Fatmanur
@kitapself
Türk dili ve edebiyatı öğretmeni
"Kalbim mezarlarının beyazlıklarıyla karanlıklar altında yatıyor."
Herkese merhaba, yeni bir incelemeyle geldim. Masumiyet Müzesini okudum ve bitirdim. Şunu söylemek istiyorum ki kitabı herkesin sevdiği gibi çok fazla sevemedim. Bazı duygular çok havada kalmış ve duygu yoğunluğu yoktu. Bazı yerlerde çok fazla tekrara düşmüş (herhangi bir duygu ya da düşünceyi sayfalarca tekrar etmesi) ve konu fazlasıyla uzatılmıştı. Bu da beni okurken sıktı öyle ki okurken bazı paragrafları atladım ve sanki kaldığım yerden devam ediyormuş gibiydi. Kemal Füsun'a olan aşkını anlatırken, Füsun kitapta fazla yer almıyordu. Okurken onun da düşüncelerini okumak ve bilmek isterdim. Ne yazık ki kitabın çoğunluğunda Kemal'in gözünden anlatılıyordu her şey.
Orhan Pamuğun'da söylediği gibi aslında Masumiyet Müzesinde sıradan bir 'aşk' anlatılmış. Bile bile duygu yoğunluğundan kaçınılmış ve sadece aşkın insanda bıraktığı anlamı ve mücadeleyi anlatmış. Kitapta ki karakterler tamamen hayali ve yazar müzeyi kurmayı kitabı yazmadan önce karar vermiş eşyalara göre kitabı yazmış. Genel olarak sevsem de bana hitap eden bir kitap olmadı.
Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım.
Ölene kadar ondan ayrılmayacağımı iyi biliyordum artık.