Ezgi Y
@kitlendik
Reklam
Bizim ancak şimdi şimdi fark etmeye başladığımız bir şeyi onun daha o zamanlar görmesini bekleyemeyiz: Yani bir şeyi elde tutma ve bir şeyin tadını çıkarma arzularının birbirini karşılıklı yok ettiğini. Kendi kendine “Şimdi buna sahibim, bu yüzden de mutluyum” demesi gerekirken tam Viktorya çağına özgü bir şey söylüyordu: “Buna sonsuza kadar sahip olamam, bu yüzden de üzgünüm.”
Başkalarının hiç görmediklerini sandığımız bir şeyi ortaya çıkardığımızda, onu hemen bizimle birlikte görsün diye birini çağırmaya koşmaz mıyız?
“Aman, Tanrım, nedir bu?”
Başkalarının görüşü gördüğümüz şeyin gerçekliğini bir biçimde içimizde oluşturmamıza yardımcı olmadığında, gözlerimiz ne gördüklerini artık bilemezler; bilincimiz bulanır; çünkü en kişisel olduğuna inandığımız niteliğimizin, bilinçliliğimizin anlamı, içimizdeki başkalarıdır.
Reklam