Bazı insanlar vardır; sevgiyi yalnızca kendilerine sunulan bir hediye sanırlar.
Fedakârlık, onlar için tek yönlü bir yoldur; hep başkalarından bekler, asla kendilerinden vermezler.
Ne kadar emek, zaman ve yürek dökülürse dökülsün, en ufak bir sarsıntıda her şeyi unutur, silip atarlar.
Oysa gerçek sevgi, sadece alınan değil, verilenle de var olur.
Hep “ben” diyen bir kalp, bir gün “biz” demeyi öğrenemediği için yalnız kalır.
Ve en acısı, o gün geldiğinde kaybettikleri şeyin değerini anlamalarıdır…
Ama artık çok geçtir; çünkü giden, geri dönmez..!