış.
Seninle değil, senin sunduğun konforla ilgilenmiş.
Sana değil, senin yanında kendilerine nasıl hissettiklerine tutunmuşlar.
Bencil insanlar sevmez dostum.
Sadece ihtiyaç duyarlar.
Ve sen onlara bir ihtiyaçtan fazlası olduğun gün,
Artık onların gözünde hiçbir şey olmazsın..!