Hatıraları vardır insanın; düşünürken duygulandığı...
O güzel hatıralardan çoğunlukla acı ve hüzün rüzgârları eser. Şairin "ağlarım hatıra geldikçe gülüştüklerimiz" dediği gibi... Yaşarken bir saat süren mutlu bir hatıra, bazen ölünceye kadar esef kaynağı olur.
İnsan dünyaya geldiği vakitte aslında dünyaya veda etmeye de başlamıştır. Dünyada ona gülümseyen her bir tebessüm merhaba tebessümü olduğu kadar elveda tebessümüdür de... Dünyada herhangi bir şeye yakınlaşmak, aynı zamanda ondan uzaklaşmaktır da...
"Yalnızlığı ne kadar geniş bir alana yayarsan yay, ne kadar uzak bir zamana ertelersen ertele, acısı ve ağırlığı azalmıyor. Çünkü insan, yüreğini gögüskafesinde yapayalnız taşıyor."