♡Bibliyoterapi♡
@kitappheryerde
la chica que ama los libros y las flores
“Oysa benim ruhumda savaş var.
Durmadan ölüyor içimdeki insanlar.”
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Yansımaların hareketli ve renkli karanlığında kız birdenbire ağabeyinin iyileşmeyeceğini anlayıverdi. iyileşmek demek acısından vazgeçmek demekti, oysa acıyı onun içine yerleştiren çocuğun kendisiydi. Onun iziydi. İyileşmek bu izi yitirmek, çocuğu sonsuza dek kaybetmek demekti. kız artık başların farklı şekilleri olabileceğini biliyordu. Savaş bir bağdır. Keder de öyle.
"Ne hafıza! Her şeyi hatırlıyorsun !" diye şaşırdı annesi. "Hayır," diye cevapladı. " Hiçbir şeyi unutmuyorum. Aynı şey değil."
Birşeyler ona eğer yıkıntıların arasında yaşayacaksa yıkanın kendisi olması gerektiğini fısıldıyordu.
Defalarca tecrübe ve teyit etmişizdir: İnsanlar önce bir yerde doğarlar ve sonra genellikle o yere benzerler.
Reklam