Seda
@kitsune
Yüksek Lisans Mezunu
Ankara
300 moderatör puanı
1.018 kütüphaneci puanı
362 okur puanıEylül 2014 tarihinde katıldı
" 'Kitapların -kendi aralarında- Savaşı', ne denli gülünç görünse, gerçekçi bir fikirdir. Das Kapital ile Mein Kampf'ı yanyana taşıyan bir rafta, ki ben o iki kitabı aynı cümlede bir abesliği göstermek adına kullanıyor olmaktan bile utanç duyuyorum, bir kasırganın kopmaması düşünülebilir mi? Komşu olmaktan en hafifinden kırgınlık duyacak, acı çekecek, öfkelenecek kitapların listesi koskoca ciltlere sığmaz."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Yaşı alabildiğine genç de olsa, kitapseverin yolu çok geçmeden kitapçı dükkanına çıkardı. Çemberin içine bir kez düşülmeye görsün, kısıtlı gelirine, dar olanaklarına bakmaz, ucundan köşesinden kişisel kitaplığını kurmaya yönelirdi kitap tutkunu. Ara sıra “sosyal davranış” icabı kitapevlerini kolaçan eden, gündemdeki başlıklardan ötesine pek ilgi duymayan insanların uğradığı, içeri girenin anonim müşteri kimliğinde kalmaya yazgılı olduğu dükkanlardan uzak durulur, tam tersine, kapıdan bir gireni ikinci seferde teşhis etmeyi bilen, içeride ne kadar uzun kalırsa o kadar sevindiği her halinden belli olan, “size nasıl yardımcı olabilirim?” soru-cümlesini kurmaktan kaçınan kitabevi sahibinin, çalışanının havayı denetlediği dükkanlar yeğlenirdi. Onlar, en geç üçüncü seferde, olabildiğince yumuşak bir yaklaşımla, mesafe ayarını gözden kaçırmaksızın, uzun erimli olması olası söyleşinin ilk adımlarını doğru hız ve sıralamayla yapmayı bir biçimde öğrenmiş insanlardı. Size sağladıkları açılım, uyumsuzluğunuzu yenmenizi kolaylaştırır, iki seferiniz arasındaki zaman dilimini kısaltmanıza yol açardı. Belli bir süre içinde, nasıl olduğunu anlamaya fırsat bulamadan, Virginia Woolf’un sözünü uyarlarsak duruma, “kendinize ait bir mekan” saymaya başlardınız o kitabevini; içeride, benzerlerinizle karşılaşmanın yarattığı özel bir huzur koşulu hüküm sürerdi; bir de size benzemediğini, dahası tanıdığınız hiç kimseye benzemediğini düşündüğünüz birkaç ayrıksı müdavim görürdünüz orada, zaman içinde bütün gizlerine değilse bile bir bölüğüne yaklaşma şansına erişir, ayağınızın alışmasından doğan mutluluğu perçinlerdiniz.”
"Kitaplı dünyanın insanları farklı bir kabilenin üyeleriydi bir bakıma; beş kıtaya, beşyüz beldeye, beşbin şehre dağılmış, daha doğrusu mahallesinden, sokağından yeryüzüne saçılmış bir nüfusun parçası olmaya çıkmış, içine düştükleri ilk kimsesizlikten böylece kurtulmuş kimselerdik. Büyük kütüphanelerin salonlarında birbirimize kaçamak bakışlar fırlatarak göz aşinalığı çemberinden geçer, bir tür ön tanışma gerçekleştirirdik."
"Kitap mecnunu bir tür evrensel ademdir; hangi ırktan, budundan, dinden, inanıştan, yeryüzünün hangi köşesinden olursa olsun standart tepkileri vardır, huyları birbirine benzer onların, davranış mekanizmalarını belirleyen neredeyse organik bünyelerinden tıpatıp aynı kararlar çıkar. Farklı hareket etmeyi düşlemeye bayılırlar ya, bunu hayata geçirdiklerine rastlanmaz. Dilini hiç tanımadıkları, alfabesini sökemedikleri ülkelere gittiklerinde bile kitabevlerine girmeden, vitrinlerini uzun uzun incelemeden yapamazlar örneğin."
"Kitaplara, yazılı sayfalardan oluşmuş bir başka aleme bağlılık duymuş, hurufi bir hayatın hayatımızın içinde süreklililik arzetmesini istemişseniz, orada yolları, sokakları ve caddeleri, çıkmazları ve meydanları raflar yaratıyordu, bunu bilmek gerekiyordu. Bambaşka haritaydı. Oturur rakımları, engebeleri, derinlikleri kendiniz işaretlerdiniz. Kadim çağ haritacılığındaki gibi burada da, pek çok belirsizlik kendini dayatırdı; oralara "terra incognita", "no man's land", "terrain vague" kayıtları düşerdiniz." Kütüphane olsun, tuhaf vurgulu bir boşluk dili geliştirmesin, akla sığmazdı öylesi."