E
@kitapyansisi
null
Cengiz Aytmatov’dan okuduğum ilk kitap kendisi. Hani dili ağır kitap okursunuz kafayı hafif bir kitapla dinlendirmek istersiniz, işte Toprak Ana burada imdadınıza koşacaktır. Dilinin aksine duygusu ağır yüklü bir roman. Kitabı okuduktan sonra toprak sevgisini ve değerini kavramaya başlıyorsunuz hatta bununla kalmayıp daha birçok duyguyla empati yapabilmeyi öğreniyorsunuz. Zaten sayfası da az, tek solukta bitebilir.
Kitabın bir yerine kadar çok sıkıldım nedense ve yaklaşık 90 sayfasını çok aşırı yavaş okudum. Sonra bir yıl elime almadım biraz da tembellikten . Ama öyle bir yerde bırakmışım ki pişman oldum ve sonra kitap elime yapıştı.
—Yani eğer sıkılırsanız bir şans verin derim, hak eden bir kitap. Budizmin etkileri olan, bilgelik içeren, zihni ve kendini yönetmeyi öğreten bir kitap. Aynı zamanda okuyucuyu hikaye üzerinden muhattap alan ve karşınızda iki kişinin konuşmasına tanıklık ediyor hissi veren bir üslupla kaleme alınmış. Şahsi düşüncem, kişisel gelişim kitaplarında yazarlar genelde okuyucuyu direkt muhattap alıyorlar bu sebeple emir cümlesi kullanarak yazıyorlar ve ben bu durumu sevmiyorum . Çünkü bir sürü emir alıyorum hem kalıcı olmuyor hem de sorunumu keşfetsem de adım atmadığımda kendimi kötü hissediyorum.Bu durumdan hoşlanmayan insanlar eminim ki bu üslubu sevecektir. Bu kitapta da birçok emir cümlesi vardı fakat olay iki kişi arasında olduğu için size söyleniyormuş hissi vermiyor ama alıyorsunuz içinize, ders çıkarıyorsunuz.
Kesinlikle hayatıma dokundu bu kitap.
Ve son olarakta elinize kaleminizi alarak okuyun derim.Çizilecek çok cümle bulacaksınız. Hepinize iyi okumalar dilerim
Geçmişinde kalanlar ve gelecekte olacaklar, içinde bulunanlarla kıyaslandığında önemsiz kalır.
