Agatha size istediğini hissettirmede o kadar başarılı ki kitap boyunca aklınızla oynuyor...
Kitabı okurken "Evet katil bu! Bu sefer kesin buldum!" diyorsunuz ve Agatha bunu o kadar sinsice işliyor ki kendi kendinizi inandırıyorsnuz. Bir anda o kadar saçma bir kişi çıkıyor ki şok oluyorsunuz.
Hikayenin devamlılığında da bunu oldu bittiye getirmiyor -galiba en çok bu yönünü seviyorum- mantıklı bir şekilde açıklıyor; Evet katil bu (çok alakasız bir karakter) ama... Şeklinde açıklamalarla devam ettiği için aklınıza yatıyor ve zıt duygularla kitabı kapatıyorsunuz: katili tahmin edememenin öfkesi ve hayranlığı.
Zehri Kim VerdiAgatha Christie · Altın Kitaplar · 20232,474 okunma